- Συντάκτης: Διότιμος
Την εποχή της παρακμής, όταν παντού κυριαρχεί το γκρίζο και οι φυλακισμένοι που κάποτε ονειρεύονταν να σκαρφαλώσουν ως τον ουρανό τώρα αισθάνονται να τους διώκουν οι εφιάλτες, η μόνη γλώσσα αναγνώρισης είναι τα χρώματα των λουλουδιών.
- Συντάκτης: Διότιμος
Πρέπει να είχα απωθημένα εκείνη τη μέρα. Πήρα ένα πρόχειρο πιάτο από την κουζίνα κι έβαλα όσα φρούτα είχα και δεν είχα προσπαθώντας να τα κάνω να ισορροπήσουν. Χρώματα, αποχρώσεις, διαφορετικές υφές, όλα σκέτη πρόκληση. Κι άρχισα να δουλεύω σα μανιακός όσο μπορούσα πιο νατουραλιστικά. Δεν άντεχα άλλο. Εκείνος ο άσπρος πίνακας με κολλημένη στο πάνω μέρος μια σκοτωμένη κατσαρίδα με στοίχειωνε. Είχε την υπογραφή
- Συντάκτης: Διότιμος
ΘΑΛΑΣΣΑ, θάλασσα
στο νου, στην ψυχή
και στις φλέβες μας θάλασσα.
Είδαμε τα πλοία να φέρνουν
τις μυθικές χώρες εδώ
στην ξανθή αμμουδιά
όπου αργοπορούν οι βραδινοί οδοιπόροι.
- Συντάκτης: Διότιμος
Πόρτα στο πέλαγο
Με ξύπνησε ένας γκρίζος εφιάλτης.
Όπου πατούσα βάλτωνα.
Και θύμωσα πολύ μαζί μου.
Γιατί ακόμη κι αν τα πόδια είναι βαριά
- Συντάκτης: Διότιμος
Ήταν μουντό το απομεσήμερο σε μια προβλήτα της Θεσσαλονίκης. Μόλις είχαμε βγει από τον εκθεσιακό χώρο Αποθήκη Β, όπου στεγαζόταν η έκθεση μοντέρνας ζωγραφικής Μπιενάλε 7. Μερικοί νεολαίοι έκοβαν βόλτες ένας-ένας, δυο-δυο, κάποιοι με σάκους στην πλάτη, κάποιοι κρατημένοι ανγκαζέ, φοιτητές θα ήταν, κι από πάνω ένας ουρανός που προμήνυε μπόρα.
Οι σύγχρονες μορφές εικαστικής έκφρασης και αναζήτησης, οι φοιτητές,
- Συντάκτης: Διότιμος
ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ
Τα λουλούδια χαμογελάνε μόνο στο φως.
Περιμένουν πώς και πώς να ξημερώσει
για να αναπνεύσουν την καλημέρα.
Παίζουν με το φως κρυφτό, αλλάζουν χρώμα
- Συντάκτης: Διότιμος
Είμαστε ένας και πολλοί συγχρόνως.
Είμαστε ίδιοι και συνεχώς μεταλλασσόμενοι.
Είμαστε στο τώρα και μαζί στο χτες και στο αύριο. Ψάχνουμε και ψαχνόμαστε σ' ένα τοπίο
- Συντάκτης: Διότιμος
Ωραίο είναι να έχει κανείς τη δύναμη μέσα του και το χρόνο μπροστά του για να σχεδιάζει το όνειρο, να καλπάζει στο άλογο της βιασύνης, να γεύεται το άγνωστο, να πέφτεις λαβωμένος και να ορθώνεται πιο αποφασιστικά μπροστά στα άγρια θηρία που δε δαμάστηκαν ακόμη. Κι έρχεται κάποια στιγμή
- Συντάκτης: Διότιμος
Αδειάζει την ψυχή του ο βιολιστής για να γλυκάνει τις ψυχές των περαστικών. Μπας και κάποιοι συγκινηθούν και πούνε, ε, καλλιτέχνης είναι, αξίζει τη δεκάρα μας. Κι εκείνος παίζει, παίζει, παίζει, τον ίδιο το σκοπό: Άγια Νύχτα και ξανά Άγια Νύχτα, μέχρι που το χέρι κουράζεται ν' ανεβοκατεβαίνει και το πόδι κουράζεται από την ακινησία. Πόσες πενταροδεκάρες
- Συντάκτης: Διότιμος
"Ευχαριστώ". Λέξη σύνθετη από το ευ και το χάρις, που σημαίνει χάρη, θέλγητρο, κάλλος, φιλοφροσύνη, ευμένεια, ευεργεσία, δώρο, ευγνωμοσύνη, τέρψη, χαρά, προσφορά, λατρεία. Ένα γαϊτανάκι από λέξεις όμορφες, μοναδικές, υπέροχες στη σημασία τους και στο άκουσμά τους, στη γλύκα
- Συντάκτης: Διότιμος
Δε χορταίνω το κόκκινο, το πράσινο, το άσπρο.
Πέρασα από μπροστά τους χωρίς να ανακουφίσω τη δίψα μου
κι έμεινα αποκαμωμένος στην αρχή του δρόμου
να προσπαθώ να σβήσω τα κάρβουνα των αχόρταγων ματιών μου
- Συντάκτης: Διότιμος
Οι ήττες ανθρώπινες και αποδεκτές. Το να υψώνεις όμως λευκή σημαία σημαίνει πίστη στο αήττητο του εχθρού και αποδοχή της ήττας, ως κάτι αναπόδραστο και τετελεσμένο. Σημαίνει φόβο και κόπωση που οδηγεί νομοτελειακά στην παραίτηση, στην παράδοση, στην ανακωχή, στη διαπραγμάτευση του αδιαπραγμάτευτου της ελευθερίας. Η λευκή σημαία είναι η ταπείνωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η δουλική υποταγή στον κυρίαρχο και εξουσιαστή. Η συναίνεση στην κλοπή και ιδιοποίηση
- Συντάκτης: Διότιμος
Δεν ωφελεί να περιορίζεις τα πουλιά
Από τη συλλογή Ημερολόγιο 2 (1964) του
Τάσου Κόρφη
Δεν ωφελεί να περιορίζεις τα πουλιά
με ξόβεργες, με σκιάχτρα, με κλουβιά,
- Συντάκτης: Διότιμος
"Ανοίχτε τα παραθυρα να μπει το σύμπαν ανθισμένο μ όλες τις παπαρούνες του αίματός μας"
1η του Μάη. Και η παραίνεση του ποιητή μιλάει κατ ευθείαν στην καρδιά μας. Ένα παράθυρο ανοιχτό στην Άνοιξη, στα ανθισμένα περιβόλια, παντού όπου υπάρχει ομορφιά, παντού όπου
- Συντάκτης: Διότιμος
Οι λέξεις του σήμερα, αυτές που μιλάνε για τη σκληράδα της ζωής, την αγωνία του μεροκάματου, τον πόνο της αδικίας αλλά και την ελπίδα που γεννάει η δύναμη και το πείσμα του αγώνα, δεν μπορεί παρά να είναι κόκκινες μας λέει ο ποιητής. Αύριο στα χρόνια των παιδιών μας, στα χρόνια του μέλλοντός μας όταν το σήμερα θα έχει μείνει πίσω, οριστικά ιστορικά ξεπερασμένο, τότε και οι λέξεις μπορεί να έχουν αλλάξει, να έχουν γίνει
- Συντάκτης: Διότιμος
Δεν ήξερα ποιο ήταν το Νιχώρι της καρδιάς του Καβάφη πριν ανακαλύψω πως ήταν ο γενέθλιος τόπος του. Όμως, όπως μπορεί ο καθένας μας να έχει μια δική του Ιθάκη, έτσι μπορεί να έχει κι ένα δικό του Νιχώρι. Ένα Νιχώρι, που σε κάποια πλακόστρωτη πλατεία του στον ίσκιο ενός αιωνόβιου δέντρου του να ονειρεύτηκε, να νοστάλγησε, να χάρηκε, να αγάπησε,
- Συντάκτης: Διότιμος
Τί κι αν φύσηξαν ανεμοστρόβιλοι δυνατοί που σάρωσαν στο πέρασμά τους ό,τι λαμπρότερο έκτισε ο ανθρώπινος αγώνας πάνω στη γη; Τί κι αν μπόρεσε το οικοδόμημα αυτό να κρατηθεί ορθό 74 μόνο χρόνια; Τί κι αν οι δείχτες των ρολογιών
- Συντάκτης: Διότιμος
Βουρκωμένα θα 'ταν τα μάτια των γυναικών που κεντούσαν καραβάκια περιμένοντας τον καλό τους να επιστρέψει. Δεν εξηγούνται αλλιώς οι βελονιές που ξέφευγαν απ΄ την αράδα χωρίς να τις προσέξουν. Βουρκωμένη θα ήταν και η ψυχούλα τους σαν έφτιαχναν χρώματα για τις κλωστές βράζοντας ρίζες. Δεν εξηγούνται αλλιώς οι ταπεινές
- Συντάκτης: Διότιμος
Μικροί και μεγάλοι, κρυφοί και φανεροί οι χείμαρροι ξεπηδούν αναπάντεχα πότε μπροστά στα μάτια μας και πότε μέσα απ την ψυχή μας. Άλλοτε μας εμπνέουν φόβο κι άλλοτε γίνονται καλοδεχούμενοι, ιδιαίτερα όταν μετά τη βαρυχειμωνιά πλημμυρίζουν από τα λιωμένα χιόνια και γεμίζουν
- Συντάκτης: Διότιμος
Γ. Ρίτσος, «Καμμιὰ φορὰ ποὺ βραδιάζει...»
«...Καμμιὰ φορὰ ποὺ βραδυάζει, καὶ σηκώνουμε τὸ κεφάλι, []
εἶναι μιὰ μυγδαλιά ποὺ σεργιανάει σά νύφη στὸ περβόλι,
φωτάει μὲ τ’ ἄσπρα της λουλούδια τὸ πηγάδι, τὸ γουρούνι,
- Συντάκτης: Διότιμος
Δεν κρατάει για πάντα ο χειμώνας
Κουράστηκα να ζωγραφίζω
τα ανθρώπινα χαλάσματα
τους άνεμους, τις συμφορές, τον πόνο,
τη σιωπή των αμνών.
Ξεπαγιάζοντας μέσ΄ στο καταχείμωνο
δε μπόρεσα να καταλάβω
- Συντάκτης: Διότιμος
Νύχτα κι οι δρόμοι είναι σκοτεινοί. Περπατάς σ' ένα στενό δρομάκι της πολυσύχναστης πόλης με τις παλιές γκρίζες από το χρόνο και το καυσαέριο πολυκατοικίες, με χίλια βάσανα στο μυαλό και τα χέρια στις τσέπες. Άθλιες, σκέφτεσαι, οι συνθήκες της ζωής. Πως να πληρώσεις ακόμη κι αυτά που είναι και έπρεπε να θεωρούνται κοινωνικά αγαθά. Πως να αντιμετωπίσεις τη βία που όλη μέρα εξασκήθηκε πάνω σου. Περπατάς στα σκοτεινά. Και ξαφνικά “εγένετο φως”:
- Συντάκτης: Διότιμος
Στο μαγαζί της ανθοπώλισσας
«Ένας άνδρας μπαίνει στο μαγαζί μιας ανθοπώλισσας
και διαλέγει κάποια άνθη
η ανθοπώλισσα περιτυλίγει τα άνθη
ο άνδρας βάζει το χέρι του στην τσέπη
να ψάξει για τα χρήματα
- Συντάκτης: Διότιμος
Ήρεμη, ακίνητη, μυστηριώδης, όχι όμως ατάραχη. Γοητευτική η πολύπαθη λίμνη Κερκίνη γεννήθηκε το 1932, όταν δημιουργήθηκε ένα φράγμα στον ποταμό Στρυμόνα. Μισό αιώνα αργότερα μεγάλωσε με τη δημιουργία νέου φράγματος κι άρχισε τόσο πολύ να ομορφαίνει που τη ζήλεψε η κοιλάδα των Σερρών και την ερωτεύτηκε το βουνό Μπέλες.
- Συντάκτης: Διότιμος
Σαν ήμουνα μικρός, θυμάμαι, μου άρεσε να ζωγραφίζω ξωκλήσια και τζαμιά. Το άσπρο ξωκλήσι ποτέ δεν ήταν κάτασπρο. Το μακιγιάριζε ο ήλιος και οι σκιές του. Πρόβαλε ταπεινό, ριζωμένο στο βράχο και σφιχταγκαλιασμένο από χρώματα δέντρων και λουλουδιών, κολυμπώντας πότε στο γαλάζιο του ουρανού, πότε της θάλασσας. Και οι μεγάλες εκκλησιές με μάγευαν με τον όγκο, τη συνομιλία του σφαιρικού με το επίπεδο,
- Συντάκτης: Διότιμος
“Κι αν χιονίζει στο πνεύμα / κι αν κρυώνουν οι μεγάλες / ιδέες / ο κόσμος πρέπει να προχωρήσει...” μας θυμίζει ο Νίκος Καρούζος Κι εμείς χαζεύουμε στις οθόνες αυτούς που ντυμένοι ζεστά χαίρονται το χιόνι. Χαζεύουμε κι αυτούς που τουρτουρίζουν από την παγωνιά. Κι ύστερα κάνουμε ζάπινγκ, μπας και βρούμε κάτι πιο ενδιαφέρον. Έτσι μας συνήθισαν ή συνηθίσαμε. Να συζητάμε
- Συντάκτης: Διότιμος
“Γι αλλού κινήσαμε, γι αλλού. Κι αλλού η ζωή μας πάει”.
Ήταν πολύ δύσκολα τα μεταπολεμικά χρόνια. Μισοπεινασμένα, μισοχορτάτα παιδιά μάθαμε να γράφουμε με την πλάκα και το κοντύλι. Όταν η νονά μου μου χάρισε αντί για χριστουγεννιάτικο παιχνίδι ένα μικρό κουτάκι νερομπογιές το θεώρησα απίστευτη πολυτέλεια. Ποτέ δεν ρώτησα γιατί. Τώρα λέω πως ίσως αυτό να ήταν τυχαίο, ίσως όμως
- Συντάκτης: Διότιμος
Όταν ξάφνου στο βάθος του ορίζοντα ορθώνεται ένα απότομο βουνό η ψυχή σου τινάζεται κι αντριεύει, γράφει μεταξύ άλλων ο N. Καζαντζάκης στο ταξίδι του στον Μωριά. Θαρρείς και ζώνει τ’ άρματα, έτοιμη να πολεμήσει, να κάνει δικό της
- Συντάκτης: Διότιμος
“Ό,τι είναι το χρώμα για μια εικόνα, είναι ο ενθουσιασμός για τη ζωή”, έγραφε ο Βαν Γκογκ σε μια επιστολή του. Αυτός που δεν έζησε “ζωή χαρισάμενη”, που δεν του χάρισε η ζωή ούτε τη χαρά να πωλούνται οι πίνακές του, που πέθανε με το μυαλό του γεμάτο αντιφάσεις και την ψυχή του βαθειά διαταραγμένη.
- Συντάκτης: Διότιμος
Το όνειρο του μικροπωλητή είναι να γίνει μια μέρα μεγάλος. Πότε τα κουτσοβολεύει και πότε πέφτει στον καιάδα. Δεν καταλαβαίνει πως στο αλώνι της αστικής τάξης δε χωράνε όλοι. Για να μπει κάποιος μέσα κάποιος άλλος πρέπει να πεταχτεί απέξω. Ο μικροϊδιοκτήτης, ο μικρέμπορος, ο μικροαγρότης, όλοι αυτοί οι μικροί που μοχθούν νυχθημερόν
- Συντάκτης: Διότιμος
«Με ρωτούν κάθε τόσο τι είναι η ποίηση. Η ποίηση ορέγεται ύψος. Αλλά τι είναι ύψος; Μπορεί να είναι τα Μετέωρα μπορεί να είναι το πιο ταπεινό κουτούκι” έλεγε ο Νίκος Καρούζος. Νομίζουμε πως δεν είναι μόνο η ποίηση αλλά η τέχνη γενικότερα που ορέγεται ύψη. Και τα ύψη των σκοτεινόχρωμων βράχων των Μετεώρων δομημένων πριν δεκάδες εκατομμύρια χρόνια από την τεχνίτρα φύση συγκλόνισαν
- Συντάκτης: Διότιμος
Το Εγκώμιο της Θαλάσσης (K. Καρυωτάκη)
Η θάλασσα είναι η μόνη μου αγάπη. Γιατί έχει την όψη του ιδανικού. Και τ' όνομά της είναι ένα θαυμαστικό. Δε θυμάμαι το πρώτο αντίκρισμά της. Χωρίς άλλο θα κατέβαινα από μια κορφή, φέρνοντας αγκαλιές λουλούδια. Παιδί ακόμα, εσκεπτόμουν το ρυθμό του φλοίσβου της. Ξαπλωμένος στην αμμουδιά, εταξίδευα με τα καράβια που περνούσαν.
- Συντάκτης: Διότιμος
Δοτές αλήθειες, δοτές αξίες και αντιλήψεις, δοτές επιλογές και ανάγκες, δοτές στάσεις ζωής, τελικά δοτές ζωές. Κάπως έτσι πορευόμαστε οι περισσότεροι, ετεροκατευθυνόμενοι και ετεροπροσδιοριζόμενοι, δίχως ταυτότητα, δίχως πραγματικό εαυτό.
Μεγαλώνουμε μέσα σ΄ ένα σύστημα που καθορίζει όλα τα πρέπει και τα μη. Με τα μπράβο, τις επιπλήξεις και τις τιμωρίες
- Συντάκτης: Διότιμος
Ζωής αέναος ο κύκλος.
Πανώρια η ζωή και παντοδύναμη υπερβαίνει το τέλος κι αυτόν τον ίδιο το θάνατο, που σχέση έχει μόνο με το πεπερασμένο της μικρής βιολογικής μας ύπαρξης.Τίποτα δε χάνεται ούτε στη φύση, που κομμάτι οργανικό της είμαστε κι εμείς, ούτε και στον ανθρώπινο μακρόκοσμο και μικρόκοσμό μας,
- Συντάκτης: Διότιμος
Κοιτάζεις ύστερα από μερικές δεκαετίες τη ζωγραφιά κι αναρωτιέσαι. Πως μετατράπηκε το ψαροχώρι σε τουριστικό θέρετρο; Πως γέμισαν τα βράχια τεχνητούς φωτισμούς, πολύχρωμες περικοκλάδες; Πως οι αρμυροδαρμένοι εργάτες που πάλευαν με τη θάλασσα σαν ίσος προς ίσο τώρα μετατράπηκαν σε σερβιτόρους ξένων ορέξεων;
- Συντάκτης: Διότιμος
Σε μια εποχή ταραγμένη από τα πάθη και την ιδεολογική σύγχυση που έφερε η ήττα των κοινωνικών δυνάμεων που αγωνίστηκαν για την πραγματική απελευθέρωση του τόπου ο ποιητής δε μένει στην αγωνία και στο θρήνο για ό,τι χάθηκε. Οι ηττημένοι στρατιωτικά και πολιτικά δεν ηττήθηκαν ποτέ ηθικά. “Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα.”
- Συντάκτης: Διότιμος
"Αναφυλλητό" Γιάννη Ρίτσου
«Τα παιδιά θέλουν παπούτσια
τα παιδιά θέλουν ψωμί
θέλουνε και φάρμακα
δούλεψε και συ
Γέλα κλαίγε κι όλο λέγε
- Συντάκτης: Διότιμος
Ίσκιο δεν κάνει η θάλασσα
Στου βράχου τη σιωπή θητεύω
για την ανάδυση.
Πώς εμπιστεύτηκα τη θάλασσα
πώς παγιδεύτηκα στην πέτρα!
- Συντάκτης: Διότιμος
Τὸ Φωτόδεντρο καὶ ἡ δέκατη τέταρτη Ὀμορφιά
Οδυσσεα Ελύτη (Απόσπασμα)
Μ᾿ ἕνα τίποτα ἔζησα
Μονάχα οἱ λέξεις δὲ μοῦ ἀρκούσανε
Σ᾿ ἑνὸς περάσματος ἀέρα
- Συντάκτης: Διότιμος
Γύρω από λίμνες και ποτάμια άνθισε ο ανθρώπινος πολιτισμός. Νερό είναι το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη και του σώματός μας. Κι οι δρόμοι των χωριών ήταν έτσι χαραγμένοι που να οδηγούν στη βρύση, όπου οι διαβατάρηδες και οι δουλευτές ξαπόσταιναν κι έσβηναν τη δίψα τους.
«Διαβάτη πιέστο χορταστά
- Συντάκτης: Διότιμος
ΔΙΧΩΣ SOS
Λιμανάκι ρομαντικό,
αραξοβόλι της γαλήνης και της νύχτας
αδελφή της Χίμαιρας και της Απάτης
ποτέ μου δε σ αγάπησα.
Η αγκαλιά σου είναι θλιμμένη και θλιβερή,
- Συντάκτης: Διότιμος
Αχ αυτά τα Άλφα...
Αραδιάζω:
Άνθος, τα εγγόνια μου, τα παιδιά όλου του κόσμου
Αλησμόνητοι, οι Αγαπημένοι που φύγανε.
Αγωνιστές, Ατσάλινοι, οι λαϊκοί μας ήρωες
- Συντάκτης: Διότιμος
Δεν ξέρω πως διαβάζεται ένα ποίημα.
Στο μυαλό μου πάντα τριγυρίζουν χίλιες σκέψεις.
Μιλάμε για την εποχή της αθωότητας .
Mιλάμε για το παιδί που ο καθένας μας κουβαλάει μέσα του.
- Συντάκτης: Διότιμος
“Τι λες, πάμε να ζωγραφίσουμε αύριο μαζί;” Φτασμένος χαράκτης- ζωγράφος ο Βασίλης Χάρος, με διεθνείς διακρίσεις και με δεκάδες ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, πρότεινε σε μένα, έναν απλό ερωτευμένο με τα χρώματα να ζωγραφίσουμε πλάι-πλάι. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Την άλλη μέρα το πρωί, με μία κασετίνα
- Συντάκτης: Διότιμος
Δίχως θύμηση
Με το δέντρο της αμίλητο
Προς τη θάλασσα
Ξεχάστηκε βραδιάζοντας
- Συντάκτης: Διότιμος
Τα νησιά
Κείνο που θυμάμαι απ’ τα νησιά μας
είν’ η αμμουδιά της Ζάκυνθος
της Κέρκυρας τα περιβόλια
της Ρόδου το μεγάλο κάστρο.
- Συντάκτης: Διότιμος
Θα τολμήσω
Αν σου πω ένα τραγούδι
θα γλυκάνουν τα μάτια σου
και μ΄ έναν αναστεναγμό
- Συντάκτης: Διότιμος
«Ένα δειλινό στο Αιγαίο περιλαμβάνει τη χαρά και τη λύπη
σε τόσο ίσες δόσεις που δεν μένει στο τέλος παρά η αλήθεια.»
- Συντάκτης: Διότιμος
Έρωτας είναι η φύση
κι εγώ κρυφό δεν το 'χω.
Έρωτας δίψα και καημός
των μυστηρίων που κρύβει ο άσβεστος πόθος.
- Συντάκτης: Διότιμος
Κομψά πηλοτεχνήματα τα ακροκέραμα, που έρχονται από το πολύ μακρινό χτες, τότε που ο άνθρωπος δημιουργούσε, που με τα απλά υλικά που έβρισκε γύρω του γινόταν τεχνίτης αλλά και καλλιτέχνης, που η χρηστικότητα πήγαινε αντάμα με την αισθητική και το κάλλος και κυρίως τότε που ο χρόνος δεν ήταν χρήμα με απόλυτο στόχο το κέρδος.
- Συντάκτης: Διότιμος
Ξεχειλίζει από χαρά και αισιοδοξία το ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη. Γίνεται ένα χειμαρρώδες λυρικό παραλήρημα, ένας ύμνος στις αρχέγονες δυνάμεις της ζωής, σ΄ αυτές, που λέει ο ποιητής ότι “ανοίγουν τα φτερά στο στήθος των πραγμάτων, στο στήθος των βαθιών ονείρων”.
- Συντάκτης: Διότιμος
Για μια στιγμή μονάχα αν ήμουν
Στεγνό λαχάνιασμα στ' άχρωμα χείλια δρομέα
Ή αδέξια ραμμένο μπάλωμα στ' άπλυτο ρούχο φοιτητή
Αλήθεια σ' ένα στόμα κοριτσιού
- Συντάκτης: Διότιμος
Μ΄ αγαπά -δε μ΄ αγαπά.
Το παιδί μαδάει μαργαρίτες.
Μ΄ αγαπά δε μ΄ αγαπά
Μ΄ αγαπά δε μ΄ αγαπά
Το παιδί παίζοντας μαδάει μαργαρίτες
και ρωτάει κι αναρωτιέται
γιατί κάνει όνειρα. Έχει ελπίδες
- Συντάκτης: Διότιμος
«Είμαι ένας απλός, καθημερινός, αισιόδοξος άνθρωπος.
Αλλά, δεν αντέχω τα παράθυρα χωρίς θέα.
Τα παράθυρα βρίσκονται εκεί για να ταξιδεύουν τη ματιά.
Για ν’ αποκαλύπτουν ορίζοντες.
- Συντάκτης: Διότιμος
Οι λίμνες… Πρόσεξες ποτέ τις λίμνες;
Δεν είναι σαν τις θάλασσες.
Οι θάλασσες μιλούν… Τραγουδούν.
Οι λίμνες ονειρεύονται!
(Αλκυόνης Παπαδάκη)
- Συντάκτης: Διότιμος
"Μου φτάνει που μ' αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι." λέει ο Οδυσσέας Ελυτης. "Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους". Και θεωρεί ότι είναι μεγάλος αριθμός το τέσσερα. Ψάχνει την ευτυχία στα πετροράδικα, στις μουσικές και τις ευωδιές. Δε φοβάται να θυμάται.
- Συντάκτης: Διότιμος
Πόρτα παλιά ...Πόρτα κλειστή.. Πόρτα μανταλωμένη..Με τα σημάδια του καιρού σ όλο της το κορμί...
Με το ξύλο της σκαμμένο απ του καλοκαιριού τη ζέστη κι απ της βροχής και του χιονιού το σάπισμα, το ύπουλο κι αργό ...
- Συντάκτης: Διότιμος
Δεν ξέρω πολλά πράγματα από σπίτια
ξέρω πως έχουν τη φυλή τους, τίποτε άλλο.
Καινούργια στην αρχή, σαν τα μωρὰ
που παίζουν στα περβόλια με τα κρόσσια του ήλιου,
- Συντάκτης: Διότιμος
Περπατώντας στην ομίχλη
Πορευόμαστε σε ομίχλη πυκνή.
Λίγα βήματα ζωής διακρίνουμε
κι αυτά θαμπά.
- Συντάκτης: Διότιμος
Όταν η ιστορία χάνεται μέσα στην αχλύ του χρόνου και γίνεται θρύλος, όταν το παραμύθι, η μουσική και το τραγούδι αναλαμβάνουν να ζωντανέψουν τη δική τους μαγική αλήθεια τότε και οι λίμνες δανείζονται λίγο από την ομορφιά του μύθου και γίνονται ένα μαζί του.
- Συντάκτης: Διότιμος
Ο πυροβολισμός
Αντάμωσε τη γύμνια ο χειμώνας.
Τα χρώματα γκριζάρισαν
στο άκουσμα του πυροβολισμού.
Πέτυχε ή όχι το στόχο
- Συντάκτης: Διότιμος
Πρώτα ένας δημιουργός σχεδιάζει στο μυαλό του μια καινούργια ομορφιά. Στη συνέχεια τη γεννάει. Δύσκολος τοκετός γεμάτος κέφι, χαρά, δάκρυ και πόνο. Το μάρμαρο δεν είναι και το πιο εύκολο υλικό. Σμιλεύει και τα μάτια του πονούν. Λειαίνει
- Συντάκτης: Διότιμος
Είναι μεγάλη αγάπη ο σπουργίτης. Ένα μικρό πουλί κοινωνικό και γηγενές σχεδόν σε όλο τον κόσμο. Φωλιάζει σε κοιλότητες, δέντρα και θάμνους και η φωλιά του είναι τσαπατσούλικη. Όταν κρυώνει χώνει το κεφαλάκι του μέσα στο σώμα του και γίνεται μια τόση δα μικρή μπαλίτσα.
- Συντάκτης: Διότιμος
Τί μπορεί να γίνει όταν ένα πρωί του Νοέμβρη χτυπήσει το τζάμι του παραθύρου σου ένα μικρό χνουδωτό πουλάκι μ έναν εντυπωσιακό πορτοκαλοκόκκινο λαιμό; Όταν σε κοιτάξει με νόημα ένας μικρός κοκκινολαίμης, που χαρούμενα ραμφίζει χοροπηδώντας από κλαδάκι σε κλαδάκι;
- Συντάκτης: Διότιμος
ΤΟ ΝΕΡΟ ΘΥΜΑΤΑΙ
Γιάννη Ασημακόπουλου
Το νερό θυμάται, ανεβαίνει στον ουρανό κι από ‘κει ψηλά αποφασίζει να
πέσει, να φτάσει στα υπόγεια, να φτιάξει λίμνες, ποταμούς, να πλουτίσει
τη θάλασσα με αναμνήσεις, εικόνες, λαλιές που άρπαξε απ’ τον αέρα
καθώς ταξίδευαν.
- Συντάκτης: Διότιμος
Μπαμπακούλια κι αγκάθια.
Πρινερά και ασπάλαθοι.
Αγκάθια που καιροφυλακτούν για να ξεσκίσουν τον περαστικό.
Ξερολιθιές. Κάπου κάπου μια σπιθαμή χώμα.
Και κάπου ανάμεσα ξεπετιούνται τα μπαμπακούλια
- Συντάκτης: Διότιμος
Ποια είναι η αγάπη του ποιητή; Τι είναι αυτό που τον κάνει για χάρη της "να λιώνει χιλιάδες τόνους γλωσσικό μετάλλευμα;" που του φουσκώνει τα πανιά για να σαλπάρει σε ταξίδια μακρινά σ άγνωστες θάλασσες, αφού το κάθε ποίημα είναι μια πορεία στα σκοτεινά χωρίς χάρτη και πυξίδα;
- Συντάκτης: Διότιμος
Ο λαϊκός μας πολιτισμός είναι δεμένος με την ιστορία, τη γλώσσα, την ποίηση, την ψυχή του μαχόμενου και χειμαζόμενου λαού μας στις πιο καλές του ώρες, τις ώρες της ανάτασης και της αντίστασης σε κάθε δυνάστη, εξωτερικό αλλά και εσωτερικό.
- Συντάκτης: Διότιμος
Με την εμφάνιση του εμπρεσιονισμού στα μέσα του 19ου αιώνα ξεκίνησε η έντονη αμφισβήτηση της ακαδημαϊκής ζωγραφικής της εποχής εκείνης, που ωραιοποιούσε το αποκρουστικό πρόσωπο της άρχουσας τάξης. Σήμανε την αρχή της διάσπασης χρωμάτων και μορφών, φτάνοντας στην πλήρη αφαίρεση.
- Συντάκτης: Διότιμος
Θερινή κατοικία των θεών του Ολύμπου και πατρίδα των Κενταύρων το Πήλιο. Εκεί η φύση γεννά όλα τα χρώματα και τα μοιράζει απλόχερα σ' όλες τις εποχές του χρόνου. Κάθε εποχή και κάθε ώρα αναδύει ένα σπάνιο μπουκέτο θεσπέσιων χρωμάτων.
- Συντάκτης: Διότιμος
Η γυναικεία μορφή είναι συνώνυμη της καμπύλης και της ομορφιάς των λουλουδιών. Πως θα μπορούσε να αποδοθεί μια γυναικεία μορφή ζωγραφίζοντας μόνο σχήματα κρίνων; Η φαντασία του ερασιτέχνη ζωγράφου διαμόρφωσε με τέτοιο τρόπο τους μίσχους των κρίνων που να συνθέτουν μια γυναικεία μορφή,
- Συντάκτης: Διότιμος
Κάθε λουλούδι έχει τη θέση του στον ήλιο
κάθε άνθρωπος έχει ένα όνειρο
κι έναν ουρανό
πάνω από την πληγή του
Γ. Ρίτσου
- Συντάκτης: Διότιμος
"Αχ πούσαι νιότη πούδειχνες
πως θα γινόμουν άλλος"
Κώστα Βάρναλη
- Συντάκτης: Διότιμος
Ακόμη και όταν αμφισβητούνται από τον Καβάφη τα άνθη, τα κάλλη τους προβάλλονται σαν μέτρο σύγκρισης. Αντιπαρατίθεται η φθαρτή φύση τους προς το άφθαρτο ανθρώπινο καλλιτεχνικό κατασκεύασμα.
Ποιητική αδεία.
- Συντάκτης: Διότιμος
Οι άνθρωποι μεταναστεύσανε.
Οι τοίχοι και οι σκεπές σιγά-σιγά πέφτου.
Ο χρόνος ασυγκίνητος ανέλαβε να επιχρωματίσει ότι απέμεινε.
