2018logotexniatext

makronisos ImageFREE

 

Γραμμένο στη Μακρόνησο, όπου οι διαταγές σχετικά με την αλληλογραφία επέβαλαν να γράφονται μόνο “ολίγαι λέξεις υπό την έννοιαν ότι ο αποστολέας υγιαίνει”

Ε Ι Μ Α Ι Κ Α Λ Α

Είμαι καλά, μητερούλα.....αυγή μου....
Σπεύδω να καλοπιάσω το φόβο σου.
Είμαι καλά.

Κάθομαι κάτω απ΄ τον ίσκιο της λύπης μου
κι αφήνω την πένα μου να κλάψει.. Μάνα..
Τρεμούλα των χεριών
Χρόνια που ξεφεύγετε απ΄ την μπόλια
στεναγμέ που μετράς τον μισεμό μου
είμαι καλά
Πρώτον Σεβαστή μου...
Πρώτον έρχομαι να ερωτήσω.. Και δεν ρωτώ τίποτα
Εδώ, δεν ρωτούν. Όλοι είναι καλά
Κι ας ανεμίζονται οι κρεμάλες πάνω απ΄ τα κεφάλια τους
Κι ας τρώει τα πόδια τους η ύαινα, η πίσσα
Είμαι καλά.
Πρώτον μητερούλα, Υγείαν έχω
Και το στήθος μου φωνάζει σαν πρόβατο βραχνό.
Κι ο ραβδιστής μετράει την ώρα στα πλευρά μου
Πρώτον , Μητερούλα...”Μα συγχώρα με και σήμερα.
Συγχώρα με και σήμερα που δεν θα μάθεις την αλήθεια.
Η αλήθεια γέρασε και δεν ταξιδεύει, δεν περνά τη θάλασσα.
Η αλήθεια μανούλα είναι βόλι. Και δεν θα την πω
“ Είμαι καλά”
Σήμερα κλείνω τα χίλια γράμματα. Μα ξέρω..
Πως έχεις χρόνους να πάρεις μήνυμά μου.
Μα συγχώρα με. Συγχώρα με, Μητέρα.
Για τα χίλια μονότονα “Είμαι καλά”
Τα χίλια μονότονα ψέματά μου
Πήρα ξανά για να σου γράψω
Έχω την κάρτα μου στα γόνατα και τη χαϊδεύω σαν περίλυπο πουλί.
Το χέρι πια το γράφει μοναχό του το μικρό, πικρό του μάθημα:
“Είμαι καλά”
Ξέρω, αχ, Μητερούλα...
Ξέρω πως σου στέλνω κάθε μέρα την ταχτική δόση της πίκρας μου.
Ξέρω πως τη χαϊδεύεις τούτη την ψευτιά μου..
Πως τη ραίνεις με δάκρυα και παραμιλάς
Ξέρω
Μα δεν κάνει φτερά άλλη λέξη από δω
“ Είμαι καλά”
Μπορείς ακριβή μου να τη διαβάσεις και δίχως φως
Δεν είναι καν ανάγκη να τη διαβάσεις
Φτάνει μόνο να΄ ρθει , ν΄ ακουστεί στην εξώπορτα
η φωνή του ταχυδρόμου
Τότε Μανούλα μπορεί και να μην είμαι καλά
Μα εσύ να πιστέψεις τη γραφή μου
“ Είμαι καλά”
Αχ, να μπορούσα να΄ χα έναν ουρανό
γεμάτο από ψεύτικα τέτοια πουλιά
Και να τα΄ χυνα στο διάστημα..
Για να ΄ρχονται και να ραμφίζουν το τζάμι του σπιτιού μας
(Αυτό που κοιτάζει κατά τη θάλασσα)
Και να κελαηδούνε σμήνη τις ψευτιές:
“Είμαι καλά”
Μανούλα εσύ...Εσύ που διαβάζεις με τα δάχτυλα..
Εσύ που μιλάς τη γλώσσα των χεριών
Ακούμπησε τα χείλη σου στο χαρτί
Έτσι όπως έβρισκες, σαν ήμουνα παιδί, τον πυρετό μου...
Και διάβασε πάνω στ΄ άγραφο χαρτί
και διάβασε ολόισια απ΄ την καρδιά μου:
Μάνα..Αχ Μάνα, Μάνα..
Το κορμί που κανάκεψαν τα χέρια σου
έλιωσε σήμερα κάτω απ το λιθάρι
Η φωνή που νανούριζε τον ύπνο σου
βέλαξε κάτω απ΄ το μαχαίρι
Μα εσύ γέλα, ακριβή μου. Γέλα...
Πες πως ξύπνησες απ΄ όνειρο κακό. Και γέλα να τα διώξεις.
Γέλα κι εγώ...ησύχασε Μανούλα “Είμαι καλά”
Είμαι καλά. Χτες κόψανε τα νύχια μου.
Τρόμοι μου πήρανε τα φρένα μου. Είμαι καλά
Είμαι καλά. Αύριο θα με σταυρώσουν.
Είμαι καλά. Κι ας μην έχω πια μυαλό να το σκεφθώ
Είμαι καλά. Κι ας μην έχω πια μιλιά να το φωνάξω
Είμαι καλά. Κι ας μην έχω χέρι να το γράψω
Γι αυτό το σκάβω. Το σμιλεύω επιτύμβιο
Πάνω σ΄ αυτόν τον ανεμόδαρτο γκρεμνό
Σ΄ αυτό το τρελό νεκροταφείο
ΠΩΣ ΟΛΟΙ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση