2018Adimitrioutext ImgL


 

Οι λέξεις του σήμερα, αυτές που μιλάνε για τη σκληράδα της ζωής, την αγωνία του μεροκάματου, τον πόνο της αδικίας αλλά και την ελπίδα που γεννάει η δύναμη και το πείσμα του αγώνα, δεν μπορεί παρά να είναι κόκκινες μας λέει ο ποιητής. Αύριο στα χρόνια των παιδιών μας, στα χρόνια του μέλλοντός μας όταν το σήμερα θα έχει μείνει πίσω, οριστικά ιστορικά ξεπερασμένο, τότε και οι λέξεις μπορεί να έχουν αλλάξει, να έχουν γίνει

kokkines1 dimitriou

κι αυτές χαρούμενες κι ευτυχισμένες όσο και οι άνθρωποι που θα έχουν περάσει σε μια νέα κοινωνία ελεύθερων, ισότιμων και ευτυχισμένων ανθρώπων.

 

ΠΟΙΗΣΗ 1982

οι δικές μας οι λέξεις
είναι λέξεις σκληρές και μεγάλες
μυτερές σαν καρφιά
λέξεις όπως το ξεραμένο πύο
μαύρες όπως τα φλέματα
που βγάζουνε κάθε πρωί τα σωθικά μας
οι καπνοδόχες των εργοστασίων
τα τραίνα που αναπόδραστα ακολουθούν τις ράγες
κόκκινες λέξεις
όπως ο ήλιος ο μοναδικός
και το λουλούδι που σπαραχτικά ανθίζει
σε στεγνό και κατάμαυρο χώμα

οι δικές μας οι λέξεις
είναι λέξεις γυμνές
λέξεις γεμάτες τραύματα
συστατικά στοιχεία, αναγραμματισμοί
και μόρια της ίδιας αγωνίας

οι δικές μας οι λέξεις
προκηρύξεις κι αφίσες του τοίχου
φωτισμένα παράθυρα στο σκοτάδι της νύχτας
που αφυπνίζουν την πόλη
όταν κλείνει με πείσμα τα μάτια
στη γραφή του θανάτου

αυτές οι τελευταίες λέξεις
πριν κάθε εκτέλεση
πριν κάθε μεταμφίεση του καθημερινού θανάτου
τα δικά σου είναι δάχτυλα που γνωρίζουν το χάδι
είναι λέξεις κραυγές
οιμωγές και ελπίδες
που δοξάζουν το φως
που μετράνε με δέος το μπόι τους
και δεν τρέμουν

ίσως κάποτε τα δικά μας παιδιά
να μιλήσουν με άλλη φωνή
να βαδίσουν με ξένοιαστο βήμα
πάνω στις νότες της δικής μας μουσικής
και στους κυβόλιθους του δικού μας αγώνα.

ΤΟΛΗ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

 

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση