2018provlimatismotext

Τίτλος

 Από τους μονόλογους του ερημίτη της Σαντορίνης

Δημιουργός

 Δημήτρης Γληνός

Δυο λόγια  Δημήτρης Γληνός. Ο επαναστάτης δε γεννιέται. Γίνεται.

 

fasism socialism FREE

 

MIA TEΡΑΣΤΙΑ ΘΕΛΗΜΑΤΙΚΗ ΣΥΓΧΥΣΗ


Στο σημείο αυτό είναι ανάγκη να διαλυθεί μια μεγάλη πλάνη που επίτηδες καλλιεργείται από τους αστούς ιδεολόγους, που .... ονομάζουν ολοκληρωτικά καθεστώτα και το φασισμό και τον κομμουνισμό... Ο φασισμός είναι η βασική άρνηση της δημοκρατίας, ο σοσιαλισμός είναι η ολοκλήρωση της δημοκρατίας, η μετάβαση από τη φαινομενική αστική δημοκρατία στην ουσιαστική σοσιαλιστική δημοκρατία, που έχει προϋπόθεσή της την οικονομική δημοκρατία.
Για το φασισμό η δημοκρατία είναι παρελθόν, για το σοσιαλισμό η δημοκρατία είναι σκοπός , είναι μέλλον.
Για το φασισμό η απολυταρχία, το κυρίαρχο κράτος, η άρνηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη είναι κάτι οριστικό, είναι η τελειωτική μορφή του κράτους. Για τον κομμουνισμό η διχτατορία του προλεταριάτου είναι περαστικός σταθμός, ένα σκαλοπάτι που οδηγεί στην ολοκλήρωση της δημοκρατίας, στην αληθινή θεμελίωση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη.
Για το φασισμό η λεφτεριά, η ισότητα, η αδελφοσύνη, η πανανθρώπινη κοινωνία είναι ξεπερασμένα ιδανικά, που οδηγούνε σήμερα στον εκφυλισμό της κοινωνίας και στην αποσύνθεση. Για το σοσιαλισμό η λεφτεριά, η ισότητα, η αδελφοσύνη, η πανανθρώπινη κοινωνία, ο σοσιαλιστικός ανθρωπισμός είναι τα ιδανικά τέρματα, που μόνο με την κατάργηση της ατομικής ιδιοχτησίας στα μέσα της παραγωγής μπορούνε να πραγματωθούν.
Για το φασισμό υπάρχει ανταγωνισμός ανάμεσα στο άτομο και στην ολότητα, που πρέπει να εκλείψει με την υποταγή του ατόμου. Για το σοσιαλισμό η ολότητα είναι το πλαίσιο για την ανάπτυξη του ατόμου, ανάμεσα στην ολότητα και στην προσωπικότητα ο σοσιαλισμός μόνο δημιουργεί αρμονία.
Για το φασισμό το άτομο εκμηδενίζεται μέσα στο κράτος (το κράτος των εκμεταλλευτών). Για το σοσιαλισμό η πολύπλευρη και προς όλες τις κατευθύνσεις καλλιέργεια της προσωπικότητας, η δυνατότητα για όλους τους ανθρώπους να αναπτύξουν στον υπέρτατο βαθμό τις ικανότητές τους είναι το ιδανικό τέρμα.
Ο φασισμός δεσμεύει την πλειοψηφία για να εξασφαλίσει την κυριαρχία μιας ολιγαρχίας. Ο σοσιαλισμός απολυτρώνει το σύνολο.
Ο φασισμός είναι η δέσμευση του ανθρώπινου για να διατηρηθεί η εκμετάλλευση του υλικού. Ο σοσιαλισμός είναι η ρύθμιση του υλικού για να απολυτρωθεί το ανθρώπινο μέσα στον άνθρωπο.
Ο φασισμός διαιωνίζει το βασίλειο του καταναγκασμού. Ο σοσιαλισμός οδηγεί τον άνθρωπο από το βασίλειο της ανάγκης στο θείο χώρο της λεφτεριάς.
Ο φασισμός είναι αστική απολυταρχία , ο σοσιαλισμός είναι η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, η μόνη αληθινή και ολοκληρωμένη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.......


Νοέμβρης-Δεκέμβρης 1938
Μονόλογοι του ερημίτη της Σαντορίνης

 

Δείτε και:

Φασισμός

Σοσιαλισμός

 Αυτό που σήμερα είμαστε, αυτά που γνωρίζουμε, ο τρόπος που ζούμε, οι ιδέες και οι αξίες μας, οι βεβαιότητες και οι αμφιβολίες μας, ο κόσμος μας και η σύγχρονη πραγματικότητά μας περνάει μέσα από την παρακολούθηση της συναρπαστικής πορείας του ανθρώπου από την εμφάνισή του πάνω στη γη μέχρι και τις μέρες μας.

  “Κρατήστε τους γιους σας στο σπίτι, μανάδες της Αθήνας. Ή ανάψτε γι΄ αυτούς τις λαμπάδες απόψε τη νύχτα. Ο γέρος της Ντάουνιγκ Στριτ φέρνει πίσω το βασιλιά σας...”

Μπέρτολ Μπρεχτ

epikoureiaGnosi ImgFRONT

 

...Εν κατακλείδι:

Αυτή και μόνο αυτή είναι η σίγουρη και σταθερή σου ελπίδα για την ανακάλυψη της αλήθειας, κι άλλη δεν υπάρχει. Μόνη ελπίδα σου είναι η ικανότητα να κρίνεις και να ξεχωρίζεις το ψέμα από την αλήθεια και σαν τους αργυραμοιβούς να καταλαβαίνεις ποια είναι τα άξια και τα ανόθευτα και ποια τα κίβδηλα. Κι αν τύχει ν' αποκτήσεις τέτοια ικανότητα κι επιδεξιότητα, τότε προχωράς στον έλεγχο των όσων λέγονται. Ειδεμή, να ξέρεις πως τίποτε δε θα εμποδίσει να σε σέρνει ο καθένας από τη μύτη ή να τρέχεις σαν το πρόβατο πίσω από το βλαστάρι που θα σου τείνουν. Ή πιο σωστά, θα' σαι σαν ένα υγρό χυμένο πάνω στο τραπέζι, κι όπου σε σπρώχνει ο καθένας με το δαχτυλάκι του θα πηγαίνεις. Ή σαν καλαμιά που φυτρώνει στην ακροποταμιά και γέρνει σε κάθε φύσημα του αέρα και σαλεύει ακόμα κι όταν η αύρα είναι ανεπαίσθητη.

Διαβάστε ολόκληρο το θέμα:


ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ

Στη θεωρητική συζήτηση κερδισμένος βγαίνει ο ηττημένος, εφ΄ όσον κάτι έμαθε παραπάνω. Η φιλοσοφία της φύσης δεν φτιάχνει ανθρώπους αλαζόνες ή φαφλατάδες ή άτομα που κάνουν επίδειξη γνώσεων περιζήτητων στον πολύ τον κόσμο. Αντίθετα φτιάχνει ανθρώπους αξιοπρεπείς και αυτάρκεις, περήφανους για τα αγαθά της ίδιας της προσωπικότητάς τους και όχι για τα υπάρχοντά τους.

Δεν πρέπει να μελετούμε τη φύση βασιζόμενοι σε κενές υποθέσεις και αυθαίρετους νόμους, μα σε συμφωνία με τις απαιτήσεις των φαινομένων. Γιατί η ζωή μας δεν έχει ανάγκη από υποκειμενισμούς κι από κενές δοξασίες, αλλά από ψυχική ηρεμία. Δεν μπορεί κανείς να απαλλαγεί από τους φόβους για τα πιο σημαντικά πράγματα, αν δεν γνωρίζει ποια είναι η φύση του σύμπαντος και δίνει βάση στους μύθους ου λέγονται γι' αυτό. Συνεπώς, δεν μπορεί κανείς να απολαμβάνει ακέραιες τις ηδονές της ζωής χωρίς τη φυσική επιστήμη.

