banner sparagmata 

Μικρά-μικρά κομματάκια που ανιχνεύουμε με απέραντη αγάπη και προσοχή.

Τα 'χουμε ανάγκη όπως το αλφαβητάρι.

Τα συναρμολογούμε κι ανακαλύπτουμε τις πατημασιές των ανθρώπων

που ξεχέρσωσαν το δρόμο που ακολουθούμε.

Νοιώθουμε την ανάσα τους. Οι ορμήνιες τους βοηθούν την έφοδό μας για τον ουρανό. 



terma ImgF

         Δεν είναι η πρώτη φορά. Η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται εδώ και αιώνες. Ο λαός υποφέρει πότε για τη μια αιτία και πότε για την άλλη. Παραπονιέται, αγανακτεί και αναρωτιέται: “Πως θα βγούμε από αυτό το τέλμα. Πως θα βγούμε από τα μνημόνια, πως θα ξοφλήσουμε το δημόσιο χρέος για να πάρουμε ανάσα, πότε θα δει κι ο εργάτης μιαν άσπρη μέρα;” Το ίδιο αναρωτιόταν μ΄ ένα στίχο του και ο Κώστας Βάρναλης: “- Πώς εδώθε να βγούμε;” Άλλοι καιροί, μα το πρόβλημα ίδιο: Δεν πέσαμε μονάχοι στα αιώνια σκοτάδια. Μας γκρέμισαν αυτοί που πλασάρονται σαν ηγέτες του λαού, όλων των λαών σε όλες τις εποχές. Αυτοί, που ενώ οι ίδιοι πλουτίζουν προσκυνώντας το Θεό-κέρδος, ρίχνουν εμάς στα τάρταρα ωθώντας μας με ψέματα να πολεμάμε για τα δικά τους συμφέροντα.

       Με αγανάκτηση τους βρίζει και κατάμουτρα τους φτύνει ο Βάρναλης. Καταγγέλλει, πως κάνανε τη ζωή μας φυλακή. Δε σταματάει όμως εδώ. Ξέρει πως η καταγγελία και η αγανάκτηση δε φτάνουν για τη λύτρωση. Ξέρει πως τα αφεντικά έχουν τη δύναμη να επιβάλουν με τη βία την εξουσία τους. Παρ όλα αυτά δεν είναι καθόλου απαισιόδοξος. Προβάλλει το μεγάλο δίδαγμα που βγαίνει από τις επιτυχίες των λαϊκών αγώνων: “- Πώς εδώθε να βγούμε; - Όχι ένας ένας! Όλοι μαζί και μοναχός κανένας! Σα φτάσ’ η εσχάτη ανάγκη να σωθείς, ενωμένος Λαός θα σηκωθείς.”. Αυτό, δηλαδή, που αν κυριαρχήσει και σήμερα, θα πάρουν τέλος όχι μόνο τα δεινά του λαού, που επιβάλλονται με πρόσχημα πότε την οικονομική κρίση και πότε με το κυνήγι της ανάκαμψης, αλλά θα γλυτώσει η ανθρωπότητα από την πραγματική αιτία όλων των συμφορών της: Την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

 

Τέρμα

Εδώ, π’ ανταμωθήκαμε, αδερφοί,
δεν είναι πλατωσιά μηδέ κορφή,
μήδ’ άκρα του πελάου και τ’ ουρανού.
Το βάθος είναι τ’ άσωτου Κενού.

Δεν πέσαμε μονάχοι στ’ αναιώνια
σκοτάδια. Μας γκρεμίσαν τα τελώνια
της Ανομίας, οι «πρώτοι» του λαού,
κάθε λαού, καινούργιου ή παλαιού.

Ήλιος εδώ να φτάσει, ανάσ’, αχός
δεν αφήνει των πλούσιων ο Θεός
και στον Απάνου Κόσμο από τον Κάτου
οι βόγκοι ν’ ανεβούνε του θανάτου.

Τη σάρκα μας τη σάπισε η λασπιά τους,
μα την ψυχή μας πιότερο η ψευτιά τους.
Πουλημένα κοπάδια, νύχτα μέρα
για δικά τους πεθαίνουμε συφέρα.

Ασήμαντοι, χυδαίοι, μηδενικοί
κάναν την οικουμένη φυλακή.
Πέτρα δεν είν’ απάνου να πατήσει
το θύμα, όσο ψηλότερα να φτύσει!

- Πώς εδώθε να βγούμε; - Όχι ένας ένας!
Όλοι μαζί και μοναχός κανένας!
Σα φτάσ’ η εσχάτη ανάγκη να σωθείς,
ενωμένος Λαός θα σηκωθείς.

 

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση