Με τί πέτρες, τί αίμα, τί σίδερο
και τί φωτιά είμαστε καμωμένοι,
ενώ φαινόμαστε από σκέτο σύννεφο
και μας λιθοβολούν και μας φωνάζουν
Αεροβάτες!

Φίλε μου, όταν ανάβει η νύχτα
την ηλεκτρική σου οδύνη,
βλέπω το δέντρο της καρδιάς που απλώνεται,
τα χέρια σου ανοιχτά κάτω από μιαν Ιδέα ολόκευκη,
που όλο παρακαλείς
κι όλο δεν κατεβαίνει.

Χρόνια και χρόνια
εκείνη εκεί ψηλά, εσύ εδώ πέρα

Κι όμωςτου πόθου τ όραμα
ξυπνάει μια μέρα σάρκα.
Κι εκεί όπου πριν δεν άστραφτε
παρά γυμνή ερημιά,
τώρα γελάει μια πολιτεία ωραία
καθώς τη θέλησες.
Κοντεύεις να τη δεις, σε περιμένει.
Δώσε το χέρι σου να πάμε, πριν η Αυγή
την περιλούσει με ιαχές θριάμβου.

Δώσε το χέρι σου,
πριν συναχτούν πουλιά στους ώμους
των ανθρώπων και το κελαηδήσουνε,
πως επιτέλους φάνηκε νάρχεται από
μακριά
η παντοθώρητη παρθένα Ελπίδα!
Πάμε μαζί κι ας μας λιθοβολούν
κι ας μας φωνάζουν αεροβάτες.
Φίλε μου, όσοι δεν ένιωσαν ποτέ
με τί σίδερο, με τί πέτρες, τί αίμα
και τί φωτιά
χτίζουμε, ονειρευόμαστε και τραγουδάμε.