Σαν το φτωχό το Λάζαρο, που ταπεινός και υπομονετικός έτρωγε τα ψίχουλα από το τραπέζι του πλούσιου. Έτσι λοιπόν να κάνουμε κι εμείς; Να μας ρίχνουν στην ανεργία, να μας κόβουν τις συντάξεις κι εμείς για να ζήσουμε να προσπαθούμε να υπερβούμε το εγώ μας; Να μην έχουνε για φάρμακα γιατρούς, παιδεία και αντί να αγωνιζόμαστε να φροντίζουμε για την καθαρότητα της ψυχής μας; Κι αν τα κουτσοκαταφέρνουμε κατά κάποιο τρόπο να γινόμαστε θυσία προσφέροντας τον οβολό μας στους εξαθλιωμένους;
Αυτό ακριβώς θέλει η άρχουσα τάξη. Αντί να στρέφουμε τα πυρά εναντίον της να τα στρέφουμε μέσα μας, Αντί να διαμαρτυρόμαστε για την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο να είμαστε ικανοποιημένοι με όποιο ξεροκόμματο μας πετάνε τα αφεντικά. Είναι λύση αυτή; Λύθηκε ποτέ στην ιστορία κάποιο κοινωνικό πρόβλημα δια της προσευχής και της νηστείας; Ποτέ. Μόνο με σκληρούς αγώνες πότε αντιμετωπίζοντας τα στοιχειά της φύσης και πότε ανατρέποντας τους δυνάστες του ο άνθρωπος να φτάσει εδώ που έφτασε. Σήμερα μάλιστα έχει φτάσει στο σημείο να αντιλαμβάνεται πως στην κοινωνία διεξάγεται μια αδυσώπητη μάχη, που η έκβασή της μπορεί να είναι νικηφόρα για τους αδικημένους όλης της γης μόνο αν διεξάγεται μέσα από την οργανωμένη ταξική πάλη.
