2018theamatatext


 

Πάμε θέατρο;
- Έ και δεν πάμε !.. Τι παίζει;
Κάπως έτσι βλέπουμε μερικές φορές το θέμα. Καιρός για κανένα μπανάκι και για λίγη κουλτούρα. Και κάπου εκεί ανάμεσα παίρνουμε και γεύσεις από αρχαίες τραγωδίες, που “διδάσκονται” μέσα από διαφορετικές οπτικές γωνίες. Για κάθε τραγωδία

Όταν τελειώνει η γιαγιά το παραμύθι τα παιδιά πάνε για ύπνο. Όταν τελειώνει “ο Δράκος” του Ε. Σβαρτς “, που παίζεται στη Θεατρική Σκηνή “ΕΚΤΟΣ ΣΧΕΔΙΟΥ” κανείς δεν πάει για ύπνο. Όλοι μένουν σκεπτικοί. Έχουν αντιληφθεί ότι όσα συμβαίνουν στο παραμύθι συμβαίνουν και στην πραγματική ζωή.

Στην εποχή μας που κυριαρχείται από το χολιγουντιανό υπερθέαμα, τη βία και την αθλιότητα, η ταινία “Το τελευταίο σημείωμα” του Παντελή Βούλγαρη αποτελεί μια αληθινή όαση, ένα παράδειγμα προς μίμηση και μία αποστομωτική απάντηση

Ο κινηματογράφος τα τελευταία χρόνια έχει να παρουσιάσει ξένες ταινίες σύγχρονου ρεαλισμού, που αποκαλύπτουν την καπιταλιστική σαπίλα, όπου γης. «Ο ηλίθιος» είναι η τρίτη Ρωσική ταινία μετά το "Λεβιάθαν" και την "Ελενα", που παρουσιάζουν με ζοφερά χρώματα τη ζωή στη σημερινή Ρωσία.

 “Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ”.

Τίτλος μιας κινηματογραφικής ταινίας, που αν δε μας γεμίσει κατάθλιψη μας γεμίζει ερωτηματικά:

     Πρόκειται για μια γαλλική ταινία ταινία που προβάλλεται στους κινηματογράφους. Ένας Παριζιάνος καθηγητής φιλοσοφίας διορίζεται σε μια επαρχιακή κωμόπολη, όπου γνωρίζει και ερωτεύεται την Τζενιφέρ, μια αισιόδοξη απέναντι στη ζωή κομμώτρια.

 “Τίποτα δεν τέλειωσε – τίποτα δεν πάει. Δεν ξέρουν με ποια ράτσα τα βάλανε... Ούτε που τους περνάει από το νου... [βάζει ούζο στο ποτήρι του] ...

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης με το θεατρικό έργο του “Τα 4 πόδια του τραπεζιού”, που παρουσιάζει φέτος η θεατρική σκηνή ΕΚΤΟΣ ΣΧΕΔΙΟΥ, μας βάζει στον “όμορφο κόσμο” της μεταπολεμικής αστικής τάξης.

Περίεργος τίτλος, μα την αλήθεια. Τι διαφορά έχει η κοινωνία των ανθρώπων από την ανθρώπινη κοινωνία; Και γιατί αυτή η διαφορά είναι τόσο σημαντική, που να αξίζει να τη συζητάμε;