2018logotexniatext

Στο βάθος τα νησιά πλέουν ακυβέρνητα. Ούτε ένα πουλί. Η θάλασσα αφρίζει ελαφρά ως τον ορίζοντα. Τέλεια στιγμή. Τέλεια, εκτός από εκείνο το νησί απέναντι, τη Μακρόνησο...», γράφει ο Αλμπέρ Καμί στο ημερολόγιό του από το κατάστρωμα ενός πλοίου που διασχίζει το Αρχιπέλαγος λίγο μετά τον πόλεμο.makronisi ImgF
       Η Μακρόνησος. Ένα νησί μέσα στο ατέρμονο γαλάζιο του αρχιπελάγους με την ιστορική μνήμη ακουμπισμένη πάνω του. Ένα νησί διαφορετικό από τα άλλα. Ήταν αυτό που ερήμην του επιλέχθηκε για να γίνει το ελληνικό Νταχάου και Άουσβιτς, για να γίνει ο ελληνικός κρανίου τόπος και το μεγαλύτερο κολαστήρι ανθρώπινων υπάρξεων. Οι λουσμένες σήμερα πέτρες στο φως, οι χαράδρες του απ άκρη σ άκρη, τα μικρά και μεγάλα βράχια του, οι μικροί χαριτωμένοι ορμίσκοι του αντιλαλούν ακόμα τις κραυγές και τις οιμωγές αυτών, που σ αυτό το βραχονήσι σταυρώθηκαν για ιδέες και οράματα, αυτών που με ορθό το κορμί "περπάτησαν το θάνατο δίχως να σκοντάψουν".
        Σ αυτό το νησί των 15 τετραγωνικών χιλιομέτρων, σ αυτό το θαλασσοδαρμένο και ανεμοχτυπημένο κομμάτι γης απέναντι στο Λαύριο με το όνομα Μακρόνησος στα πιο μαύρα χρόνια του εμφυλίου και της μετεμφυλιακής εποχής συντελέστηκε από τις αμερικανόδουλες ελληνικές κυβερνήσεις ένα αποτρόπαιο έγκλημα, από τα πιο απεχθή και στυγερά στη νεοελληνική ιστορία, εναντίον του ελληνικού λαού και της πρωτοπορίας του. Μυριάδες πατριώτες, κομμουνιστές και δημοκράτες, που είχαν δώσει τα πάντα για την ελευθερία και την προκοπή αυτού του τόπου, μαρτύρησαν με τους πιο απάνθρωπους και κτηνώδεις τρόπους προκειμένου να αρνηθούν τη συνείδηση και την αξιοπρέπειά τους, να απεμπολήσουν τις ιδέες και τα πιστεύω τους, να αποκηρύξουν τα ιδανικά και την ιδεολογία τους. Ανήκουστα μαρτύρια για μια υπογραφή σε ένα φύλλο χαρτιού.
        Οι εμπνευστές και ηθικοί αυτουργοί αυτού του εγκλήματος, που δεν τιμωρήθηκε ποτέ, ονόμασαν τη Μακρόνησο "Κολυμπήθρα του Σιλωάμ" και "Υπέροχο σχολείο εθνικής μετανοίας και αναβαπτίσεως των άσωτων υιών της Ελλάδος". Την είπαν ακόμα και " Νέο Παρθενώνα".Έναν Παρθενώνα όμως, που δεν αποτελούσε το απαύγασμα και τη νίκη του ανθρώπινου πολιτισμού αλλά το όνειδος και την ήττα του.  Επιλεγμένες και με ειδική σημειολογία ήταν οι λέξεις και οι φράσεις, με τις οποίες οι νικητές της τότε ταξικής αναμέτρησης, που είχαν κάνει τον αντικομμουνισμό επίσημη κρατική ιδεολογία, προσπαθούσαν να καλύψουν τη δυσοσμία που ανέδυαν οι πολιτικές τους. Για να κατοχυρώσουν την επικράτησή τους και τη διασφάλιση της εξουσίας τους στο ιδεολογικό και πολιτικό πεδίο έπρεπε χρησιμοποιώντας όλους τους μηχανισμούς καταστολής και εφαρμόζοντας ένα ναζιστικού τύπου πρωτοφανές σχέδιο προπαγάνδας, ψυχολογικού πολέμου και ατέλειωτων βασανιστηρίων να νικήσουν τον κόσμο της αριστεράς επιβάλλοντας τα "υγιή κοινωνικά φρονήματα".
        Στις 26 Μαίου ήταν του 1947 που η Μακρόνησος άνοιξε τις πύλες της για να υποδεχθεί τους πρώτους "επικίνδυνους" για την καθεστηκυία τάξη. Ήταν στρατευμένα παιδιά του ελληνικού λαού με δημοκρατικά φρονήματα, που είχαν πάει να υπηρετήσουν τη θητεία τους. Μ αυτούς δημιουργήθηκαν αρχικά τρία ειδικά τάγματα οπλιτών (Α' ΕΤΟ, Β' ΕΤΟ και Γ' ΕΤΟ) και ένα ξεχωριστό τάγμα για τους ύποπτους έφεδρους αξιωματικούς. Σιγά σιγά μεταφέρθηκαν και οι υπόδικοι στρατοδικείων, οι αξιωματικοί του ΕΛΑΣ και του κινήματος της Μ. Ανατολής. Από τον Ιούλη του '48 άρχισαν να καταφθάνουν και οι πολιτικοί εξόριστοι, άντρες και γυναίκες, από άλλα νησιά. Στόχος του καθεστώτος ήταν ή σπάζοντας το ηθικό των αγωνιστών μέσα από πρωτοφανή βασανιστήρια μεσαιωνικού τύπου να τους μετατρέψει σε πειθήνια όργανά του αναγκάζοντάς τους να αποκηρύξουν την εαμική εθνική αντίσταση και φυσικά το ΚΚΕ, το κόμμα που υπήρξε ο αιμοδότης και καθοδηγητής της ή αν δεν μπορούσε να τους υποτάξει να τους εξοντώσει ηθικά και σωματικά. Το κάτεργο της Μακρονήσου άλεθε μέρα νύχτα ψυχές και σώματα κάνοντας προς όλους σαφές το μήνυμα : " Ή δουλώνεις και υπογράφεις ή πεθαίνεις". Κάποιοι δεν άντεξαν βασανισμούς, που ξεπερνούσαν τα όρια της ανθρώπινης αντοχής και υπέγραψαν. Κάποιοι τρελάθηκαν, έμειναν τυφλοί, κουφοί, παράλυτοι. Κάποιοι και ήταν πολλοί αυτοί, έμειναν ορθοί και αποτέλεσαν τους αλύγιστους της ταξικής πάλης. Ήταν αυτοί, για τους οποίους ο ανώνυμος ποιητής έγραψε τη φράση: "Εδώ ψηλά σαν κάστρα υψώνονται στο φως κορμιά που δε λυγούν στην καταιγίδα".
        Περίπου 100.000 αγωνιστές από κάθε γωνιά της πατρίδας μας μέσα στην κόλαση της Μακρονήσου πάλεψαν με τη δύναμη των ιδεών και της συνείδησής τους ενάντια στη μεθοδευμένη σατανική βία της νικήτριας τάξης. Νέοι άνθρωποι και ηλικιωμένοι, γυναίκες, έφηβοι ακόμα και παιδιά, που τ' άρπαζαν από τις αγκαλιές των μανάδων τους για να τις αναγκάσουν να υπογράψουν. Ως το 1958 το αίμα, τα δάκρυα, τα μέχρι θανάτου ή τρέλας βασανιστήρια, όλα αυτά που έκαναν "να ντρέπεται ο ήλιος τόσο σκυφτούς ανθρώπους ν' αντικρίζει" μετέτρεψαν το ξερονήσι της Μακρονήσου σε τόπο μαρτυρίου, στο οποίο κατά μία δήλωση του Π. Κανελλόπουλου (23 Μάρτη 1949) "εβλάστησε η Ελλάς ωραιοτέρα από κάθε φορά" . Οι σκυφτοί άνθρωποι του ποιητή ήταν οι νέοι Σίσυφοι, που κάτω απ τον καυτό ήλιο χωρίς σταγόνα νερού να βρέχει τα χείλια τους κουβαλούσαν στις πλάτες τους πέτρες μεγαλύτερες κι από το μπόι τους για να κτίσουν τις πολιτείες των ονείρων τους. Ήταν αυτοί που ζωντανοί ακόμα και νεκροί δεν έσκυψαν, δε γονάτισαν, δεν έπαψαν λεπτό να βροντοφωνάζουν :
«Σήμερα χύσανέ μου το φως μου. Είμαι καλά! Είμαι καλά!
Χτες κόψανε τα νύχια μου.
Τρόμοι μού πήραν τη μιλιά μου. Είμαι καλά!
Σεισμοί γκρεμίσανε τα φρένα μου. Είμαι καλά! Είμαι καλά! Αύριο θα με σταυρώσουν. Είμαι καλά! Είμαι καλά! Είμαι καλά! Είμαι καλά!
Κι ας μην έχω πια μυαλό να το σκεφτώ. Είμαι καλά!
Κι ας μην έχω μιλιά να το φωνάξω. Είμαι καλά!
Κι ας μην έχω χέρι να το γράψω. Γι’ αυτό το σκάβω.
Το σμιλεύω επιτύμβιο, σ’ αυτό το τρελό Νεκροταφείο,
πως όλοι οι νεκροί του: «ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ!»».

 

Γιάννη Ρίτσου: Πέτρινος χρόνος


Τρία μεγάλα γράμματα
γραμμένα μ' ασβέστη στη ραχοκοκαλιά της Μακρόνησος.
(Όταν ερχόμαστε με το καράβι
στριμωγμένοι ανάμεσα στους μπόγους και στις υποψίες μας
τα διαβάσαμε πάνου απ' το κατάστρωμα
κάτου απ' τις βρισιές του χωροφύλακα, τα διαβάσαμε
εκείνο το ήσυχο πρωινό του Ιουλίου,
κι η αρμύρα κι η μυρουδιά της ρίγανης και το θυμάρι
δεν καταλάβαιναν καθόλου τι θα πουν αυτά τα τρία
ασβεστωμένα γράμματα.)

Α' Τάγμα.
Β' Τάγμα.
Γ' Τάγμα.

ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ
Κι η θάλασσα του Αιγαίου ήταν γαλάζια όπως πάντοτε
πολύ γαλάζια, μόνο γαλάζια.
Α' -
Ά, ναι, μιλούσαμε κάποτε για μια ποίηση αιγαιοπελαγίτικη,
Β' -
για το γυμνό στήθος της υγείας κεντημένο με μιαν άγκυρα και
μια γοργόνα,
Γ' -
για το θαλάσσιο φως που πλέκει τα κουρτινάκια των γλάρων.

Α.Β.Γ.
300 σκοτωμένοι.
Μιλούσαμε, ναι, για μια ποίηση αιγαιοπελαγίτικη -
ο κάβουρας που ρεμβάζει στο νοτισμένο βράχο,
αντίκρυ στη μαλαματένια δύση,
καθώς ένα μικρό μπρούντζινο άγαλμα του Ωκεανού.

Α.Β.Γ.
600 τρελοί.

(Οι γυάλινες γαρίδες κυνηγώντας στα ρηχά τον ίσκιο
του πρωινού άστρου,
το χρυσό και γαλανό καλοκαίρι πετροβολώντας με κουκουνάρια
το μεσημεριάτικο ύπνο των κοριτσιών,
τα παλιά πεύκα ξύνοντας τη ράχη τους στην ασβεστωμένη μάντρα.)

Α.Β.Γ.
900 κουτσοί.
Ζήτω
ο βασιλεύς Παύλος.

(Κι η Παναγιά του πόντου φλωροκαπνισμένη απ' το σούρουπο
να σεργιανάει ξυπόλητη στην αμμουδιά
συγυρίζοντας τα σπίτια των μικρών ψαριών
καρφώνοντας μ΄ ένα θαλασσινό σταυρό τη φεγγαρίσια της πλεξούδα.)
Α.Β.Γ.
Α.Β.Γ.
(Μιλούσαμε για μια ποίηση αιγαιοπελαγίτικη, ναι, ναι.)
ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ -ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ - ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ
Κι η θάλασσα είναι ακόμη γαλάζια όπως πάντοτε
κι ο αμερικάνικος στόλος ταξιδεύει στο Αιγαίο
ήσυχος, ήσυχος, ωραίος,
και τ' άστρα ανάβουν κάθε βράδυ μικρές φωτιές
να ψήσουν οι Άγγελοι την ψαρόσουπα της Παναγίας.
Α.Β.Γ.
Α.Β.Γ.
Κι από κάτου απ' τ' αστέρια περνάνε
καραβιές καραβιές οι εκτοπισμένοι
και τσουβάλια με κομμένα ποδάρια
και τσουβάλια με κομμένα χέρια
και τσουβάλια με νεκρούς
ξεβράζουν οι φουρτούνες στις αχτές του Λαυρίου.
(Αιγαιοπελαγίτικο τοπίο
χρυσό και γαλάζιο.)
Α.Β.Γ.
Σε τούτα τα βράχια τουφεκίστηκαν οι 300 του Α' Τάγματος,
τούτα τα φύκια είναι μια τούφα μαλλιά ξεκολλημένα μαζί με το δέρμα
απ΄ το καύκαλο ενός συντρόφου που αρνήθηκε να υπογράψει δήλωση.
Α.Β.Γ.
Τα συρματοπλέγματα.
Οι νεκροί.
Οι τρελοί.
Α.Β.Γ.
(Γαλάζια η θάλασσα - πολύ γαλάζια.
Χρυσό αιγαιοπελαγίτικο τοπίο.
Οι γλάροι.)
Α.Β.Γ.
Μαύρη, κατάμαυρη θάλασσα.
Μαύρο, κατάμαυρο τοπίο.
Τα συρματοπλέγματα.
Α.Β.Γ.
Μαύρο, κατάμαυρο τοπίο με σφιγμένα δόντια,
κόκκινο, κατακόκκινο τοπίο με σφιγμένη γροθιά,
μαύρη και κόκκινη καρδιά πηγμένη στο αίμα της
κι ένας κόκκινος ήλιος πηγμένος μες στο αίμα του.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση