“Ο ποιητής πέθανε. Ζήτω η ποίηση.” Μας λέει ο άλλος δικός μας μεγάλος ποιητής της ομορφιάς, της ζωής και του εξανθρωπισμένου ανθρώπου, ο Γιάννης Ρίτσος.
        Ο Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκι, ο ποιητής της επανάστασης και της αέναης νιότης, ο ποιητικός έφηβος της μεγαλύτερης επανάστασης της ανθρώπινης ιστορίας που πορεύτηκε “δίχως τρίχα λευκή” στην καρδιά, στην τέχνη και στη ζωή, ο προφήτης και φλογερός προπαγανδιστής της νίκης της πανανθρώπινης ελπίδας για το νέο κόσμο του μέλλοντος έφυγε γιατί δεν καταδέχτηκε τον σωματικό και ψυχικό αφανισμό της νιότης και της επανάστασης.
        Η ποίησή του όμως έγινε η συνείδηση και η φωνή της νέας κοινωνίας, αυτής που έρχεται από το μέλλον και κραυγάζει μ όλες τις φωνές και σ΄ όλους τους τόνους άγρια και επικριτικά προς εκείνους που ευτελίζουν και απανθρωπίζουν την ανθρώπινη ζωή “Κάτω η αγάπη σας, κάτω η τέχνη σας, κάτω η θρησκεία σας, κάτω το καθεστώς σας”. Η ποίησή του για όσους μπορούν να διαβάζουν και να ζητούν το Καινούριο, το Πρώτο, το Απροσδόκητο είναι μια δύναμη, ένα όπλο πάλης, που σαν το κρατάς στο χέρι δεν μπορείς να σταθείς στη μέση της μάχης και να αμφιταλαντευτείς αλλά μόνο μπροστά μπορείς να προχωρήσεις.
        Αυτός ο Μαγιακόφσκι, ο ανθρώπινος, ο επαναστάτης, ο λυρικός και ηρωικά επικός μαζί, ο εσαεί ερωτευμένος και ερωτεύσιμος κουβεντιάζει σαν ζωντανός με τους ζωντανούς στο υψίπεδο, όπου φυσούν οι αέρηδες της αιωνιότητας για το δικό μας αύριο και μας καλεί να το πάρουμε στα χέρια μας και να το κάνουμε όσο πιο γρήγορα μπορούμε ευτυχισμένο σήμερα.
        Γιατί αυτή η τόσο ιδιόμορφη κι ανεπανάληπτη ποίηση δεν έχει άλλη έξοδο κινδύνου παρά μόνο προς το πράττειν, παρά μόνο προς την πράξη.
        Ρώσος μόνο ο Μαγιακόφσκι; Όχι, Εργάτης. Πρόσωπο τόσο συλλογικό, όσο κι ένα όνομα. Όνομα ανώνυμο, πρόσωπο απρόσωπο: Προλετάριος. Αυτός που θα καεί για την ευτυχία του κόσμου και θα γίνει ο αυριανός ποιητής της ζωής.

 Βλαδίμηρε Μαγιακόφσκι, αλήθεια
είναι μεγάλες οι δρασκελιές του χρόνου
μα οι δρασκελιές του τραγουδιού σου πιο μεγάλες
- πάντα δυο- τρία μίλια αφήνουν πίσω τους το χρόνο.
Βλαδίμηρε, δεν έπρεπε να φύγεις. Σε χρειαζόμασταν ακόμα
και με κείνη την παράξενη κίτρινη πουκαμίσα σου
κομμένη απ το τσίτι της πρώτης σοβιετικής λιακάδας.
Σε χρειαζόμασταν.
Χρειαζόμασταν τα μυδράλλια των στίχων σου πού ρίχναν ίσα στον εχθρό.
Είσαι δύσκολος τώρα μουσαφίρης. Δεν ξέρουμε πώς να σε βολέψουμε
μ΄ αυτό το σκαμένο βουνό της καρδιάς σου γιομάτο δυναμίτη.
Πιάνεις πολύ τόπο. Γεμίζεις το σπίτι.
Όταν σταυρώνεις τα πόδια τόνα πάνω στ΄ άλλο
δυο μεγάλοι ποταμοί διασταυρώνονται, κι όπως σαλεύεις νευρικά το πόδι
φυσάει ένας άνεμος χαστουκίζοντας τα παραθυρόφυλλα της σιωπής
και πάνου στη σάλα του παπουτσιού σου βλέπουμε τ΄ αποτυπώματα
απ΄ τα πατημένα αποτσίγαρα των ερώτων – ολόκληρο το χάρτη της παιδικής σου
τρυφερότητας. Πού να σε βάλουμε να κάτσεις;
Έξω στον αέρα. Στον αέρα Βλαδίμηρε,
μες στις συγκρούσεις των οργισμένων άστρων,
έξω στον αέρα σ΄ έχουμε δει τις νύχτες, Βλαδίμηρε,
με τα μαλλιά σου τιναγμένα σαν τις τεθλασμένες των κεραυνών
πάνω σ΄ ένα πελώριο τρακτέρ
να οργώνεις την απέραντη πεδιάδα της ποίησης.
Γειά σου, Βλαδίμηρε Μαγιακόφσκι. Γειά σου
Εδώ θερίζουν τώρα οι ποιητές τα στάχυα τους για το ψωμί του κόσμου.
Τί άλλο χρειάζεται; Α, ναι, χρειάζεται
πιότερη ακόμη αγάπη, πιότερη δουλειά.
Γιατί ένας σύντροφος όσο ψηλά κι αν φτάσει
αν δεν τραβήξει ακόμα πιο ψηλά έχει πέσει κιόλας.
Εσύ Βλαδίμηρε, έστριψες τους ευγενικούς λαιμούς των τριαντάφυλλων
έπνιξες μέσα στο ίδιο σου λαρύγγι την πιο δική σου φωνή.
Σήμερα ανάμεσα στο δάσος των υψικαμίνων, Βλαδίμηρε,
πλαταγίζει το τεράστιο πανώ R.O.S. T.A της ποίησής σου
με τα κόκκινα σχέδια της ανοικοδόμησης.
Τώρα αδελφέ μου
πήραν πολύ τ΄ απάνου οι λυρικές σου καταθέσεις στην καρδιά του ανθρώπου
όσο κι αν αποσύρεις, μένεις πάντα ο πρώτος ποιητής του αιώνα μας.
Μπροστά σε τούτον τον πλατύ διάδρομο, που άνοιξε το τραγούδι σου
έχουν αφήσει τις χιονισμένες γαλότσες τους οι αιώνες
από δω μπαίνουμε στην κατάφωτη αίθουσα των Κιόνων,
όπου συγκεντρωμένοι οι ποιητές, όχι σύγνεφα πια με παντελόνια
μα απλοί εργάτες με τ' ολοκαίνουργιο σφυρί του στίχου τους
περασμένο στην πέτσινη ζώνη τους
συζητούν τα πιο επείγοντα προβλήματα του κόσμου.
Κι εσύ Βλαδίμηρε Μαγιακόφσκι, πάντοτε στην ώρα σου
με το διπλωμένο μέτρο του γαλαξία στην κωλότσεπη της φόρμας σου
έρχεσαι να καταθέσεις στο πανανθρώπινο πλάνο
την ακριβή στατιστική της ευτυχίας,
τα σωστά νούμερα για το ανάστημα του ανθρώπου.
Έτσι μια νύχτα, Μαγιακόφσκι Βλαδίμηρε,
μέσα στους διασταυρούμενους προβολείς όλων των λαών
Θα δούμε αστραφτερό της ποίησής σου το αεροπλάνο
ολοπόρφυρο απ΄ το αίμα της πληγής μας,
να καίγεται απ΄ την ευτυχία του κόσμου, φλόγινο τριαντάφυλλο
καταμεσίς στον έκπληκτο ουρανό. Γεια σου Βλαδίμηρε.

Μπορείτε να σχολιάσετε...