provlimatismoi top banner 2019

Φτάνει να φτερνιστεί κάποιος “μεγάλος” και τα ΜΜΕ στο όνομα της “αμερόληπτης, πλήρους και άμεσης ενημέρωσης” θα σπεύσουν να το κάνουν σίριαλ. Συχνά ένα γεγονός είναι δεν είναι σημαντικό, έχει δεν έχει ουσιαστικό περιεχόμενο προβάλλεται με τέτοιο τρόπο που να καλύπτει μια άλλη είδηση

Σαν σήμερα, στις 21 Ιανουαρίου του 1924  , έφυγε από τη ζωή.
Αυτός,  τον οποίο ο Μαγιακόφσκι αποκάλεσε "ο ανθρωπινότερος άνθρωπος".
Αυτός, που κίνησε τον τροχό της ιστορίας προς τα μπρος

“Οι μάζες είναι ο αποφασιστικός συντελεστής , αυτές είναι βράχος που πάνω του θα θεμελιωθεί της επανάστασης η τελική νίκη. Οι μάζες στάθηκαν στο ύψος τους, την ήττα αυτή την έκαναν πραγματικά έναν κρίκο στην αλυσίδα των ιστορικών εκείνων ηττών, που είναι η δόξα και η δύναμη του διεθνούς σοσιαλισμού. Και γι αυτό μεσ' απ΄ αυτή την ήττα θα βλαστήσει η μελλοντική νίκη..”, έγραφε στις 14 του Γενάρη του 1919 η Ρόζα Λούξεμπουργκ.

Δεν είναι σπάνιο οι πνευματικοί άνθρωποι να προσπαθούν “να διαβάσουν” την κοινωνική αδικία της εποχής τους και να παρεμβαίνουν για την άρση της. Ο Ιρλανδός συγγραφέας Όσκαρ Ουάιλντ τον 19ο αιώνα κατήγγειλε: “Η ανθρώπινη σκλαβιά είναι άδικη,

“Θυμήθηκα την ξενιτιά και θέλω να πααίνω.” μας θυμίζει το Ηπειρώτικο τραγούδι της ξενιτιάς. Άλλοι καιροί, άλλοι καημοί, άλλες συνθήκες, θα έλεγε κανείς.

“Σαν να χαν ποτέ τελειωμό τα πάθια κ΄οι καϋμοί του κόσμου”
“Η πλουτοκρατία γεννά την αδικίαν, αυτή τρέφει την κακουργίαν, φθείρει σώματα και ψυχάς, παράγει την κοινωνικήν σεπηδόνα”. “Για να αποκτήσει κανείς γρόσια ..πρέπει να φάη σπίτια, να καταπιή χωράφια, να βουλιάξη καράβια”.

Μα είναι δυνατόν; Είναι δυνατόν να συμβαίνουν όσα επίσημα και αποκαλυπτικά διαβάζουμε; Μήπως κοιμόμαστε με τα τσαρούχια και πέφτουμε διαρκώς σαν τα μωρά παιδιά θύματα των εμπόρων της ελπίδας; Μήπως τα ακούμε για πρώτη φορά ή μήπως τα ξέρουμε,

Πήρα μαζί μου το κινητό μου; Ωραία, το πήρα. Βρήκα και κάθισμα στο μετρό. Απέναντι αριστερά μου σέρφαρε στο κινητό της μια νόστιμη κοπέλα. Δίπλα της μια ηλικιωμένη - μάλλον Ρωσίδα ή Ουκρανή- έκανε το ίδιο. Έβγαλα το κινητό μου, σύνδεσα τα "δεδομένα" μου κι άρχισα να ψάχνω. Ο παππούς δίπλα μου μάλλον αισθάνθηκε μειωμένος που όλοι έψαχναν στο κινητό τους, έβγαλε κι εκείνος το δικό του

Από το έργο του του Γιάννη Κορδάτου «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ», Β’ έκδοση, εκδόσεις «Πέτρος Δ. Καραβάκος», Αθήνα 1956 

Μέσα στα δέκα χρόνια από το 1908 έως το 1918 ξέσπασαν σχεδόν σ’ όλες τις πόλεις της χώρας μεγάλες εργατικές απεργίες. Αν και

        Μόνο λίγες βδομάδες είχαν περάσει από τότε που η πληγωμένη και περήφανη πρωτεύουσα είχε γιορτάσει την απελευθέρωσή της από το φασιστικό ζυγό. Μια απελευθέρωση, που δεν την είχε χαρίσει κανένας δυνατός του κόσμου αυτού, παρά μόνο είχε κερδηθεί από το αίμα και τη θυσία του λαού της.