Κι όποιος νομίζει ότι τίποτα δεν μπορούμε να γνωρίζουμε, ομολογεί ο ίδιος ότι δεν μπορεί να ισχυριστεί ούτε καν αυτό. Δεν αξίζει τώρα ν' ανοίξω διάλογο μ' έναν άνθρωπο που στη θέση των ποδιών έβαλε το κεφάλι. (...) Οι αισθήσεις μας είναι εκείνες που πρωτοδημιούργησαν το κριτήριο της αλήθειας και οι αισθήσεις δε γίνεται να βγουν ψεύτικες. Θα πρέπει να θεωρούμε πιο αξιόπιστο ό,τι από μόνο του μπορεί με το αληθινό να νικήσει το ψεύτικο. Και τί μπορεί να θεωρηθεί πιο αξιόπιστο από τις αισθήσεις; Είναι δυνατόν ένας συλλογισμός βασισμένος σε ψευδείς αισθήσεις ν' αντικρούσει τις αισθήσεις; Αφού κι ο ίδιος απ' αυτές πηγάζει. Οπότε, αν αυτές δεν είναι αληθινές, τότε ολόκληρος ο συλλογισμός είναι επίσης ψευδής.

Πρέπει να αναλογιζόμαστε τον αληθινό σκοπό της ζωής έχοντας κατά νου όλες εκείνες τις ολοφάνερες μαρτυρίες των αισθήσεων στις οποίες στηρίζουμε τις απόψεις μας. Ειδάλλως, τα πάντα θα 'ναι γεμάτα αμφιβολία και σύγχυση. Η αλήθεια των αισθήσεων επιβεβαιώνεται με το πραγματικό γεγονός της αντίληψης. Το γεγονός ότι βλέπουμε και ακούμε είναι τόσο πραγματικό όσο και τ' ότι νιώθουμε πόνο. Ως εκ τούτου πρέπει με βάση τα ορατά να προχωρούμε σε συμπεράσματα για τα μη ορατά(τα άδηλα).Διότι όλες οι ιδέες προέρχονται από τις αισθήσεις πότε κατ' αναλογία ή σύμφωνα με κάποια ομοιότητα ή μέσω συσχετίσεων, όπου κατά κάτι συμβάλλει και το λογικό.

...Εν κατακλείδι:

Αυτή και μόνο αυτή είναι η σίγουρη και σταθερή σου ελπίδα για την ανακάλυψη της αλήθειας, κι άλλη δεν υπάρχει. Μόνη ελπίδα σου είναι η ικανότητα να κρίνεις και να ξεχωρίζεις το ψέμα από την αλήθεια και σαν τους αργυραμοιβούς να καταλαβαίνεις ποια είναι τα άξια και τα ανόθευτα και ποια τα κίβδηλα. Κι αν τύχει ν' αποκτήσεις τέτοια ικανότητα κι επιδεξιότητα, τότε προχωράς στον έλεγχο των όσων λέγονται. Ειδεμή, να ξέρεις πως τίποτε δε θα εμποδίσει να σε σέρνει ο καθένας από τη μύτη ή να τρέχεις σαν το πρόβατο πίσω από το βλαστάρι που θα σου τείνουν. Ή πιο σωστά, θα' σαι σαν ένα υγρό χυμένο πάνω στο τραπέζι, κι όπου σε σπρώχνει ο καθένας με το δαχτυλάκι του θα πηγαίνεις. Ή σαν καλαμιά που φυτρώνει στην ακροποταμιά και γέρνει σε κάθε φύσημα του αέρα και σαλεύει ακόμα κι όταν η αύρα είναι ανεπαίσθητη.

Επίκουρος

 

Ο άνθρωπος που συνδιαμόρφωσε μαζί με τον Μαρξ τον επιστημονικό σοσιαλισμό, την επιστημονική κοσμοθεωρία της εργατικής τάξης και απέδειξε το αναπόφευκτο τέλος των εκμεταλλευτικών συστημάτων και το νομοτελειακό πέρασμα της ανθρώπινης ιστορίας από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου του 1820 στο Μπάρμεν της Ρηνανίας από μεγαλοαστική οικογένεια βιομηχάνων.

Η αστική τάξη βρίσκεται σε ένα διαρκή πόλεμο με τις τάξεις που εκμεταλλεύεται, οι οποίες όμως μέσα από τις νίκες και τις ήττες τους αποκτούν όλο και μεγαλύτερη γνώση και πείρα στον αγώνα τους για χειραφέτηση.

 “ -Πώς κοιμηθήκατε κ. Μαλτέζο;.. Από δω βάλτο καλά στο μυαλό σου βγαίνουν μόνο ανανήψαντες ή πεθαμένοι.

Γράφει η Κατερίνα Σ.

 Μάνια, Μανιούσια, Αντσιουπέτσιο. Έτσι φώναζαν χαϊδευτικά τη μικρή Μαρία με τις ανοιχτόξανθες και πάντα ακατάστατες μπούκλες, που μπορούσε και διάβαζε από τα τέσσερά της χρόνια,

Γράφει η Κατερίνα Σ.

"...Αυτοί που βρίσκονται ψηλά λένε

Πόλεμος και ειρήνη 

Είναι δυο πράγματα ολότελα διαφορετικά

Όμως η ειρήνη τους και ο πόλεμός τους

Μοιάζουν όπως ο άνεμος κι η θύελλα

Τίτλος

 Τρία τραγούδια

Δημιουργός

 Δημήτρης Γληνός

Δυο λόγια για το δημιουργό  Δημήτρης Γληνός. Ο επαναστάτης δε γεννιέται. Γίνεται!...

 

TΡΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Αποβραδίς, που μας ανέβαζαν στο βαπόρι δεμένους δυο-δυο φυσούσε μια φρέσκη νοτιά και συντάραξε το λιμάνι της Μυτιλήνης.

- Πολύ φοβάμαι, πως δε θα μπορέσει η “Μαρία Λ” να μας βγάλει στον ΑηΣτράτη, μου λέει ένας σύντροφος. Και καθώς είμαστε κατατσακισμένοι ύστερα από τις οχτώ μέρες, που είχαμε περάσει στ΄ αστυνομικά μπουντρούμια η νέα αυτή θαλασσινή περιπέτεια δεν μας ερχόταν βολικά.

......Ανεβασμένοι στο γεφύρι του βαποριού τρώγαμε με τα μάτια μας τα πελαγίσια μάκρη για να ξεχωρίσουμε το νησάκι της εξορίας μας. Ο καπετάνιος με κάλεσε κοντά στον τιμονιέρη. “Σε λίγο θα πάρουμε με το ασύρματο τηλέφωνο στην Αθήνα, μου λέει,θ ακούσουμε το λόγο του Κονδύλη μετά τη δοξολογία, που θα γίνει στη Μητρόπολη.” Και πράγματι σε λίγο άρχισαν να βγαίνουν από το μεγάφωνο βραχνές και ασυνάρτητες φωνές. Ο διχτάτορας και αντιβασιλέας τυχοδιώκτης στρατοκράτης, που έστελνε στα ξερονήσια του Αιγαίου καραβιές καραβιές τους δημοκρατικούς και τους αντιφασίστες, με τη λαχανιασμένη φωνή του προσπαθούσε να σκορπίσει τα ψέματά του σ' όλες τις γωνιές της ελληνικής γης. Ο ναύτης που κρατούσε το τιμόνι, ο πρώτος καπετάνιος, ο τρίτος καπετάνιος άκουαν τις ασυνάρτητες αγριοφωνάρες που έβγαιναν από το μεγάφωνο μ' ένα αδιόρατο ειρωνικό χαμόγελο στα χείλια. Μα δεν τους έβγαινε λέξη από το στόμα. Αυτούς τους εβάραινε η σκλαβιά. Και κείνη τη στιγμή είχα μέσα μου ολοζώντανο το παράξενο συναίσθημα της λευτεριάς, που είχα αισθανθεί από τη στιγμή που με πιάσανε.

Και όταν περνούσα σιδεροδεμένος ανάμεσα σε δυο πυκνές γραμμές από σιωπηλά πρόσωπα στον Πειραιά και στη Μυτιλήνη και όταν αργότερα κυκλοφορούσα μέσα στους επιβάτες του βαποριού και στο πλήρωμα, ένιωθα μαζί με μια βαθιά χαρούμενη διάθεση, που σα μεθυστική αρμονία πλημμυρούσε την ψυχή μου, πως μόνο εμείς οι φυλακισμένοι και εξόριστοι είμαστε αληθινά λεύτεροι, τη στιγμή που όλους τους άλλους σα βραχνάς τους πλάκωνε τα στήθια η σκλαβιά. Τα στόματα κλειστά, σφιχτά τα χείλη, αν και τους έτρωγε τα σωθικά η βουβή αγανάχτηση. Μα δεν έμαθαν ακόμα να μιλούν και να σφίγγουν τη γροθιά τους. Άμα γίνει αυτό, η υπόθεση της τυραννίας, της κάθε τυραννίας είναι τελειωμένη.......

Οι χαμηλές πλαγιές του νησιού κάνουν την εντύπωση ότι άδειασε κάποιος από ψηλά έναν τεράστιο κουβά από μαύρη στάχτη και πέτρες.....Μόλις στρίβουμε λίγο ακόμη ξεχωρίζουμε στην άκρη του γιαλού πάνω στα βράχια πυκνή μαυρίλα. Χέρια κουνιόνται στον αγέρα, ακούγονται χαρούμενες φωνές. Οι βάρκες ζυγώνουν το βαπόρι. Σε λίγο γεμίζουν από το καινούργιο καραβάνι των εξόριστων. Είμαστε τριάντα τρεις. Μόλις πατήσαμε στη στεριά βρεθήκαμε τριγυρισμένοι από τους ογδόντα παλιούς συντρόφους του νησιού. Πρόσωπα γελαστά μα και σοβαρά και αποφασιστικά χέρια μας σφίγγουνε αδελφικά. Στη στιγμή νιώθουμε πως είμαστε εκατόν δέκα τρεις όλοι μαζί, ένας άνθρωπος, μια ψυχή, μια δύναμη, μια θέληση. Ο καθένας μας εκατονταπλασιάστηκε. ...Σα να μας σηκώνουν στα χέρια, σα να μη πατούμε στη γη...Δεν έβλεπα τίποτε άλλο παρά τους συντρόφους που έτρεχαν πρόθυμοι να προλάβουνε κάθε πεθυμιά μας, κάθε σκέψη μας, να μας δώσουνε ό,τι χρειαζόμαστε, να μας σηκώσουνε κάθε βάρος από την ψυχή, να μας δείξουν από την πρώτη στιγμή, πόσο μπορεί κανείς έχοντας στην ψυχή ένα φωτεινό ιδανικό και τη συντροφικότητα,την αδελφοσύνη παραστάτη, μπορεί να ρίχνεται και μέσα στο καμίνι χωρίς να καίγεται, να περπατάει με γυμνά τα πόδια πάνω σε αγκάθια και καρφιά χωρίς να πληγώνεται, να ζήσει χρόνια εξορία και φυλακή χωρίς να χάσει το γέλιο από τα χείλη του, να αντικρίσει την πείνα και την κακοπέραση χωρίς να λυγίσει η ψυχή του.

- Πάμε σύντροφε τώρα να ξεκουραστείς λίγο σ ένα σπίτι και το βράδυ θα κανονίσουμε πού θα μείνεις οριστικά. ....... Ανοίγουμε μια πόρτα κι ανεβαίνουμε μια σκάλα σανιδένια που όλο τρίζει..Μπαίνουμε σε μια κάμαρη στενόμακρη. Έξι κρεβάτια το ένα κολλητό σχεδόν με το άλλο. Κρεβάτια παράξενα φτιαγμένα με βέργες πικροδάφνης. Πέφτω στο κρεβάτι, μα το σώμα μου πονεί ολόκληρο. Το καρδιοχτύπι που μ' έπιασε στον ανήφορο δεν καταλαγιάζει. Τα μάγουλά μου και τα μάτια μου καίνε. Καθώς πάω να τα κλείσω, βγάζουνε φλόγες. Το κεφάλι μου είναι βαρύ. Φαίνεται θάχω πυρετό...Μωρέ αυτές οι βέργες της πικροδάφνης μου οργώνουνε το κορμί. Πώς κοιμούνται εδώ πάνω οι σύντροφοι;..Γύρω στους τοίχους καρφιά. Ρούχα κρεμασμένα. Ένα πουκάμισο. Μια πετσέτα λερωμένη,ένα πανωφόρι τριμμένο και τρύπιο. Τα παράθυρα χωρίς τζάμια. Μωρέ το Χειμώνα τί θα γίνεται εδώ μέσα; Κι έξαφνα κοιτάζω το ταβάνι. Δεν υπάρχει οροφή. Τα δοκάρια της στέγης γυμνά και πάνω τα κεραμίδια, τρυπίτσες, σχισμάδες φωτεινές σ όλη τη στέγη. Μα εδώ θα περνάει το νερό και ο αγέρας θ αλωνίζει ..Κι άξαφνα ακούω. Τί είναι αυτά που τριζοβολάνε έτσι; Όλα τα ξύλα του σπιτιού, τα δοκάρια της στέγης, τα πατόξυλα, τα σανίδια στο πάτωμα, τα σανίδια της σκάλας, όλα τραγουδούν. Χιλιάδες, εκατομμύρια σαράκια έχουν στήσει μια ασώπαστη συναυλία, που δε σταματάει καθώς φαίνεται μέρα και νύχτα....Η συναυλία των σαρακιών τώρα την πρωτακούω άραγες; Όχι. Μου φαίνεται πως έχω αρχίσει να την ακούω χρόνια πολλά πριν, από μικρό παιδί μόλις γνώρισα τον κόσμο και τη ζωή. Ναι. Τώρα θυμάμαι. Είναι χρόνια πολλά που άρχισα ν ακούω τη μονότονη, την σκληρή την εκνευριστική αυτή συναυλία των σαρακιών, που τρώει συθέμελα το πελώριο κτίριο της κοινωνίας της αστικής. Τα δοκάρια της σαπίζουν όλα από τα θεμέλια ως την κορφή.....Μόλις άρχισε να γέρνει ο ήλιος έρχεται ο σύντροφος. Του λέω πως είμαι άρρωστος. - Έλα να σε πάω στο σπίτι που θα μείνεις. Κατεβαίνουμε σ ένα σπίτι πιο μαζεμένο.....Στο μικρό δωματιάκι σκοτείνιασε γρήγορα. Το σπίτι είναι όλο άδειο. Πρώτη βραδιά στο νησί της εξορίας. Τώρα θα μαζευτούνε όλοι στο μεγάλο θάλαμο, θα γίνει το βραδινό προσκλητήριο κι εγώ θα λείπω. .... Μα τί ακούω; Είναι τραγούδια αυτά; Τί φωνές αρμονικές; Φωνές αντρίκιες, γερές, μεστές, γεμάτες και φωνές νέων. Έρχονται από κάπου ψηλά και μακριά. Είναι πολλοί που τραγουδάν, πενήντα, εκατό άνθρωποι.. Ά. Είναι οι σύντροφοι στην κολλεχτίβα...Και το τραγούδι αυτό είναι ζεστό, είναι γοργό, είναι παλληκαρίσιο, είναι αντρίκιο, είναι ορμητικό. Είναι βουή, επίκληση, παρόρμηση. Είναι ανάσταση στις ψυχές, σάλπισμα, λάμψη σπαθιού, άναμμα της καρδιάς. Άκου το! Άκου το! Πώς κυλάει σαν γάργαρο νερό, σαν καταρράχτης πολύβουος. Άκου το πώς δυναμώνει. Φοβέρα και χαρά μαζί.

Εμπρός της γης οι κολασμένοι!

Της πείνας σκλάβοι εμπρός!

Ανασηκώνομαι, αφουγκράζομαι, το τραγούδι μπαίνει από παντού από τα παράθυρα, από την πόρτα, από τη στέγη. Μου γεμίζει την κάμαρα φως! Πώς τ ακούνε όλοι αυτοί στο νησί εδώ κάτου; Ξέρουνε πως τους φωνάζει κι αυτούς; Σιωπούν άραγες, στηλώνουνε την λυγισμένη τους ψυχή; Άκου το ! Άκου το! Τί χαρά! Τί φως! Τί λαχτάρα! Τί απόφαση! Τί ορμή!

Στον αγώνα ενωμένοι

κι ας μη λείψει κανείς!

Μα ναι! Μόνο για ν' ακούσει κανείς αυτό το τραγούδι έτσι ειπωμένο, από εκατό στόματα, με τέτοια αντρίκια παλληκαριά, άξιζε νάρθει στην εξορία σε τούτο το έρημο νησί! Για να νιώσει μέσα του να γεννιέται μια καινούργια ψυχή.

Από τους “Νέους Πρωτοπόρους” φύλλο 3, Μάρτης 1936, σελ.95-98