2018Adimitrioutext ImgL


 

Γύρω από λίμνες και ποτάμια άνθισε ο ανθρώπινος πολιτισμός. Νερό είναι το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη και του σώματός μας. Κι οι δρόμοι των χωριών ήταν έτσι χαραγμένοι που να οδηγούν στη βρύση, όπου οι διαβατάρηδες και οι δουλευτές ξαπόσταιναν κι έσβηναν τη δίψα τους.

        «Διαβάτη πιέστο χορταστά

vrisi dimitriou
        το δροσερό νερό μου,
        και γείρε να ξεκουραστείς
        στον ίσκιο τον δικό μου»

Το νερό της βρύσης σε κάμπους και βουνά έγινε και τόπος συνάντησης των νέων. Σαν άνθρωπος άκουγε αναστεναγμούς, μοιρολόγια κι ερωτόλογα. Από τη λαϊκή ψυχή αγαπήθηκε, λατρεύτηκε, ντύθηκε με πέτρα πελεκημένη, με μάρμαρο σκαλιστό. Ντυμένη με κάθε λογής καλλιτεχνήματα έγινε καμάρι και στολίδι του χωριού. Κάποιοι καμάρωναν φτιάχνοντας βρύσες έξω από το σπίτι τους, πλάι στην πόρτα τους ή κάτω από το παραθύρι τους. Μέχρι που το νερό εμπορευματοποιήθηκε κι άρχισε να τρέχει σε μεταλλικούς και πλαστικούς σωλήνες, να πουλιέται εμφιαλωμένο.

Κάποιες βρύσες χωρίς τρεχούμενο νερό αντιστέκονται μαραζωμένες προσπαθώντας να διατηρήσουν ότι δεν καταστράφηκε στο πέρασμα του χρόνου. Μπροστά σε μια από αυτές, που μαραζώνει σιωπηλή υπάρχει... κι ένα τρύπιο βαρέλι. Μόνο οι μνήμες και τα επιζωγραφησμένα από το χρόνο χρώματα μπορούν πια να εμπνεύσουν.

 

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση