2018provlimatismotext

 Κάτω από την ασφυκτική πίεση των οικονομικών κρίσεων ακούμε πότε πότε μερικούς να λένε, πως χρειάζεται ένας Μεταξάς ή ένας Παπαδόπουλος για να "βάλει τα πράγματα στη θέση τους".

Φυλακή δεν είναι μόνο στενοί τοίχοι και μικρά παραθυράκια με σίδερα. Είναι και τα τείχη που χτίζουμε οι ίδιοι γύρω μας με άυλα υλικά, όπως η άγνοια, η ημιμάθεια, οι προκαταλήψεις.

Ήταν 14 του Ιούλη του 1789, όταν ξεκίνησε μια επανάσταση που θα σηματοδοτούσε το τέλος μιας εποχής που είχε κρατήσει αιώνες και το άνοιγμα του δρόμου για το πέρασμα από μια κατώτερη ιστορική βαθμίδα εξέλιξης σε μια ανώτερη.

   Και να που ξαφνικά ταράζονται τα ήρεμα νερά. Εκεί που πριν λίγα χρόνια ο Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός χρησιμοποιούσε το “αποφασίζομεν και διατάσσομεν” τώρα πέφτει σε σκεπτικισμό. Ξύπνησε μέσα του ο φόβος μιας μαζικής παγκόσμιας αφύπνισης.

 “Εγώ σκότωσα την Νταϊάνα” διαβάζουμε σε δημοσίευμα. Πρόκειται για τη δήλωση κάποιου Hopkins, 80-χρονου πράκτορα-δολοφόνου της Βρετανικής μυστικής υπηρεσίας ΜΙ5 λίγο πριν πεθάνει. 

«Ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά

        Ήταν 27 Μαίου του 1963 στο παρεκκλήσι του Αγίου Ελευθερίου δίπλα στην Μητρόπολη. Μια μάνα πολιτικού κρατούμενου, που οι Γερμανοί φασίστες της είχαν σκοτώσει τέσσερις λεβέντες, αυτοσχεδιάζει μπροστά στο φέρετρο το σκεπασμένο απ τα λουλούδια της λατρείας και της οργής ενός λαού .

15 Μάη 1941 ο Αρης Βελουχιώτης μιλάει στη «Σύσκεψη της Καισαριανής» για την ανάγκη του ένοπλου αγώνα.

         Η διεθνής κρίση του καπιταλισμού του 1929 είχε ως συνέπεια για την Ελλάδα μεταξύ άλλων και τη μείωση στο ελάχιστο των εξαγωγών, κυρίως των καπνικών, που είχαν αποτελέσει για όλη την περίοδο του Μεσοπολέμου τη βασική πηγή συναλλάγματος της χώρας.

Όταν το απόγευμα της 4ης Μαίου στην πολυσύχναστη πλατεία Haymarket στο Σικάγο ξεκίνησε κάτω από ψιλόβροχο η συγκέντρωση 6.000 περίπου απεργών με ομιλητή τον μαχητικό ηγέτη των εργατών Ώγκαστ Σπάις, τίποτα δεν προμηνούσε την εξέλιξη.