2018Adimitrioutext ImgL


 

Δεν ξέρω πως διαβάζεται ένα ποίημα.
Στο μυαλό μου πάντα τριγυρίζουν χίλιες σκέψεις.
Μιλάμε για την εποχή της αθωότητας .
Mιλάμε για το παιδί που ο καθένας μας κουβαλάει μέσα του.

antonakis dimitriou
Αυτό που ξεχνάμε, που προδίδουμε, που περιγελάμε, που θάβουμε,
που είναι όμως η πραγματική μας ταυτότητα,
που είναι το μακρινό μας χτες και μακάρι να γίνει και το αύριο το δικό μας και του κόσμου όλου.

Τόλης Νικηφόρου
«Ένα παιδί»
με το πρόσωπο κολλημένο στο τζάμι
κοιτάζω εκστατικά
πίσω απ’ τις στάλες της βροχής
ένα πολύχρωμο κόσμο

κρύβω μέσα μου ένα παιδί
με τις τσέπες γεμάτες μπίλιες
μέσα στο χειμώνα
ένα παιδί με δακρυσμένα μάτια
για το γατάκι του που πέθανε
για το λουλούδι που μαράθηκε
για όσους έφυγαν χωρίς επιστροφή
κρύβω μέσα μου ένα παιδί
με τρύπιο παλτό
που λαχταράει τα ζεστά κάστανα
την γειτονιά και τους φίλους
την άνοιξη που θάρθει

κρύβω μέσα μου ένα παιδί
που δεν δέχεται
πως μπορώ να γελάω
όταν την ίδια στιγμή κάποιος κλαίει
κρύβω μέσα μου ένα παιδί
απαρηγόρητο
που θάθελε να φτιάξει τη ζωή
στα μέτρα της καρδιάς του
(Από τη συλλογή «Τα αναρχικά», 1979)

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/empneusi/top10-poihmata-gia-thn-paidikothta/ ]

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση