2018provlimatismotext

Αρκεί μια δήλωση ή ένα άρθρο κάποιου επώνυμου και αμέσως αυτό περνάει στο διαδίκτυο και διαδίδεται αστραπιαία μέσα από τα ΜΜΕ και τα “κοινωνικά δίκτυα” σε εκατομμύρια ανθρώπους. Κάπως έτσι διαδόθηκε και το άρθρο του μεγάλου φυσικού επιστήμονα Στίβεν Χόκινγκ ,που δημοσιεύτηκε στο Guardian και χαρακτηρίζεται σαν άρθρο “αυστηρώς πολιτικού περιεχομένου” καθώς μιλάει “για όλους και για όλα".

Με μεγάλη σοφία έβλεπε ο Μπέρτολ Μπρεχτ τους καθημερινούς αγώνες του λαού και τις μεταπτώσεις στην αγωνιστική του διάθεση. Οι σκέψεις του μας δίνουν την εντύπωση, πως ζει και βλέπει, ότι και σήμερα μόνο ένα μικρό μέρος του λαού αγωνίζεται δυναμικά για τη ζωή και τα κοινωνικά προβλήματα.

        Μια φωτογραφία από το παρελθόν μερικές φορές δεν είναι απλά εικόνα μιας στιγμής αλλά έναυσμα για ένα σοβαρό προβληματισμό, κάτι που μπορεί να ταράξει τα νερά, να μας κάνει να σκεφτούμε βαθύτερα τα σημερινά μας προβλήματα.

  aris44 ImageFREE

Οι αλήθειες για το '21 από το στόμα του Άρη Βελουχιώτη
από τον ιστορικό του λόγο στη Λαμία λίγο μετά την απελευθέρωση του '44

......H χώρα μας ξεσηκώθηκε και ξαναγένηκε πάλι λεύτερη. Αυτό κανείς δεν το ήθελε. Ούτε οι ξένοι βασιλιάδες ούτε οι ντόπιοι κοτζαμπάσηδες. Οι ξένοι δεν το θέλανε, γιατί φοβισμένοι από τη γαλλική επανάσταση χτυπούσαν όλες τις εξεγέρσεις και δημιούργησαν γι αυτό μεταξύ τους την Ιερή Συμμαχία. Οι ντόπιοι κοτζαμπάσηδες γιατί τα είχανε καλά με τους Τούρκους και ξεζουμίζανε το λαό. Μα ο ελληνικός λαός δε θάτανε αυτός ο λαός , ο λαός δηλ.της χώρας της λευτεριάς και του πολιτισμού, αλλά λαός της ζούγκλας αν δεν έβγαζε μέσα από τα σπλάχνα του τους αρχηγούς εκείνους, που θα τον οδηγούσανε στη λευτεριά του. Όπως βλέπετε λοιπόν, όλοι ξένοι και ντόπιοι πάλεψαν για να μην ξεσηκωθεί ο λαός κι αποχτήσει τη λευτεριά του. Μέσα στα χρόνια της σκλαβιάς δε σταμάτησαν οι αγώνες. Μικροί ή μεγάλοι. Ένοπλοι ή όχι. Κι ύστερα μέσα απ αυτό το λαό ξεπήδησε ο μεγάλος βάρδος της επανάστασης, που ύμνησε με τα τραγούδια του την ιδέα της εξέγερσης του έθνους, ο πρόδρομος της φιλικής εταιρείας: ο Ρήγας. Η αντίδραση τον σκότωσε πριν προλάβει να φέρει σε πέρας τις αρχές του. Μα ο σπόρος που έσπειρε βλάστησε σύντομα. Σε λίγο η Φιλική Εταιρεία έγινε κι αγκάλιασε χιλιάδες Έλληνες. Ας ούρλιαζε η αντίδραση. Ας υπόγραφε άτιμα χαρτιά, σαν αυτό που υπογράφηκε στη διάσκεψη της Βιέννης στα 1815, κάτω από το οποίο έβαλε την υπογραφή του κι ο πολύς Γιάννης Καποδίστριας και διαλάμβανε ότι όχι μόνο δε θα ευνοηθεί και επιτραπεί ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα στην Ελλάδα μα και ότι θα πνιγεί στο αίμα αν ξεσπάσει.

        Ο Γιάννης Καποδίστριας που μας τον παρουσιάζουν στα σχολειά σαν μεγάλο και τρανό με προτομές και πορτραίτα είναι ο πρώτος καταστροφέας της Ελλάδας. Μα ό,τι έκανε δεν το έκανε σαν Καποδίστριας, μα σαν εκπρόσωπος όλης της ελληνικής αντίδρασης. Ας ούρλιαζε λοιπόν μαζί με τη διεθνή και η ντόπια αντίδραση κι ας υπογράφανε άτιμα χαρτιά. Τίποτα δεν ήτανε ικανό να συγκρατήσει τη φλόγα για τη λευτεριά, που έκαιγε μέσα στις καρδιές του λαού μας. Έτσι στα 1821, ύστερα από κόπους και θυσίες και χάρη στον ενθουσιασμό και τη φλόγα του Παπαφλέσσα, που χρησιμοποίησε όλα τα μέσα ακόμα και τη ψευτιά, κηρύσσοντας την εξέγερση, ξεσηκώθηκε πρώτος ο Μοριάς. Στο άκουσμα της εξέγερσης όλοι οι ισχυροί τρόμαξαν. Οι κοτζαμπάσηδες όμως βλέποντας ότι δεν τους ήτανε δυνατό να συγκρατήσουνε το λαό και φοβούμενοι την οργή του αναγκάστηκαν να κόψουν τη συνεργασία τους με τους καταχτητές και για να ευνουχίσουνε το λαϊκό απελευθερωτικό κίνημα πήρανε όλοι μέρος στην επανάσταση κι έτσι αυτή πήρε χαρακτήρα πανεθνικό.

        Οι τρανοί της γης τρόμαξαν και χρησιμοποιώντας όλα τα τερτίπια προσπάθησαν να πνίξουν την επανάσταση. Μα γελάστηκαν. Επί 7 ολόκληρα χρόνια πάλεψαν οι προπάτορές μας παρά το γεγονός ότι η ελληνική αντίδραση δυο φορές, το 1823 και 1825, οργάνωσε τον εμφύλιο πόλεμο για να σπάσει ακριβώς τους αγώνες αυτούς. Έτσι οι πρόγονοί μας ανάγκασαν όλους τους εχθρούς μας να γλύψουν εκεί που έφτυσαν και ν΄ αναγνωρίσουν τους αγώνες μας και τη ανεξαρτησία μας.

        Κανείς δεν πίστευε προηγούμενα σ΄ αυτό το θαύμα που συντελέστηκε από τις ίδιες τις δυνάμεις και τα μέσα του λαού. Άλλοι περίμεναν να τους έλθει η λευτεριά από τη Ρωσία κι άλλοι από τη μεγαλοψυχία των βασιλιάδων της Ευρώπης. Μα η επανάσταση απόδειξε ότι αυτή μόνη της χάρισε τη λευτεριά της πατρίδας μας. Τα παραμύθια του φιλελληνισμού , χάρη στον οποίο αποκτήσαμε δήθεν τη λευτεριά μας, εφευρέθηκαν μόνο και μόνο για να γίνει πιστευτό ότι η πατρίδα μας λευτερώθηκε όχι από τις ίδιες της τις δυνάμεις, μα από τους ξένους. Υπήρξαν βέβαια φιλέλληνες που αγωνίστηκαν, πολέμησαν κι έχυσαν το αίμα τους για τη λευτεριά της πατρίδας μας. Τιμή και δόξα σ΄ αυτούς κι αιώνια ας είναι η ευγνωμοσύνη του έθνους. Μα αυτοί υπήρξαν μεμονωμένα άτομα μονάχα. Η θεωρία του οργανωμένου φιλελληνισμού είναι καθαρό παραμύθι.

        Με την επικράτηση της επανάστασης αμέσως οι δικοί μας κοτζαμπάσηδες επιβλήθηκαν πάνω στη χώρα μας. Η αντίδραση, ντόπια και ξένη, για να ευνουχίσει το λαϊκό χαρακτήρα του κινήματος και να επιβάλλει νέα σκλαβιά χρησιμοποίησε όλα τα μέσα. Και στο τέλος το πέτυχε...

 

        Το άκουσα σε μια ραδιοφωνική εκπομπή. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση ήταν πως κάτι παρόμοιο βλέπουμε, διαβάζουμε, ακούμε και επαναλαμβάνουμε καθημερινά με τον ένα ή το άλλο τρόπο: “Χάθηκε ο ανθρωπισμός στο σύγχρονο κόσμο”.

Τίτλος

 Μαρξ: Ο άνθρωπος που ανακάλυψε το νόμο εξέλιξης της ανθρώπινης ιστορίας

Επικήδειος λόγος

 Φ. Ένγκελς

 

Σαν σήμερα, στις 14 Μάρτη του 1883 άφησε την τελευταία του πνοή ο Καρλ Μαρξ. Ένας μεγαλοφυής στοχαστής και επαναστάτης,μαχητής της ελευθερίας του ανθρώπου,

“Ναι, για το ψωμί παλεύουμε και για τα τριαντάφυλλα.
Καθώς τραβάμε εμπρός, εμπρός φέρνουμε τις μεγάλες μέρες
το ξεσήκωμα των γυναικών είναι ξεσήκωμα όλης της ανθρωπότητας...”

Τίτλος

 Πολιτικά όλοι συζητάμε. Πολιτική ζωή ξέρουμε τι είναι;

Δημιουργός

 Δημήτρης Γληνός

Δυο λόγια  Δημήτρης Γληνός. Ο επαναστάτης δεν γεννιέται... Γίνετα!.

 

politiki zoi ImageFREE

 


        Μπορεί να βρούμε ανθρώπους που να είναι πρόθυμοι να παραδεχτούν ότι δεν καταλαβαίνουν από μαθηματικά, ιατρικά ή νομικά, όμως δύσκολο να συναντήσεις έστω κι έναν που θα πει ότι δεν καταλαβαίνει από πολιτικά. Επιστήμονες, διανοούμενοι, δημοσιογράφοι, πολιτικοί ως τον απλό πολίτη, όλοι πολιτικολογούν. Πόσοι όμως καταλαβαίνουν τη βάση πάνω στην οποία αναπτύσσεται η πολιτική ζωή; Πόσοι καταλαβαίνουν για ποιο λόγο υπάρχουν τα πολιτικά κόμματα που είναι μηχανισμοί της πολιτικής μας ζωής; Τι πραγματικά εκφράζουν και για ποιο σκοπό;

       Όλοι λίγο ως πολύ έχουμε ακουστά πως η διάλυση των πρωτόγονων κοινωνιών συνοδεύτηκε από το χωρισμό τους σε κοινωνικές τάξεις. Ο καταμερισμός της εργασίας και η αύξηση της παραγωγικότητάς της δημιούργησε εκείνες τις προϋποθέσεις, που στάθηκαν απαραίτητες για τη διαίρεση της κοινωνίας σε τάξεις. Το ότι ανήκουμε αντικειμενικά σε μια τάξη σημαίνει όμως ότι έχουμε και συνείδηση της ταξικής μας θέσης;

Σε μια σειρά από άρθρα, που δημοσιεύονται στο περιοδικό “Αναγέννηση” το Φλεβάρη, Μάρτη και Μάη του 1928, ο μεγάλος μας δάσκαλος Δημήτρης Γληνός δίνει απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα με ξεκάθαρα απλό και καθαρό τρόπο λέγοντας τις αλήθειες εκείνες, που σκοπό έχουν να φωτίσουν κυρίως το μυαλό αυτών, που μπορούν ν΄ αλλάξουν τη σημερινή εκμεταλλευτική κοινωνία για το λόγο, ότι πραγματικά δεν έχουν απολύτως τίποτα να χάσουν από την κατάργησή της. Ας θυμηθούμε και τα λόγια του Μπέρτολ Μπρεχτ που έλεγε: “Σε ποιους απευθυνόμαστε; Στους αβοήθητους και στους αδύναμους”, που, όσο πιο γρήγορα γίνεται, πρέπει να μάθουν πού ανήκουν, να γίνουν κύριοι της μοίρας τους, να πάψουν να είναι αδύναμοι και να βάλουν τέλος στο απάνθρωπο καθεστώς που είναι και η αιτία της αδυναμίας τους.

 
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΘΕ ΤΙ

        Η πολιτική ζωή είναι το πιο σύνθετο κοινωνικό φαινόμενο, είναι το αποτέλεσμα χίλιων παραγόντων, που οι περισσότεροι δε φαίνονται. Η πολιτική ζωή είναι η ανώτατη σύνθεση της ομαδικής συμβίωσης. Οι όροι που τη δημιουργούν ξεκινάνε από το πιο ταπεινό καλύβι του χωρικού και ξαναγυρίζουν πίσω σ΄ αυτό. Γη, χώμα, ουρανός και θάλασσα και η βροχή που πέφτει, και ο αέρας που φυσάει, και το χόρτο που φυτρώνει και τα ζώα που ζουν απάνω στη γη και οι άνθρωποι κάθε λογής και η κάθε τους ενέργεια και το κάθε τους ψυχικό κίνημα και οι ιδέες τους και οι προλήψεις τους και η γλώσσα που μιλάν και ο θεός που πιστεύουν και οι λαχτάρες τους και οι πόνοι τους και η πείνα τους και η δίψα τους και η ερωτική τους ορμή και οι αγάπες τους και τα μίση τους και τα όνειρα του ύπνου και τα όνειρα του ξύπνιου και οι οραματισμοί για τα περασμένα και πόθοι για τα μελλούμενα και τα ρούχα που ντύνονται και τα σπίτια που κατοικούν και τα εργαλεία που κρατούν στα χέρια τους για να σκάβουν τα σπλάχνα της γης και η μηχανή, που τους έχει αφέντες και σκλάβους της και ο καπνός ακόμα που βγαίνει από τα τσιγάρα τους, όλα είναι συνθετικοί παράγοντες για το μεγάλο πολύπλοκο φαινόμενο, που λέγεται πολιτική ζωή. Και η κατανόησή του, η αναγωγή του στους μεγάλους γενετικούς παράγοντες είναι τέχνη δύσκολη. Το υψηλότερο γνώρισμα του πολιτισμού ενός λαού είναι ο βαθμός που κατανοεί και συμμετέχει συνειδητά στην πολιτική ζωή. Και η ιδανικότερη έκφραση του πολιτισμού είναι να έχουν όλοι οι πολίτες πλέρια κατανόηση και συνειδητή συμμετοχή στο πλάσιμο της ομαδικής ζωής. Ιδανικό που εμείς απέχουμε πολύ, καταπληχτικά πολύ ακόμη.

 

Η ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΤΩΝ ΥΛΙΚΩΝ ΑΓΑΘΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΤΑΞΙΚΗΣ ΔΙΑΡΘΡΩΣΗΣ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

        Η πολιτική ζωή είναι ακόμα η ρύθμιση της ομαδικής ζωής στα πιο σημαντικά φανερώματά της. Είναι η ρύθμιση πρώτα-πρώτα της υλικής ζωής , δηλαδή της παραγωγής και κατανομής των υλικών αγαθών. Και επειδή αυτή η οικονομία των υλικών αγαθών αποτελεί το κατεξοχήν ρυθμιστικό φαινόμενο όλης της ομαδικής ζωής από τον καιρό που υπάρχει κοινωνία και απλή και σύνθετη, αυτό το φαινόμενο αποτελεί και το κυριότερο ομαδοποιητικό ελατήριο μέσα στην κοινωνία. Στη ρύθμιση λοιπόν αυτού του φαινομένου οι άνθρωποι αυτόματα κατατάσσονται σε ομάδες με κοινά συμφέροντα. Κι επειδή η εξασφάλιση των υλικών αγαθών, η ικανοποίηση των υλικών αναγκών αποτελεί μια βασική ανάγκη του ανθρώπου, που κινητοποιεί όλη τη δυναμικότητά του, η ρύθμιση της οικονομίας μεταβάλλεται γρήγορα σε σχέση δυναμική. Οι δυνατοί ρυθμίζουν την οικονομία, έτσι που αυτοί να κατέχουν, να διακυβερνούν, να εξασφαλίζουν για τον εαυτό τους τα υλικά αγαθά, που οι αδύνατοι αναγκάζονται να τα παράγουν. Πού βρίσκονται οι δυνατοί; Χωρίς να μπούμε σε διεξοδική ιστορική ανάλυση μπορούμε να πούμε σύντομα, πως η αρχική καταγωγή τους είναι στα όπλα. Η χτήση του υλικού αγαθού είναι αποτέλεσμα πάλης. Ο εσωτερικός οργανωτής, ο πολέμαρχος και οι γύρω του πολεμιστές ή ο εξωτερικός καταχτητής γίνονται οι φυσικοί κυρίαρχοι των υλικών αγαθών. Η χτήση του υλικού αγαθού πάει πάντα παράλληλα με τη δύναμη. Κι όταν ακόμη η χτήση αυτή γίνει οργανική, οικονομική, όταν η άρχουσα τάξη δεν αποτελείται η ίδια από πολεμιστές, έχει πάντα τον πολεμιστή στήριγμα, σύμμαχο ή όργανό της. Η οικονομική σχέση σαν βασικό ομαδοποιητικό ελατήριο χώρισε τους ανθρώπους πολύ νωρίς σε κατηγορίες, που με όλες τις διάμεσες παραλλαγές αναγνωρίζονται παντού, όπου έζησε ιστορικά πιστοποιημένη ανθρώπινη κοινωνία, προπάντων σύνθετη, δηλ. κοινωνία με καταμερισμό της εργασίας. Σε ανθρώπους που εκμεταλλεύονται την παραγωγική εργασία των άλλων και σε ανθρώπους που παθαίνουν την εκμετάλλεψη. Αυτή η διαίρεση αποτελεί τον γενετικό λόγο του ταξικού φαινομένου. Οι άνθρωποι σε όλες τις κοινωνίες είναι χωρισμένοι σε τάξεις. Κι εδώ πάλι πρέπει να γίνει μια διάκριση ανάμεσα στην αντικειμενική τάξη και στη συνείδηση της τάξης. Οι άνθρωποι είναι διαιρεμένοι σε τάξεις, είτε το ξέρουν είτε δεν το ξέρουν, είτε υπάρχει ταξική συνείδηση είτε δεν υπάρχει, είτε υπάρχει επιστήμη του ταξικού φαινομένου είτε δεν υπάρχει. Κι ας ψάξουμε να δούμε, αν υπήρξε ποτέ ιστορική κοινωνία χωρίς τάξεις. Και τα παιδιά του δημοτικού έχουν μάθει για τον Πεισίστρατο, για το Σόλωνα, για τον Κλεισθένη, για τους πεντακοσιομέδιμνους και τος διακοσιομέδιμνους και τους θήτες, για τους Σπαρτιάτες, τους περίοικους και τους είλωτες, για τους αγώνες των αριστοκρατικών και των δημοκρατικών μέσα στις πολιτείες της αρχαίας Ελλάδας. Και για την ιερατική τάξη, που κυβερνούσε τους Αιγύπτιους και για τους αγώνες πατρικίων και πληβείων, που γεμίζουν όλη την ιστορία της Ρώμης. Και στους νεώτερους χρόνους για τους ευγενείς και τον κλήρο, που κυριαρχούσαν στη μεσαιωνική κοινωνία έχοντας όλο τον άλλο λαό σκλάβο τους. Και για τους αγώνες που έγιναν στην Αγγλία και τη Γαλλία και σ΄ όλες τις χώρες της Ευρώπης ανάμεσα στην αστική τάξη και τους φεουδάρχες. Όλοι ξέρουν τη Γαλλική επανάσταση μα δεν αναγνωρίζουν τη βασική κοινωνική της αιτιότητα. Και σήμερα ακόμα ο ίδιος ο γιος του πρωθυπουργού της Αγγλίας δημοσίεψε άρθρο, που περιέγραφε τη διαίρεση της αγγλικής κοινωνίας σε τάξεις: Από τα σαράντα πέντε της εκατομμύρια τα τριάντα είναι εργάτες χωρίς καμιά χτήση υλικού αγαθού, απλά μισθόδουλοι, άρα προλετάριοι, δέκα ή δώδεκα εκατομμύρια έχουν μέτρια χτήση υλικού αγαθού, που μόλις τους εξασφαλίζει μια ανεχτή συντήρηση και τρία μόνο εκατομμύρια έχουν όλο τον πλούτο της Αγγλίας στα χέρια τους και εκμεταλλεύονται το μόχθο όλων των άλλων. Άρα και σήμερα το βασικό κοινωνικό φαινόμενο της ομαδικής ζωής είναι η παραγωγή και κατανομή των υλικών αγαθών. Και όλες ανεξαίρετα οι ανθρώπινες κοινωνίες της γης είναι διαιρεμένες σε κοινωνικές τάξεις με βασική διάκριση : Εκμεταλλευτές και Εκμεταλλευόμενοι.

ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΠΟΥ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΝ

        Από τη στιγμή που αυτό είναι έτσι και που πολιτική ζωή σημαίνει ρύθμιση κατά πρώτιστο λόγο του οικονομικού φαινομένου, βγαίνει το συμπέρασμα, πως τα κύρια οργανικά στοιχεία της πολιτικής, δηλαδή τα πολιτικά κόμματα, είναι δημιουργήματα του ταξικού χωρισμού , αυτόν εκφράζουν κι αυτόν υπηρετούν. Το κόμμα είναι το δυναμικό όργανο της κοινωνικής τάξης και εκφράζει κυρίως το οικονομικό συμφέρον της, έτσι που η κοινωνική τάξη να έχει την ωφελιμότερη γι αυτήν λειτουργία του οικονομικού φαινομένου. Και επειδή όποιος έχει τη δύναμη, το κράτος, αυτός κανονίζει και τις σχέσεις αυτές, κόμμα θα πει ακατανίκητη και αδιάκοπη ορμή μιας κοινωνικής τάξης να πάρει και να διατηρεί την εξουσία στα χέρια της. Και επειδή όλα τα σύνθετα κοινωνικά φαινόμενα, που ονομάζουμε πνευματικά, έχουν στενότατη σχέση και αιτιατό παραλληλισμό με το οικονομικό φαινόμενο, το συμπέρασμα είναι πως κάθε κόμμα έχει όχι μόνο οικονομική πολιτική παρά και θρησκευτική, δικαιονομική, ηθική, επιστημονική, καλλιτεχνική και πάνω απ΄ όλα δική του εκπαιδευτική πολιτική για να χαράζει στις ψυχές των νέων ανθρώπων την άποψη της τάξης που εκπροσωπεί για το κάθε τι.

 

    Είναι αλήθεια πως μερικές φορές μπερδευόμαστε. Κάνουμε κάποιες σκέψεις που αντί να μας εξυπηρετούν, εξυπηρετούν τους αντιπάλους μας. Αντί να μας δίνουν δύναμη για να λύνουμε τα προβλήματά μας, αδυνατίζουν τη σκέψη και τη θέλησή μας.

Τίτλος

 Από τους μονόλογους του ερημίτη της Σαντορίνης

Δημιουργός

 Δημήτρης Γληνός

Δυο λόγια  Δημήτρης Γληνός. Ο επαναστάτης δε γεννιέται. Γίνεται.

 

fasism socialism FREE

 

MIA TEΡΑΣΤΙΑ ΘΕΛΗΜΑΤΙΚΗ ΣΥΓΧΥΣΗ


Στο σημείο αυτό είναι ανάγκη να διαλυθεί μια μεγάλη πλάνη που επίτηδες καλλιεργείται από τους αστούς ιδεολόγους, που .... ονομάζουν ολοκληρωτικά καθεστώτα και το φασισμό και τον κομμουνισμό... Ο φασισμός είναι η βασική άρνηση της δημοκρατίας, ο σοσιαλισμός είναι η ολοκλήρωση της δημοκρατίας, η μετάβαση από τη φαινομενική αστική δημοκρατία στην ουσιαστική σοσιαλιστική δημοκρατία, που έχει προϋπόθεσή της την οικονομική δημοκρατία.
Για το φασισμό η δημοκρατία είναι παρελθόν, για το σοσιαλισμό η δημοκρατία είναι σκοπός , είναι μέλλον.
Για το φασισμό η απολυταρχία, το κυρίαρχο κράτος, η άρνηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη είναι κάτι οριστικό, είναι η τελειωτική μορφή του κράτους. Για τον κομμουνισμό η διχτατορία του προλεταριάτου είναι περαστικός σταθμός, ένα σκαλοπάτι που οδηγεί στην ολοκλήρωση της δημοκρατίας, στην αληθινή θεμελίωση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη.
Για το φασισμό η λεφτεριά, η ισότητα, η αδελφοσύνη, η πανανθρώπινη κοινωνία είναι ξεπερασμένα ιδανικά, που οδηγούνε σήμερα στον εκφυλισμό της κοινωνίας και στην αποσύνθεση. Για το σοσιαλισμό η λεφτεριά, η ισότητα, η αδελφοσύνη, η πανανθρώπινη κοινωνία, ο σοσιαλιστικός ανθρωπισμός είναι τα ιδανικά τέρματα, που μόνο με την κατάργηση της ατομικής ιδιοχτησίας στα μέσα της παραγωγής μπορούνε να πραγματωθούν.
Για το φασισμό υπάρχει ανταγωνισμός ανάμεσα στο άτομο και στην ολότητα, που πρέπει να εκλείψει με την υποταγή του ατόμου. Για το σοσιαλισμό η ολότητα είναι το πλαίσιο για την ανάπτυξη του ατόμου, ανάμεσα στην ολότητα και στην προσωπικότητα ο σοσιαλισμός μόνο δημιουργεί αρμονία.
Για το φασισμό το άτομο εκμηδενίζεται μέσα στο κράτος (το κράτος των εκμεταλλευτών). Για το σοσιαλισμό η πολύπλευρη και προς όλες τις κατευθύνσεις καλλιέργεια της προσωπικότητας, η δυνατότητα για όλους τους ανθρώπους να αναπτύξουν στον υπέρτατο βαθμό τις ικανότητές τους είναι το ιδανικό τέρμα.
Ο φασισμός δεσμεύει την πλειοψηφία για να εξασφαλίσει την κυριαρχία μιας ολιγαρχίας. Ο σοσιαλισμός απολυτρώνει το σύνολο.
Ο φασισμός είναι η δέσμευση του ανθρώπινου για να διατηρηθεί η εκμετάλλευση του υλικού. Ο σοσιαλισμός είναι η ρύθμιση του υλικού για να απολυτρωθεί το ανθρώπινο μέσα στον άνθρωπο.
Ο φασισμός διαιωνίζει το βασίλειο του καταναγκασμού. Ο σοσιαλισμός οδηγεί τον άνθρωπο από το βασίλειο της ανάγκης στο θείο χώρο της λεφτεριάς.
Ο φασισμός είναι αστική απολυταρχία , ο σοσιαλισμός είναι η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, η μόνη αληθινή και ολοκληρωμένη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.......


Νοέμβρης-Δεκέμβρης 1938
Μονόλογοι του ερημίτη της Σαντορίνης

 

Δείτε και:

Φασισμός

Σοσιαλισμός