Για τις γυναίκες που δε θέλουν να τις τιμάνε με αγάλματα, τραγούδια, γιορτές και επετειακές λιτανείες, για τις γυναίκες που δε ζητάνε λουλούδια και κάθε λογής χαρίσματα. Γι αυτές που οργώνουν το σήμερα για να θεριστεί το αύριο. Γι αυτές που παλεύουν το σκοτάδι και το άδικο για να γεννηθεί το φως και η δικαιοσύνη.

Γι αυτές που  χέρι χέρι με τον άντρα σύντροφο στη ζωή και στον αγώνα θα πορευτούν στις λεωφόρους της ιστορίας για να φέρουν πιο κοντά το μέλλον  που αξίζει στον  Άνθρωπο.

Πρός τούς άντρες-συντρόφους μας

Είμαι η γυναίκα.
Αν κάνετε άγαλμα τη γυναίκα της Κίνας
ποιός θα οργώσει τη γή;
Ποιός θα πορευτεί στο μέλλον;
Αν κάνετε άγαλμα
της Ινδίας τη γυναίκα
ποιός θα θερίσει τη γή;
Ποιός θα ταίσει τα δώδεκα παιδιά της;
Αν κάνετε άγαλμα
τη μορφή της Ηλέκτρας
ποιός θα βάλει φωτιά
στις αδικίες των ανθρώπων;
Αν κάνετε άγαλμα
τη γυναίκα -επονίτισσα
ποιός το ντουφέκι θα γεμίσει;
Ξεκινώ απ’ της γής τα έγκατα.
Ανεβαίνω πόντο τον πόντο
στιγμή τη στιγμή
τη κλίμακα του αγώνα
και καλημέρα θα σου πω
στις λεωφόρους
ενός κόσμου που έρχεται!
Βαδίζω δίπλα σου.
Ποτέ δεν μένω πίσω.
Σου απλώνω το χέρι,
σε γροθιά!
Μαζί θα σπείρουμε!
Είμαι γυναίκα.
Ο άλλος άνθρωπος.
Ο ίδιος άνθρωπος.
Όρκος μου, να βγώ απ’ το περιθώριο των ταμπού της Ιστορίας.

Μαρία Δημητρούκα