dimitriou top banner 2019

 

 

 

        Πρέπει να είχα απωθημένα εκείνη τη μέρα. Πήρα ένα πρόχειρο πιάτο από την κουζίνα κι έβαλα όσα φρούτα είχα και δεν είχα προσπαθώντας να τα κάνω να ισορροπήσουν. Χρώματα, αποχρώσεις, διαφορετικές υφές, όλα σκέτη πρόκληση. Κι άρχισα να δουλεύω σα μανιακός όσο μπορούσα πιο νατουραλιστικά. Δεν άντεχα άλλο. Εκείνος ο άσπρος πίνακας με κολλημένη στο πάνω μέρος μια σκοτωμένη κατσαρίδα με στοίχειωνε. Είχε την υπογραφή

fruits dimitriou

μιας τριτοετούς σπουδάστριας και ήταν αναρτημένος σε μια έκθεση δευτεροετών και τριτοετών σπουδαστών της Σχολής Καλών Τεχνών.

        Δεν είναι εύκολο να μπει κανείς σε μια τέτοια σχολή. Πρέπει να έχει μάθει ελεύθερο σχέδιο, να έχει εξασκηθεί στην τονικότητα και το χρώμα, να είναι ήδη από πριν ένας μικρός ζωγράφος. Και στη συνέχεια μέσα στη σχολή με σκληρή δουλειά κάτω από την επίβλεψη φτασμένων καθηγητών να προσπαθεί να βελτιώνει τις τεχνικές του.

        Ήταν τέχνη ο πίνακάς με την κατσαρίδα; Δεν ξέρω. Μάλλον δεν είμαι ο καταλληλότερος για να μιλήσω πάνω σ΄ αυτό το θέμα. Ίσως εγώ να ήμουν ο "κολλημένος", ο "ανάποδος" που δεν μπόρεσα να ικανοποιηθώ από την πλειοψηφία των εκθεμάτων. Κι όχι μόνο στην έκθεση των σπουδαστών. Παρακολουθώντας τα εκθέματα της τελευταίας Μπιενάλε είχα κι εκεί αδυναμία να διακρίνω την τέχνη μέσα στις ψηφιακές και δομικές κατασκευές. Δεν υποτιμώ ούτε τις αρχιτεκτονικές κατασκευές, ούτε την ψηφιακή επεξεργασία/δημιουργία εικόνας. Οι υπολογιστές διαθέτουν απίστευτης ποικιλίας και ακριβείας εργαλεία με τα οποία μπορεί ο καλλιτέχνης να εργασθεί προκειμένου να ολοκληρώσει τη σύνθεσή του. Τα ψηφιακά εργαλεία όμως, όπως και τα υλικά δεν μπορούν να δημιουργήσουν από μόνα τους έργα τέχνης αν ο "χρήστης" τους δεν είναι ήδη καλλιτέχνης.

        Και που κόλλησα εγώ και με έπιασε η μανία του άκρατου νατουραλισμού; Ίσως γιατί σήμερα ό,τι έχει σχέση με τον νατουραλισμό, τον ρεαλισμό, την απεικόνιση της αντικειμενικής πραγματικότητας εκ προοιμίου απορρίπτεται. Θεωρείται ξεπερασμένο, σκουριασμένο, παλαιολιθικό. Ακόμη κι όταν στέκονται μπροστά στο σοσιαλιστικό ρεαλισμό οι σύγχρονοι ειδήμονες... "βγάζουν σπυράκια".

        Δούλεψα ώρες. Δεν ξέρω με ποιο τρόπο κρίνεται το αποτέλεσμα της εργασίας μου. Μπορώ μονάχα να πω πως δουλεύοντας βελτίωσα κάποιες τεχνικές μου. Να υπογράψω πως μέσα από αυτή την "αγανακτισμένη" σύνθεση λάξευσα λίγο περισσότερο την ψυχή μου και γέμισα χαρά σπεύδοντας να τη χαρίσω. Η τέχνη είναι για να πλημμυρίζει συναισθήματα και σκέψεις τόσο αυτός που δουλεύει και δημιουργεί όσο κι αυτοί που τη μοιράζονται μαζί του .. Γιατί ίσως τελικά αποτελεί τον πιο σύντομο δρόμο για να ερχόμαστε κοντά.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση