xylini3 epimorfosi3  keimena 3 
 “Ξύλινη” ονομάζουμε συνήθως υποτιμητικά τη γλώσσα, που περιλαμβάνει λέξεις που δεν καταλαβαίνουμε, ή που δεν θέλουμε να καταλάβουμε. Αρκετές φορές πρόκειται για επιστημονικούς όρους που ποτέ σε διδαχθήκαμε, ή τους διδαχθήκαμε λαθεμένα. Οι επεξηγήσεις έίναι κατά το δυνατόν εκλαϊκευμένες. Η γνώση είναι απέραντη και αναπτύσσεται με μεγάλη ταχύτητα. Αυτά που διδαχθήκαμε ενδέχεται να μην είναι σωστά. Σίγουρα όμως είναι ελλειπή. Υπάρχουν παλιά βιβλία-φάροι της γνώσης. Υπάρχουν καινούργια βιβλία που φωτίζουν θέματα που παρέμεναν θωλά ή σκοτεινά μέχρι σήμερα. Βοηθείστε για τη συμπλήρωση των προτάσεών μας  Ακόμη και τα ζητήματα που απασχολούν τον άνθρωπο και φαίνονται απλά κατά βάση είναι περίπλοκα. Αυτό συμβαίνει διότι από την εμφάνιση της ζωής στη γη τα πάντα εξελίσσονται Η ολοκλήρωση της γνώσης απαιτεί συχνά να φωτιστούμε από εργασίες άλλων που έχουν ασχοληθεί σοβαρά με αυτά τα ζητήματα. Δημοσιεύ-ουμε σε μορφή pdf μερικά από αυτά.
   
     

ban-epimorfosi

 

 

Αλησμόνητη παρουσίαση των Τόπων Προμηθέων στο “Μαγεμένο Αυλό”. Οι ήχοι ξεφύτρωναν απ΄ όλες τις γωνιές της αίθουσας. Με πάθος παντρεύει ο Πάνος Μπούσαλης τη μελωδία του πάνω σε στίχους από το Μονοδέντρι.  

 promitheon ImageFREE

Με δάκρυα στα μάτια η Ειρήνη Πολυδώρου ερμηνεύει το ορατόριο του Μακρονησιού του Νίκου Αθανασάκη. Καθένας με τη δική του μαγεία χάραζουν ανεξίτηλα σ όλες τις καρδιές τους στίχους της Μαριάνθης Αλειφεροπούλου-Χαλβατζή.

Μονοδέντρι

Μια μάνα τεσσάρων παλικαριών, γέννημα του Ταϋγέτου, του Ευρώτα θυγατέρα, μάννα των μελλοθάνατων, των αδικοχαμένων, δίνει τη μάχη της ενάντια στ' αποπαίδια του φασισμού. Τα βάζει με το Χάροντα, του Άδη καβαλάρη. Να σώσει μόνη προσπαθεί της Σπάρτης τους λεβεντογιούς, του Λεωνίδα εγγόνια. Κι απάνω απ την κορυφή, ψηλά στο Μονοδέντρι, μήνυμα στέλνει στις μανάδες όλου του κόσμου. Στέλνει το φως που γεννιέται από τη μάχη των ανθρώπων για ειρήνη, για γλυκό ψωμί.

Μακρονήσι

Έρχεται σα δίδυμο αδέρφι του Μονοδεντριού. Πριν καλά-καλά προλάβει ο άνθρωπος να αρματωθεί τη γνώση και τους καρπούς της λευτεριάς σέρνει απάνω του τη μήνη των θεών. Πάνω στο στέρφο βράχο του Μακρονησιού, που δεν κελάηδησε πουλί κι η πέτρα ίσκιο δεν είδε δέντρου, σύρθηκε βασανίστηκε και μάτωσε για να ανανήψει. Η αντρειωμένη του ψυχή κονταροχτυπιέται με τον Δία, που κάλεσε σε σύναξη “τον Κέρβερο, τον Άδη, το κράτος και τον Πόλεμο, τη Βία και τον Άρη, τη Σκύλα και τη Χάρυβδη, τον άγριο Ποσειδώνα, τα τέρατα και τα στοιχειά τον λίβα, το χειμώνα”. Δεν υπογράφει ο άνθρωπος δήλωση μετάνοιας και υποταγής στη φασιστική βία. Νικάει το βάσανο της πέτρας, της δίψας, της χαράδρας. Άντρες, γυναίκες μαρτυρούν στο κολαστήρι του θανάτου. Κανένα βασανιστήρι, κανένας πόνος και καμιά σφαγή δεν καταφέρνει να τους αναγκάσει να σκύψουν το κεφάλι.

Ο δεκαπεντασύλλαβος

Υπέροχο επικολυρικό στιχούργημα, που έχει όλες τις αρετές και τα χαρακτηριστικά των δημοτικών μας τραγουδιών. Στιχουργική του, ο ρωμαλέος ιαμβικός δεκαπεντασύλλαβος, σφιχτοδεμένος κι αρμονικός χωρίς χασμωδίες και παρατονίσματα, ποίηση και μουσική αντάμα, που έρχεται κατευθείαν από την αρχαία “μελική ποίηση”. Ο λόγος του, πυκνός και λιτός χωρίς μακρηγορίες, χωρίς άχρηστα στην υπερβολή τους επίθετα με τη φράση να πατάει γερά πάνω στον πυρήνα της, το ρήμα και το ουσιαστικό. Ζωντάνια στην έκφραση, που φανερώνεται με τις αλλεπάλληλες, άφθαστες στη δύναμη και στην ενέργειά τους εικόνες, με προσωποποιήσεις καθώς μιλάνε τα ελάτια, τα βουνά και η πούλια, κλαίνε τα πουλιά, ο ουρανός στέλνει μαντάτα αφού τίποτα δε μένει άψυχο στης ζωής το πανηγύρι ,παρομοιώσεις που κάνουν τ΄ανήλιαγα κελιά να γίνονται αλάνες γάμου και τους μελλοθάνατους νάναι όμορφοι σαν τη ροδαυγή ,με μεταφορές και επαναλήψεις, με την αποφυγή αναφοράς αφηρημένων ιδεών και κυρίως με το διάλογο, που ανεβάζει κατακόρυφα το δραματικό στοιχείο. Φυσικότητα, που αναβλύζει μέσα από την αυθόρμητη, πηγαία χωρίς προσπάθεια διατύπωση, καθαρή από κάθε περίτεχνο, προσποιητό και ξένο. Συντομία, που κερδίζεται με την κυριολεξία,την αμεσότητα και τη γοργή αφήγηση και κάνει άχρηστα τα ταυτόσημα και τα παράλληλα μοτίβα.

Κι απ΄ όλα τα είδη και τις κατηγορίες των δημοτικών μας τραγουδιών “Οι Προμηθέων τόποι” ταιριάζουν περισσότερο με τις παραλογές, που είναι τα διηγηματικά δημοτικά τραγούδια που παντρεύουν με τον καλύτερο τρόπο το επικό με το λυρικό στοιχείο, το μυθικό και το θρυλικό, το δραματικό και το συγκινησιακό. Η παραλογή είναι από μόνη της μια μικρή τραγωδία της ανθρώπινης ύπαρξης, που μπορεί και δραπετεύει όμως από τα κλειστά σύνορα της ατομικής ιστορίας για να αγκαλιάσει το μεγάλο, το ουσιαστικό και το καθολικό. Όπως στις παραλογές οι υποθέσεις προέρχονται από παλιές παραδόσεις, ηρωικά κατορθώματα που χάνονται στην αχλύ του μύθου, έτσι και τα δύο έμμετρα αφηγήματα δανείζονται τον Αισχύλειο μύθο του “ Πυρφόρου”, “Δεσμώτη” και τελικά και νομοτελειακά “ Λυόμενου” τιτάνα Προμηθέα, για να τραγουδήσουν τα πάθη του λαού μας, για να παρουσιάσουν το μεγαλείο της πάλης των πρωτοπόρων του,για να δηλώσουν τη νίκη του αδύνατου πάνω στο δυνατό, για να μιλήσουν για το μέγα θρίαμβο της ζωής που ξεπηδά από το θάνατο, για να εξαγγείλουν τη λύτρωση που βασανιστικά αργεί αλλά στο τέλος έρχεται. Ο Δίας, εκπρόσωπος της εξουσίας “συνθλίβει με τους μπιστικούς του, το κράτος και τη βία” ό,τι της αντιστέκεται : “Εδώ στη γη που κυβερνώ, στη γη που διαφεντεύω κάποιοι παράτολμοι, μωροί, βάλθηκαν να μου κλέψουν τη δύναμη, το θρόνο μου, τη θεεική εξουσία...” Και είναι οι Προμηθείς, απόγονοι του Προμηθέα, αυτοί που στέκουν απέναντί του και πολεμούν την τυραννία. Αυτοί είναι που θα τον τιμωρήσουν για την ύβρι του και θα κάνουν την εξουσία του να πέσει “αίσχιστα” και “τάχιστα”. Ο Δίας, όπως και κάθε τυραννία και κάθε εκμεταλλευτικό σύστημα δεν μπορεί να ξεφύγει από “την πεπρωμένην” του. Πάνω κι από τους θεούς ακόμα στέκει η Ανάγκη, αυτή που συνθλίβει το παλιό κι επιτρέπει τον ερχομό του νέου. Ο Γίγαντας άνθρωπος, που “βύζαξε της λευτεριάς το νάμα”, γίνεται το χέρι της Νέμεσης που θα επιφέρει την καταστροφή (τίσις) στις εξουσίες των αδίκων και των καταπιεστών και θα περάσει την ανθρωπότητα από τη βαρβαρότητα στον πολιτισμό, από την ανελευθερία στην ελευθερία . Κι αυτοί που πήραν μέρος στην ανθρωπογονία που συντελέστηκε στους “Προμηθέων τόπους” υπήρξαν οι πραγματικοί μαχητές της χειραφέτησης του ανθρώπινου γένους στην ιστορική του πορεία προς το μέλλον.

Η ετυμηγορία

Ο εξανθρωπισμός δεν είναι θέλημα Θεού. Είναι η τιτανομαχία Θεού-Ανθρώπου, που ενώ είναι ατέρμονη, έχει σε κάθε φάση νικητή τον Άνθρωπο. Κι οι Τόποι Προμηθέων είν' το θυσιαστήριο, η μαρτυρία του τιμήματος της αέναης νίκης του ανθρώπου:

“Άμετροι κύκλοι ο χορός κι οι Αθάνατοι παρέα

και στ΄ ακρωτήρι του μυαλού, το φως του προμηθέα

φάρος κι ελπίδα ζωντανή στου ανθρώπου την πορεία

κλείνει το γόνα προσκυνάει, σεμνά η Ιστορία”.

   

promitheon topoi

 Εκδότης: ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ

Έτος έκδοσης 2008

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση