Αντιστέκομαι

όπως οι ελιές της πατρίδας μου οι σκληρές,

σαν τα κόκκαλα του αντριωμένου,

που τους λείπουν οι μαύρες μαντήλες

μοναχά για να μοιάζουν τις μανάδες μας

που σφηνωμένες γερά στην απόλυτη πέτρα

αδιαφορούν για τις θύελλες,

αναπνέουν τις αστραπές,

και τις κάνουν μες στους πικρούς τους χυμούς

ειρήνη και φως.

Μπορείτε να σχολιάσετε...