#Μενουμεσπιτι  δείχνει κάθε λίγο και λιγάκι η τηλεόραση. Να μείνουμε σπίτι μας, να κλειστούμε στο καβούκι μας και να αγωνιούμε για μας και για τους άλλους, για το αν θα αντέξουμε, αν θα επιζήσουμε, πόσοι και ποιοι.
Λες και μας λείπανε τα προβλήματα. Κι εκεί που λέγαμε πως είναι αναγκαίο

menoume spiti ImgF

να βγούμε έξω, να σηκωθούμε επιτέλους από τον καναπέ, να αφήσουμε την τηλεόραση, να αγωνιστούμε όλοι μαζί για να σταματήσει η οικονομική μας αφαίμαξη , να διεκδικήσουμε μια καλύτερη ζωή, ήρθαν τα πάνω κάτω...Κι ο εγκλεισμός στο σπίτι και το βόλεμα στον καναπέ μας επιβάλλεται ως μοναδική μας σωτηρία. Βέβαια μια πανδημία δεν είναι ούτε ασήμαντο, ούτε εύκολα διαχειρίσιμο πρόβλημα. Οι παρενέργειες όμως μιας πανδημίας δεν αφορούν μόνο την υγεία μας αλλά και τον καθημερινό τρόπο ζωής μας, τις συμπεριφορές μας, τις σκέψεις μας, τα αισθήματά μας. Μας εθίζουν στο φόβο, στην αδράνεια και στην υποταγή στις αόρατες δυνάμεις που μας απειλούν!... Ο φόβος που καλλιεργούνταν μέσα από κινηματογραφικές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές τρόμου με περιεχόμενο δυστυχήματα και μεγάλες καταστροφές που προέρχονταν από μικρόβια και ιούς που ξέφευγαν ηθελημένα ή όχι από βιολογικά εργαστήρια τώρα λόγω κορονοϊού τον ζούμε live.

       Στην τηλεόραση βλέπουμε στις διάφορες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες την αστυνομία “για το καλό όλων” να στέλνει στα σπίτια τους κάποιους που κυκλοφορούν, να μπουζουριάζουν σε κλούβες τυχόν ανυπάκουους κι από μέσα μας λέμε “μωρέ καλά τους κάνουν”, είναι για το καλό μας....Και με μουδιασμένο το μυαλό από το φόβο καταλήγουμε να θεωρούμε τους ανυπάκουους ως "εχθρούς” και να αποδεχόμαστε ότι " η ατομική ευθύνη σώζει", κι ότι αν αρρωστήσουμε κι αν πεθάνουμε ακόμα θα φταίμε εμείς που δε συμμορφωθήκαμε με τας υποδείξεις των επαϊόντων και όχι η ουσιαστικά ανύπαρκτη κρατική ευθύνη που έχει να κάνει με το εδώ και χρόνια υποχρηματοδοτούμενο δημόσιο σύστημα υγείας, όχι οι κλειστές ΜΕΘ και τα λιγοστά κρεβάτια της, όχι το ελάχιστο και για τις τρέχουσες ανάγκες ακόμα ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό των νοσοκομείων, όχι τα αντιδραστήρια που μετριούνται στα δάκτυλα, όχι η υγεία που είναι εμπόρευμα και όχι αγαθό που ανήκει σε όλους. Ακούμε και διαβάζουμε διάφορα. Επιστημονικά αλλά και συνομοσιολογικά. Μπορεί να μην έχει σημασία για μας και τη ζωή μας αν ο κορονοϊός μας προέκυψε από κάποια άγρια ζώα ή αν κατασκευάστηκε από γνωστούς ή άγνωστους σε βιολογικά εργαστήρια μαζικής καταστροφής, απ όπου σκόπιμα ή άθελά τους διέφυγε σκορπίζοντας το θάνατο; 

       Όμως από το ποιοι υφίστανται τις συνέπειες και από το πραγματικό γεγονός ότι στο σύνολό τους αυτές πέφτουν στα δικά μας και μόνο κεφάλια, αναγκαζόμαστε να αναρωτηθούμε. Όταν οι αστικές κυβερνήσεις ακόμη και χωρίς πανδημία κατακρεουργούν μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές δαπάνες και ο κοροναϊός αποδεκατίζει κυρίως τους ηλικιωμένους, πάει ή δεν πάει το μυαλό στα ασφαλιστικά ταμεία που θα “ξεφορτωθούν” μαζικά χιλιάδες συνταξιούχους; Πάει ή δεν πάει το μυαλό στο ότι με αφορμή “το καλό μας” κλείνουν μικρομάγαζα, αφήνοντας μόνο τους “μεγάλους” να λυμαίνονται την αγορά; Είναι δυνατόν αυτό το #μενουμεσπιτι να μην έχει επιπτώσεις και στις εργασιακές σχέσεις, στους μισθούς, στις συντάξεις, στις μαζικές διεκδικήσεις;

       Κι όταν ο φόβος μεγαλώνει ποιος χάνει και ποιος κερδίζει; Οι εργαζόμενοι ωθούνται με το καλό ή με το ζόρι να υποταχθούν στις απαιτήσεις της εργοδοσίας. Γιατί ποιος θα ζητήσει αύξηση όταν δεν ξέρει αν σ' αυτές τις συνθήκες γυρνώντας πίσω θα βρει να τον περιμένει η θέση του; Έτσι εύκολα κι αναίμακτα μπορεί και εφαρμόζεται η πολιτική της ΕΕ και γενικότερα του κεφαλαίου.

       Δεν είναι μονόδρομος όμως να “παγώσουμε” από το φόβο μας όσο μένουμε στα σπίτια μας. Από δω και πέρα αυτή θα είναι η ζωή μας; Φόβοι και μόνο φόβοι, που θα κάνουνε τις μέρες μας να μοιάζουνε με νύχτες; Θα τους αφήσουμε; Θα επιτρέψουμε στους εφιάλτες να βγούνε από τα μαύρα σκοτάδια τους και να στοιχειώσουν τη ζωή μας;

        Να το στοίχημα που μπαίνει απέναντι στον καθένα μας χωριστά και σε όλους μαζί, η πρόκληση που πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Το φως της μέρας είναι πιο δυνατό απ το σκοτάδι. Μπορεί και το διαλύει και κάνει και τους πιο μεγάλους φόβους να φαίνονται μικροί. Τους δίνει το μπόι της ανθρώπινης ύπαρξής μας κι έτσι τους κάνει αντιμετωπίσιμους.". Μ ένα κοπίδι φως στο χέρι έκοβε τη νύχτα .." λέει ο στίχος. Και το δικό μας κοπίδι φως για να κόψουμε και να εξαφανίσουμε τη νύχτα που θέλουν να μετατρέψουν τη ζωή μας όλη, θα είναι η ομορφιά, η μαγεία της τέχνης των χρωμάτων και των λέξεων, η σκέψη που δίνει νόημα και υπόσταση στα πράγματα, η απόφαση για αγώνα που θα μεταμορφώσει και τον άνθρωπο και τον κόσμο του.

        Να μην παραδοθούμε στα αποχαυνωτήρια που λέγονται τηλεόραση, ΜΜΕ και “κοινωνικά δίκτυα”. Να κρατήσουμε μέσα μας άσβεστη τη φλόγα όλων εκείνων που αγωνίστηκαν για τον εξανθρωπισμό του ανθρώπου. Να τους πλησιάσουμε περισσότερο, να τους γνωρίσουμε και να τους καταλάβουμε σε βάθος, ώστε η φλόγα τους να συνεχίσει να ζεσταίνει την ψυχή μας, να δίνει τροφή στο μυαλό μας, να καλλιεργεί τη διαλεκτική σκέψη μας, να προωθεί την αυτομόρφωσή μας.
Το "από δω και πέρα" μας δε θα ναι "οι φόβοι για όλα".Δε θα ναι "οι νύχτες". Θα ναι η δημιουργική σκέψη, η δημιουργική μελέτη, η δημιουργική εργασία που έχει τη δύναμη να λειτουργεί λυτρωτικά και θεραπευτικά στις ψυχές και στο μυαλό μας. Θα ναι η έννοια για μας, τους δικούς μας, γι αυτούς που ξέρουμε και γι αυτούς που δεν ξέρουμε. Για το συλλογικό καλό που δεν έχει σύνορα κι αγκαλιάζει την απανταχού ανθρώπινη ύπαρξη. 

        Αυτά θα είναι τα δικά μας αντισώματα. Ο τρόπος που επιλέγουμε για την αντιμετώπιση των ύπουλων πτυχών του #μενουμεσπιτι. Κλεινόμαστε στα σπίτια μας αλλά δεν περιχαρακωνόμαστε. Δε φυλακίζουμε το μυαλό μας. Δεν τους το χαρίζουμε.

Επιστροφή στην Αρχική Σελίδα

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση