Έσβησε τ όνειρο για πάντα!

 Στη βροχερή τη νύχτα

 μαθαίνει η καρδιά μου

 την τραγωδία τη φθινοπωρινή

που τα δέντρα αργοστάζουν

 Και μες στη γλυκειά θλίψη

 του τοπίου που πεθαίνει

 κοπήκανε οι φωνές μου

 Έσβησε τ όνειρο για πάντα.

 Για πάντα! Θεέ μου!

 Κι όλο πέφτει το χιόνι

 στον έρημο κάμπο της ζωής μου

 κι η πλάνη που πάει μακριά φοβάται

 μην παγώσει ή μη χαθεί.

 Πώς μου λέει το νερό

 πως τ όνειρο έσβησε για πάντα!

 Είναι τ όνειρο απέραντο;

 Η ομίχλη το κρατάει

 κι η ομίχλη δεν είν άλλο

 παρά η κούραση μόνο του χιονιού.

 Ο ρυθμός μου ολοένα τραγουδάει

 πως τ όνειρο έσβησε για πάντα

 και μες στο αχνό το βράδυ

 μαθαίνει η καρδιά μου

 την τραγωδία τη φθινοπωρινή

 που τα δέντρα αργοστάζουν.