2018Adimitrioutext ImgL


 

Ζωής αέναος ο κύκλος.
Πανώρια η ζωή και παντοδύναμη υπερβαίνει το τέλος κι αυτόν τον ίδιο το θάνατο, που σχέση έχει μόνο με το πεπερασμένο της μικρής βιολογικής μας ύπαρξης.Τίποτα δε χάνεται ούτε στη φύση, που κομμάτι οργανικό της είμαστε κι εμείς, ούτε και στον ανθρώπινο μακρόκοσμο και μικρόκοσμό μας, 

 perno dimitriou

αφού, όλα όσα έγιναν και υπήρξαν, ζουν και διατηρούνται μέσα από τη μνήμη την ατομική και τη συλλογική. Έργα της σκέψης, του μόχθου και της ανθρώπινης υπομονής φέρνουν τη γνώση και τα βιώματα του χτες στο σήμερα. Όνειρα, ελπίδες και οράματα του σήμερα για το αύριο γεφυρώνουν παρελθόν και μέλλον σπάζοντας του χρόνου τον ασφυκτικό κλοιό.

        Πάντα μια γέννηση νικά ένα θάνατο. Μια καινούργια ύπαρξη, μια νέα δημιουργία απ τα χέρια και το μυαλό ενός ανθρώπου, μια ιδέα που ανατρέπει μια παλιά, ένας δρόμος, που ανοίγεται μέσα απ τα βουνά, όλα ένα ποικιλόμορφο θαύμα της ζωής που σηματοδοτεί μια έξοδο από το χρόνο, μια κατάργηση των σιδηρών ορίων του, ένα πέρασμα στην αιωνιότητα.

        Ατελεύτητη και άχρονη η ζωή όταν δεν ατενίζεται μέσα από τη διάσταση του δικού μας υπαρξιακού κύκλου αλλά μέσα από την απεραντοσύνη μιας συνέχειας, ενός μέλλοντος που θα κτίζεται στο διηνεκές απ τους αγώνες των ανθρώπων εκείνων, που το τέλος της φθαρτής τους ύπαρξης δεν το βλέπουν σαν το τέλος του κόσμου αλλά σαν μια καινούργια αρχή, σαν ένα νέο ξεκίνημα. Μέσα στην αντικειμενική νομοτέλεια του κοινωνικού γίγνεσθαι οι άνθρωποι φτιάχνουν την ιστορία του κόσμου . Κι αυτή τέλος δεν έχει, ό,τι κι αν λένε οι θεόμπνευστοι ευαγγελιστές και οι προφητείες των διάφορων σοφών τύπου Φουκουγιάμα.

Περνώ

Ακούραστος ο χρόνος
με οδηγεί σε πολύχρωμες αρμονίες
και ψευδαισθήσεις δροσερές
Χαμογελώ και ξεγελιέμαι...

Εσένα όμως χρόνε
ποιος να σε γελάσει;
Γρικάς την απόκρυφή μου σκέψη
που κουρνιασμένη σ' απατηλό κλαρί
ονειρεύεται καρπούς
ανύπαρκτων παράδεισων.

Σοφός, στοχαστικός και σκυθρωπός
ψιθυρίζεις την ψυχρή σου προφητεία:
“του δρόμου που τραβάς αν ήξερες το τέρμα”
Δεν είναι ψίθυρος αυτός.
Βροντή του Ολύμπου έχει γίνει.
Δαμόκλεια σπάθη κρέμεται
πάνω απ' τις αυταπάτες μου

Πάψε πια χρόνε
Να με οικτίρεις δεν αντέχω.
Να ξέρεις όμως
πως ακόμη δε νικήθηκα
Με τη δική σου πείρα
τη σκέψη μου ξεπλένω
και με σημαίες ευκαιρίας
αρνιέμαι πια να ζω

Περήφανα περνώ
απ της ζωής τον κύκλο τον αέναο
που καταλεί το θάνατο
κι αρνιέται το χαμό.
Αρχή και τέλος δεν υπάρχει
όσο ο έρωτας ζωή γεννάει
όσο πράξη και όνειρο αντάμα
ανάβουνε τη φλόγα
που το αύριο φωτίζει.

Αντώνη Δημητρίου

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση