poihmata top banner 2019


 

tragoudi ImgF

        Αλήθεια όταν ένας ποιητής δεν του επιτρέπουν να είναι ποιητής, τί μπορεί να είναι; Όταν ένας ποιητής νοιώθει ότι το τραγούδι του είναι ο σύνδεσμός του με τον πόνο και την ψυχή του λαού του,ότι είναι εργαλείο ριζοσπαστικής διαμαρτυρίας για την αδικία, τη φτώχεια και την ανισότητα,ότι είναι σάλπισμα αφύπνισης και αντίστασης και επαναστατικής εγρήγορσης; Όταν ένας ποιητής έχει συνείδηση της κοινωνικής, της ανθρώπινης αποστολής που του αναθέτει η ποίηση και που αυτός αναθέτει στην ποίηση, τότε αυτός ο ποιητής, μας λέει ο Λειβαδίτης, αρπάζει ένα τύμπανο και γυρίζει στους δρόμους της πόλης, στους δρόμους όλης της οικουμένης αφυπνίζοντας, ξεσηκώνοντας, δίνοντας το παράγγελμα για νέα ξεκινήματα, για νέες εφόδους στον ουρανό και στο μέλλον που θα δημιουργήσουν οι ανυπότακτοι και ασυμβίβαστοι μαχητές αυτού του κόσμου.

 

O ανθρωπος με το ταμπουρλο

 

Αδέλφια, απόψε δεν είμαι πια ποιητής. Μου απαγορεύουν να ΄μαι ποιητής.

Απόψε είμαι ένας παράξενος, ύποπτος τύπος, που γυρίζει στους δρόμους

της απέραντης πολιτείας μέσα στη νύχτα παίζοντας ένα μεγάλο ταμπούρλο.

Γιατί λοιπόν θέλετε να μιλήσει ένας ποιητής;

Αν ήμουν ανθρακωρύχος θάσκαβα οχτώ ώρες τη γη

ανεβάζοντας σαν ένα βρέφος ψηλά στον ήλιο το κάρβουνο.

Αν ήμουν αχθοφόρος θα κουβάλαγα στην πλάτη μου το μπετόν

βοηθώντας να χτιστεί αυτός ο κόσμος που ζούμε.

Είμαι ποιητής

και αποστολή μου έχω να τραγουδάω τον λαό μου.

Το τραγούδι μου είναι ένα κούτσουρο χοντρό

που πάνω του βράζουν το τσουκάλι τους οι αγωγιάτες

είναι ένα κουρέλι μάλλινο για να τυλίξει ο οδοκαθαριστής

τα κρυοπαγημένα πόδια του.

Το τραγούδι μου κουβαλάει νερό στους διψασμένους εργάτες των δρόμων

το τραγούδι μου μοιράζει γράμματα από το μέλλον.

Δεν είμαι κι εγώ παρά ένα μικρό ψηφίο μες στην παγκόσμια λέξη:

Λευτεριά. (.....)

Τραγουδάω εσάς αδέλφια μου

εσάς, που χτίζετε τις μεγαλουπόλεις,

που καμπυλώνετε σαν ουράνια τόξα τις γέφυρες

εσάς, που ρίχνετε το βάρος της καρδιάς σας πάνω στα κομπρεσέρ

τραγουδάω εσάς μικρά μου αγόρια,

που ξεπαγιάζετε πουλώντας σπίρτα στους δρόμους του χειμώνα

εσάς, που αγοράζετε τα χαλασμένα λαχανικά απ΄ τις αγορές

εσάς, που φοράτε εφημερίδες κάτω απ΄ τα τριμμένα σας σακάκια

τραγουδάω εσάς, που πεινάτε

εσάς, που δεν πεινάτε πια γιατί πεθάνατε απ΄ την πείνα.

Τραγουδάω εσάς, που ξεκινάτε κάθε αυγή

κουβαλώντας κάτω απ΄ το τρύπιο σας πουκάμισο ένα κομμάτι ψωμί

κι ολάκερη την ισότητα του κόσμου.(....)

Και το τραγούδι μου γεννήθηκε μες απ΄ τα αίματα

όπως γεννιέται μια σημαία.(......)

Τραγουδάω εσάς μικρά μου αγόρια, που με τα παιδικά σας σπίρτα

ανάψατε αυτή την πυρκαγιά που ζέστανε τον κόσμο.

Τραγουδάω εσάς που βασανιστήκατε

εσάς που σας ζητούσαν να πείτε ένα όνομα

κι εσείς απαντούσατε πάντοτε Λευτεριά. (...)

Τραγουδάω και ξανατραγουδάω εσάς αδέλφια.

Τραγουδάω εσάς που αντισταθήκατε

Τραγουδάω τους άσπρους, τους μαύρους, τους κίτρινους

Τραγουδάω την ελπίδα, που δεν έχει χρώμα

Τραγουδάω το αίμα που σ΄ όλα τα γεωγραφικά σημεία είναι κόκκινο

Με το λαρύγγι πεταμένο έξω φαρδύ σαν προκυμαία

τραγουδάω την παγκόσμια αδελφοσύνη.

Μα απόψε αδέλφια μου, δεν είμαι πια ποιητής.

Απόψε δε θέλω να 'μαι ποιητής.

Απόψε είμαι ο τυμπανιστής μιας απέραντης στρατιάς

με δύο δισεκατομμύρια μαχητές ακροβολισμένους μες στη νύχτα.

Και προχωράμε..

 

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση