poihmata top banner 2019


 

Φύλλα ημερολογίου


Ποιος ξέρει τι θα συμβεί αύριο,
ή ποιος έμαθε ποτέ τι συνέβη χτες;
Τα χρόνια μου χάθηκαν εδώ κι εκεί, σε δωμάτια, σε τραίνα,
σε όνειρα
Αλλά καμία φορά η φωνή μιάς γυναίκας καθώς βραδιάζει μοιάζει
με το αντίο μιας ηλικίας που τελείωσε

filla ImgF

Κι οι μέρες που σου λείπουν, ώ Φεβρουάριε, ίσως μας αποδοθούν
στον παράδεισο-
Συλλογιέμαι τα μικρά ξενοδοχεία όπου σκόρπισα τους στεναγμούς
της νιότης μου
Ώσπου στο τέλος δεν ξεφεύγει κανείς, αλλά και να πάει που;
Κι ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο
ένας τον άλλον –
Κύριε, αδίκησες τους ποιητές δίνοντας τους μόνο ένα κόσμο.
Κι όταν πεθάνω θα’ θελα να με θάψουν σ’ ένα σωρό από φύλλα
ημερολογίου
για να πάρω και το χρόνο μαζί μου.
Κι ίσως ό,τι μείνει από μας να’ ναι στην άκρη του δρόμου μας
ένα μικρό μη με λησμόνει.
(Τάσος Λειβαδίτης)


        Για τον Φεβρουάριο που μόλις έκανε τα πρώτα του βήματα κλέβοντας απ τις ζωές μας με τις μέρες που του λείπουν πολύτιμο χρόνο, μικρή αναφορά οι στίχοι του Λειβαδίτη. Στίχοι, που συνθέτουν το κύκνειο άσμα του ποιητή, καθώς νοιώθει το αναπόδραστο του τέλους που φέρνει όλο και πιο κοντά η αμείλικτη και δίχως έλεος κλεψύδρα του χρόνου. Στίχοι που στάζουν αγωνία για ένα αύριο άδηλο και απροσδιόριστο, που κανείς δεν ξέρει τί θα φέρει και θλίψη για ένα χτες που έφυγε χωρίς επίσης κανείς να μάθει τί συνέβη. Στίχοι που αποχαιρετούν με ένα στερνό αντίο μια ηλικία που τελείωσε ανεπιστρεπτί, μια νιότη που αναίτια σκορπίστηκε χωρίς τιμόνι και πυξίδα. Πικρό και απολογιστικό το κοίταγμά του προς τα πίσω, στα χρόνια που χάθηκαν με όνειρα αδικαίωτα και έρωτες ανεκπλήρωτους. Έρωτες που το μόνο που τελικά διδάσκουν είναι, πως το ταξίδι με προορισμό τον άλλο μένει πάντα στη μέση.

        Όμως ο ποιητής δεν παραιτείται. Δε συνθηκολογεί. Ο κόσμος αυτός "που δεν άνοιξε ποτέ μια ομπρέλα πάνω απ το δέντρο που βρέχεται", του πέφτει σκληρός και άκαρδος. Και ο χρόνος, πεπερασμένος και λιγοστός καθώς είναι, φοβάται πως δε θα φτάσει για να κάνει το όνειρο του καινούργιου κόσμου πραγματικότητα.
".....φτωχή ανθρωπότητα
δεν μπόρεσες
ούτε ένα κεφάλαιο
να γράψεις ακόμα..."

        Γι αυτό και ο Λειβαδίτης, που δε θέλει να δεχτεί την ήττα μπροστά στο θάνατο, που αρνείται την αδικία του ενός και μοναδικού άκαρδου κόσμου, για να μπορέσει να τον αλλάξει και για να κάνει ό,τι όφειλε και δεν πρόλαβε, ζητάει να πάρει το χρόνο μαζί του. Το χρόνο που σαν τάλαντο δίνεται από τη ζωή, σαν δώρο και χάρισμα για αξιοποίηση. Κι όταν η προσφορά αυτή επιστρέφει στην ίδια τη ζωή για να την κάνει καλύτερη, δικαιότερη, ευτυχέστερη για όλους. Όταν η αιωνιότητα γυρεύεται για το γκρέμισμα του παλιού κόσμου και τη δημιουργία του νέου, τότε ίσως και ως μοναδική δικαίωση να μπορεί να φυτρώσει "στην άκρη του δρόμου ένα μικρό μη με λησμόνει."

 

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση