2018viasmoiΟ άνθρωπος, προιόν της εποχής του, κουβαλάει όλες τις παθογένειες του κοινωνικού συστήματος που τον γέννησε και μέσα στο οποίο ζει και παράγει. Θύμα και θύτης μαζί. Βιαστής και βιαζόμενος, ενεργούμενος και ετεροκατευθυνόμενος σκέπτεται, αισθάνεται και πράττει σύμφωνα με αξιακούς κώδικες που προάγουν την ανελευθερία, που χειραγωγούν και αλλοτριώνουν ό,τι γνήσιο, αληθινό και ανθρώπινο.Lupus homo hominis υπονομεύει και υπονομεύεται, πληγώνει και πληγώνεται μέσα από συμπεριφορές και πράξεις που τραυματίζουν την ανθρώπινη προσωπικότητα και την αξία που ο καθένας διατηρεί ως ανθρώπινη οντότητα. Αιτία όλων αυτών ο ψυχολογικός πόλεμος που δέχεται από το κυρίαρχο σύστημα, η αφόρητη πίεση που υφίσταται μέσα από θεσμούς και τρόπους ζωής που του επιβάλλονται.
Ας προβληματιστούμε..κι ας αντιδράσουμε...

Μ΄ αγαπά -δε μ΄ αγαπά.

Το παιδί μαδάει μαργαρίτες.

Μ΄ αγαπά δε μ΄ αγαπά
Μ΄ αγαπά δε μ΄ αγαπά

Το παιδί παίζοντας μαδάει μαργαρίτες
και ρωτάει κι αναρωτιέται
γιατί κάνει όνειρα. Έχει ελπίδες

antonakis ImgF.
Όλα τα παιδιά του κόσμου έχουν ελπίδες.
Όλα τα παιδιά του κόσμου έχουν όνειρα

Κάποια παιδιά μπορούν να τα 'χουν όλα.
Ακόμη κι αν δεν μαδάνε μαργαρίτες.
Κάποια άλλα δεν θα τα αποκτήσουν ποτέ.
Ίσως να μη μαδάνε μαργαρίτες
γιατί δεν έχουν δει ποτέ τους μαργαρίτες.
Για εκατομμύρια παιδιά
το να μαδάνε μαργαρίτες
είναι πολυτέλεια.

Κάτι πρέπει να κάνουμε για τα παιδιά
Γιατί τα παιδιά μας κι όλα τα παιδιά του κόσμου
χρειάζονται να μαδάνε μαργαρίτες

Εμείς όμως πρέπει κάτι να κάνουμε
χωρίς να αναρωτιόμαστε μαδώντας μαργαρίτες.

Κάτι πρέπει να κάνουμε
για όλα τα παιδιά
για όλες τις μαργαρίτες
για τα παιδιά με μαργαρίτες,
και τα παιδιά χωρίς μαργαρίτες.

Κάτι πρέπει να κάνουμε
διότι υπάρχουν κάποια δις απαιτούμενα
κι άλλα τόσα προαπαιτούμενα
για τους κορβανάδες των ληστών.
Τα δις μαραίνουν χωρίς τέλος
τις μαργαρίτες και τα παιδιά.

Ο πόλεμος στη γειτονιά μας μαίνεται
Τα πρώτα θύματα ήταν παιδιά.

Όσο η διαμαρτυρία είναι μια θλίψη στα μάτια μου
όσο η ελπίδα μου θάβεται στο έλεος κάποιου μεγαλοδύναμου
και φτερουγίζει στον ουρανό της θέας τύχης
τόσο θα 'ναι σα να πυροβολώ τα παιδιά μου.

Κάτι πρέπει να κάνω κι εγώ για τα παιδιά
τα παιδιά μας, τα παιδιά όλου του κόσμου
ακόμα και τα αγέννητα παιδιά
για να μπορούν να μαδάνε μαργαρίτες,
για να είναι τα όνειρά τους όμορφα σα μαργαρίτες..

Η αλήθεια δε βρίσκεται μαδώντας μαργαρίτες.
“Τον ξέρομε τον ένοχο, είναι γνωστή η αιτία...”
Να σημαδέψουμε σωστά.
Το βόλι μας να πιάσει τόπο.
Για τα παιδιά, τις μαργαρίτες
Για τα παιδιά που είναι στον ήλιο μαργαρίτες.

Αντώνη Δημητρίου 

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση