Αυτή η κόντρα ανάμεσα στο κατεστημένο και στους νέους είναι συνηθισμένη και αφορά τόσο τις περασμένες όσο και τις νέες γενιές. Κυκλοφορεί και στο διαδίκτυο και λειτουργεί ως καταδίκη αυτών που ονειρεύονται ένα καλύτερο κόσμο.
Από την αντιδραστική πλευρά βρίσκονται αυτοί που έχουν συμφέρον να μείνει ο κόσμος άδικος, παράλογος, εγκληματικός και ασύμφορος για τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού. Στην ίδια πλευρά βρίσκονται και κάθε λογής ραγιάδες, συμβιβασμένοι, απογοητευμένοι, που δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να βάζουν καθημερινά τη τζίφρα τους κάτω από μια δήλωση νομιμοφροσύνης και ηττοπάθειας.
Στην απέναντι όχθη βρίσκονται οι κάθε ηλικίας νέοι. Αυτοί που αρνούνται να κουβαλάνε στους ώμους τους το προπατορικό αμάρτημα, αυτοί που έχουν πετάξει στα σκουπίδια το “έτσι τα βρήκαμε κι έτσι θα τ΄ αφήσουμε”, που καταλαβαίνουν πως τα πάντα αλλάζουν διαρκώς. Δε χρειάζεται και μεγάλη φιλοσοφία για να συνειδητοποιήσει κανείς πως αν ο άνθρωπος δεν άλλαζε δεν θα είχε σταθεί από τετράποδο στα δύο πόδια και δεν θα είχε διανύσει την απόσταση των εκατομμυρίων ετών που τον οδήγησαν στην κατάκτηση του διαστήματος. Δεν άφησε τον κόσμο όπως τον βρήκε ο άνθρωπος. Χρησιμοποιώντας το μυαλό του και την εργασία του αλλάζει διαρκώς τον κόσμο, δαμάζει τα στοιχεία της φύσης, σαρώνει ένα-ένα τα εμπόδια που βρίσκονται μπροστά του και παρά τις αδυναμίες του διαμορφώνει ένα περιβάλλον που καλύπτει πληρέστερα τις εκάστοτε ανάγκες του.
Ποιο είναι λοιπόν το συμπέρασμα αυτής της πορείας; Πως δεν υπάρχει ούτε ένας κόκκος άμμου στο σύμπαν που να μην αλλάζει συνεχώς, Πως κι ο άνθρωπος, αυτό το πιο δυναμικό κομμάτι της φύσης αλλάζει τον εαυτό του αλλάζοντας τον κόσμο. Επομένως η ορμήνια “δεν θα αλλάξεις εσύ τον κόσμο” είτε κινείται εκ του πονηρού από τη σημερινή άρχουσα τάξη της κοινωνίας, είτε αποτελεί υπερπροστατευτική συμβουλή, είτε προέρχεται από κάποια “κουρασμένα παλληκάρια” που συμβιβάστηκαν και βολεύτηκαν με το κατεστημένο είναι λαθεμένη, ανιστόρητη, δηλητηριάζει το νεανικό ενθουσιασμό και ευνουχίζει τους δημιουργούς ενός καλύτερου κόσμου. Όσο για την πεισματική δήλωση “ούτε αυτοί εμένα” μπορεί να ερμηνευτεί μόνο σαν φυσική αντίδραση στην καταπίεση της άρχουσας τάξης. Μήνυμα ελπιδοφόρο, που από μόνο του όμως δε φτάνει. Αν δεν συνοδευτεί από τη γνώση της κοινωνικής εξέλιξης και της οργανωμένης πάλης θα παραμένει ένα αδιέξοδο πείσμα, μία αντίδραση χωρίς αποτέλεσμα.
