2018viasmoiΟ άνθρωπος, προιόν της εποχής του, κουβαλάει όλες τις παθογένειες του κοινωνικού συστήματος που τον γέννησε και μέσα στο οποίο ζει και παράγει. Θύμα και θύτης μαζί. Βιαστής και βιαζόμενος, ενεργούμενος και ετεροκατευθυνόμενος σκέπτεται, αισθάνεται και πράττει σύμφωνα με αξιακούς κώδικες που προάγουν την ανελευθερία, που χειραγωγούν και αλλοτριώνουν ό,τι γνήσιο, αληθινό και ανθρώπινο.Lupus homo hominis υπονομεύει και υπονομεύεται, πληγώνει και πληγώνεται μέσα από συμπεριφορές και πράξεις που τραυματίζουν την ανθρώπινη προσωπικότητα και την αξία που ο καθένας διατηρεί ως ανθρώπινη οντότητα. Αιτία όλων αυτών ο ψυχολογικός πόλεμος που δέχεται από το κυρίαρχο σύστημα, η αφόρητη πίεση που υφίσταται μέσα από θεσμούς και τρόπους ζωής που του επιβάλλονται.
Ας προβληματιστούμε..κι ας αντιδράσουμε...

Πόρτα παλιά ...Πόρτα κλειστή.. Πόρτα μανταλωμένη..Με τα σημάδια του καιρού σ όλο της το κορμί...
Με το ξύλο της σκαμμένο απ του καλοκαιριού τη ζέστη κι απ της βροχής και του χιονιού το σάπισμα, το ύπουλο κι αργό ...

porta DIOTI
Με φαγωμένο απ' του καιρού το πέρασμα το αλλοτινό της χρώμα..
Με ξεβαμμένη την παλιά της σιδερένια κλειδαριά και χωρίς το μπρούτζινο κι αστραφτερό της ρόπτρο..
Πόρτα στολισμένη με του χρόνου τη γνώση και τ' άσπρα ανθάκια μιας γερασμένης αγριαγκορτσιάς...
Ποια ιστορία έχει να μας πει και ποια μυστικά κρύβει καλά από πίσω φυλαγμένα; Ποιες ευτυχίες και χαρές έχουν απ το κατώφλι της περάσει; Πόσοι στεναγμοί και πόσες λύπες ρυτίδωσαν την παλιά της λαμπερή ομορφιά και πόσους φόβους μπόρεσε και κλείδωσε απ έξω της ερμητικά;
Οι πόρτες έχουν τη δική τους την ψυχή κι αν έχεις αυτιά και μάτια και καρδιά μπορείς στις οξειδωμένες τους χαραγματιές να διαβάσεις τις ιστορίες από πολλές παλιές ζωές.
Οι πόρτες είναι παλίμψηστα γεμάτα θαύματα που αν με υπομονή τις ξύσεις θα ανταμειφθείς με τη σοφία που χαρίζουν οι ανθρώπινοι καημοί και πόνοι. Αυτοί που μπορεί να πληγιάζουν το κορμί αλλά ατσαλώνουν την ψυχή κάνοντας τη ζωή πιο δυνατή από τη μοίρα.

Η πόρτα της ποίησης ανοιχτή στην ανθρώπινη ευαισθησία μας περιμένει με το δικό μας ο καθένας κλειδί να μπει και να χαθεί στον μαγικό της κόσμο.

 

Ιβάν Γκολ:Πέρασα μπροστά από τόσες πόρτες

Πέρασα μπροστά από τόσες πόρτες
μέσα στο διάδρομο των χαμένων φόβων και των φυλακισμένων ονείρων
άκουσα πίσω απ’ τις πόρτες δέντρα που τα βασάνιζαν
και ποταμούς που προσπαθούσαν να τους δαμάσουν
Πέρασα μπροστά απ’ τη χρυσή πόρτα της γνώσης
μπροστά από πόρτες που έκαιγαν και δεν ανοίγαν
μπροστά από πόρτες που κουράστηκαν να μένουν πολύ καιρό κλειστές
κι από άλλες σαν καθρέφτες απ’ όπου περνούσαν μόνο οι άγγελοι
Υπάρχει όμως μια πόρτα απλή, δίχως σύρτη ούτε μάνταλο
η πόρτα που οδηγεί πέρα από σένα-
κανένας δεν τη σπρώχνει ποτέ
(Ποίημα από την έκδοση «Ποιήματα, 1920-1950», εκδόσεις Στιγμή)

 

Μίροσλαβ Χόλουμπ, «Η ΠΟΡΤΑ»
«Προχώρησε και άνοιξε την πόρτα.
Ίσως έξω να βρεις
ένα δέντρο ή ένα κλαδί,
έναν κήπο
ή μια πόλη μαγική.
Προχώρησε και άνοιξε την πόρτα.
Ίσως να δεις ένα πρόσωπο
ή ένα βλέμμα
ή την εικόνα
μιας εικόνας.
Προχώρησε και άνοιξε την πόρτα.
Αν έχει ομίχλη
θα φύγει.
Προχώρησε και άνοιξε την πόρτα.
Ακόμα και αν υπάρχει μόνο το σκοτάδι
ακόμα κι αν υπάρχει μόνο
η υπόκωφη βοή του ανέμου
ακόμα κι αν
δεν υπάρχει τίποτα απολύτως,
προχώρησε και άνοιξε την πόρτα.
Τουλάχιστον
θα υπάρξει
ένα ρεύμα.»

 

Λέντου Ίβου: Σονέτο της πόρτας

Αυτός που χτυπά την πόρτα μου δεν γυρεύει εμένα.
Ψάχνει εκείνον πάντα που δεν είμαι
μάζα ακίνητη πίσω από κάθε τοίχο είμαι,
σωσίας ή κλώνος μου, μέσα μου κρυμμένος.

Να ξέρω ποιος με ψάχνει και δεν με βρίσκει:
είμαι εκείνος που βρίσκεται μακρία από τον εαυτό του,
ίσκιος που πίνει ή ήλιος,
λίμνη είμαι ή λιμάνι
στην χίμαιρα του ορίζοντα.

Βάδισα ψάχνοντας να με βρω και ποτέ δεν με βρήκα:
και το σούρουπο, σαν καρτερώ
το χαμένο φως ενός νεκρού αστέρα

νιώθω νοσταλγία γι' αυτό που ποτέ δεν ήμουν,
αυτό που έπαψα να είμαι, αυτό που ήχησε
και κρύφτηκε μέσα μου πίσω από εκείνη την πόρτα.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση