Και να που φτάσαμε εδώ

χωρίς αποσκευές

μα μ΄ ένα τόσο ωραίο φεγγάρι

και εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο

Φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες

ούτε ένα κεφάλαιο να γράψεις ακόμα

Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο

ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος.

Αλλά τα βράδια τί όμορφα

που μυρίζει η γη!

Βέβαια αγάπησε

τα ιδανικά της ανθρωπότητας,

αλλά τα πουλιά

πετούσαν πιο πέρα.

Σκληρός, άκαρδος κόσμος,

που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα

πάνω απ΄ το δένδρο που βρέχεται.

Αλλά τα βράδια τί όμορφα

που μυρίζει η γη.

Ύστερα ανακάλυψαν την πυξίδα

για να πεθαίνουν κι αλλού

και την απληστία

για να μένουν νεκροί για πάντα.

Αλλά καθώς βραδιάζει

ένα φλάουτο κάπου

ή ένα άστρο συνηγορεί

για όλη την ανθρωπότητα.

Αλλά τα βράδια τί όμορφα

που μυρίζει η γη!

Κάποτε θ΄αποδίδουμε δικαιοσύνη

μ΄ ένα άστρο ή μ΄ένα γιασεμί

σαν ένα τραγούδι, που καθώς βρέχει

παίρνει το μέρος των φτωχών.

Αλλά τα βράδια τί όμορφα

που μυρίζει η γη!

Δως μου το χέρι σου.

Δως μου το χέρι σου.

Από το “Νυχτερινό επισκέπτη”