poihmata top banner 2019


 

 gefira ImgF

 

        Η πρόοδος, το περπάτημα της ζωής προς τα μπρος, ό,τι σημαντικό και ξεχωριστό, το κάθε τι που έχει να κάνει μ αυτό που λέμε εξέλιξη εκπορεύεται από μια ανάγκη. Η υλική θεμελίωση της ανθρώπινης ιστορίας στηρίζεται πάνω στην ανάγκη. Αυτή έκανε τον άνθρωπο από τα τέσσερα να σταθεί στα δύο, τον έκανε να περάσει από τις κραυγές στις λέξεις, αυτή τον έντυσε, τον ανάγκασε να κατασκευάσει εργαλεία και σκεύη και από τροφοσυλλέκτης να γίνει παραγωγός. Η ανάγκη, ως μία γενεσιουργός αιτία του ιστορικού φαινομένου, υπάρχει πίσω από κάθε δημιουργία τόσο του υλικού όσο και του πνευματικού μας πολιτισμού. Οι αρχαίοι την είχαν αναγορεύσει σε θεά και μάλιστα τόσο ισχυρή, που όλοι οι θεοί υπέκυπταν μπροστά της. "Τί ισχυρότατον; Ανάγκη. Μόνον γαρ ανίκητον". Τα πάντα υποτάσσονται σ αυτήν. Ακόμα και η αρετή, λέει ο Σαίξπηρ, γεννιέται απ την ανάγκη. Η ανάγκη μας φέρνει κοντά, οι ανάγκες που είναι κοινές ανοίγουν την πόρτα της καρδιάς και ανταμώνουν δρόμους και ζωές. Οι ανάγκες είναι αυτές που μας ενώνουν με τους άλλους και όλες μαζί, η μια δίπλα στην άλλη, η μια προστιθέμενη στην άλλη, δημιουργούν το θαύμα της ανθρώπινης πράξης. Πάντα από την ανάγκη και την ένδεια παράγεται το έργο το μικρό αλλά και το μεγάλο, το έργο των χεριών αλλά και του νου.
        Και ποια άραγε είναι η πρώτη και σημαντικότερη ανάγκη του ανθρώπου, ανάγκη διαχρονική, αυτή που τον κάνει να στέκει όρθιος τόσο ως βιολογικό ον όσο και ως κοινωνικό; Το ψωμί και η δικαιοσύνη. Το ψωμί, που θρέφει το κορμί, που δίνει ενέργεια και δύναμη άρα ζωή και η δικαιοσύνη, που είναι απαραίτητη για να μοιράζεται σωστά το ψωμί ώστε να φτάνει για όλους. Και είναι αυτή η ίδια η ανάγκη του να φτάνει για όλους το ψωμί, που σηματοδοτεί την πρωταρχική και επιβεβλημένη προσπάθεια της αύξησης της παραγωγής. Αλλά το όργωμα, η σπορά και το θέρισμα γίνονται μόνο όταν υπάρχει ειρήνη, μόνο όταν ο άνθρωπος απαλλαγμένος από φόβο και αγωνία καρπίζει το χώμα με τον ιδρώτα και το μόχθο του ..Άρα το πρώτο χρέος του ανθρώπου είναι η ειρήνη. Γιατί "ειρήνη είναι οι θημωνιές στους κάμπους του καλοκαιριού", μας λέει ο ποιητής. Γιατί "ειρήνη είναι αυτή, που σκεπάζει τη γη με τα ξανθά τα στάχυα".
        Αλλά η ειρήνη δεν είναι υπόθεση ενός. Ειρήνη γίνεται μόνο με τα απλωμένα χέρια των πολλών. Γίνεται από ανθρώπους ανυποχώρητους και αποφασισμένους να παλέψουν γι αυτήν. Γίνεται από τη συντροφικότητα και τον κοινό αγώνα. Κι αυτό αποτελεί την πρώτη και μέγιστη πράξη ελευθερίας.

 

Η γέφυρα (απόσπασμα)
[...]
Δε μας εξευτελίζουν οι μικρές ανάγκες μας,
Αυτές μας σώζουν μάλιστα, μας δίνουν
ένα έδαφος πάλι να πατήσουμε, να μείνουμε όρθιοι, να δουλέψουμε,
κ' η γνώση τους κ' η αποδοχή τους είναι η νέα αδελφοσύνη μας,
είναι η αρχή της βαθειάς ελευθερίας μας,
είναι η άγια εκείνη ειλικρίνεια
η πρώτη και ύστατη του ανθρώπου, τόσο που κάποτε
μπορεί να κλάψεις από τρυφερότητα
γι' αυτή σου την ομολογία, γι' αυτή σου τη ταπεινοσύνη,
γι' αυτή την περηφάνια που γεννήθηκες και θα πεθάνεις,
γι' αυτό σου το έργο που ξεκίνησε απ' αυτές τις ανάγκες σου
να προσφερθεί στις ανάγκες των άλλων,
στις αιώνιες ανάγκες του ανθρώπου - αιώνιο έργο.
Κάθε φορά ξαναγυρνάω κοντά σας - κ' είναι μια χαρά για μένα
Να ξέρω πως με περιμένετε, να ξέρω την ωραία υπομονή σας
Και τη βαθύτητα της εμπιστοσύνης σας. Λοιπόν αφήστε με
Να ξαναπώ τ' άρθρα τής πίστης μας με την απλή ιερατικότητα μαθητευόμενου,
με το γλυκύ ενθουσιασμό τού νέου προσήλυτου που αποστηθίζει
τ' άρθρα τής ζωής γραμμένα με μεγάλα κόκκινα γράμματα
στην πρόσοψη της ιστορίας και του ορίζοντα :
Πιστεύω πως η πρώτη δικαιοσύνη είναι η σωστή διανομή τού ψωμιού,
Πιστεύω πως η πρώτη πρόοδος είναι η αύξηση παραγωγής ψωμιού για όλους,
Πιστεύω πως το πρώτο χρέος μας είναι η ειρήνη,
Πιστεύω πως η πρώτη ελευθερία μας δεν είναι η μοναξιά μας,
Αλλά η συντροφικότητα μας, όσο για τ' άλλα,
Πάντα θα υπάρχει καιρός και για κείνα, μα από κει και πέρα.
Γι αυτή τη γέφυρα ήθελα να σας μιλήσω.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση