Ήταν 14 του Ιούλη του 1789, όταν ξεκίνησε μια επανάσταση που θα σηματοδοτούσε το τέλος μιας εποχής που είχε κρατήσει αιώνες και το άνοιγμα του δρόμου για το πέρασμα από μια κατώτερη ιστορική βαθμίδα εξέλιξης σε μια ανώτερη.

        Ήταν 27 Μαίου του 1963 στο παρεκκλήσι του Αγίου Ελευθερίου δίπλα στην Μητρόπολη. Μια μάνα πολιτικού κρατούμενου, που οι Γερμανοί φασίστες της είχαν σκοτώσει τέσσερις λεβέντες, αυτοσχεδιάζει μπροστά στο φέρετρο το σκεπασμένο απ τα λουλούδια της λατρείας και της οργής ενός λαού .

   Και να που ξαφνικά ταράζονται τα ήρεμα νερά. Εκεί που πριν λίγα χρόνια ο Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός χρησιμοποιούσε το “αποφασίζομεν και διατάσσομεν” τώρα πέφτει σε σκεπτικισμό. Ξύπνησε μέσα του ο φόβος μιας μαζικής παγκόσμιας αφύπνισης.

15 Μάη 1941 ο Αρης Βελουχιώτης μιλάει στη «Σύσκεψη της Καισαριανής» για την ανάγκη του ένοπλου αγώνα.

 “Εγώ σκότωσα την Νταϊάνα” διαβάζουμε σε δημοσίευμα. Πρόκειται για τη δήλωση κάποιου Hopkins, 80-χρονου πράκτορα-δολοφόνου της Βρετανικής μυστικής υπηρεσίας ΜΙ5 λίγο πριν πεθάνει. 

         Η διεθνής κρίση του καπιταλισμού του 1929 είχε ως συνέπεια για την Ελλάδα μεταξύ άλλων και τη μείωση στο ελάχιστο των εξαγωγών, κυρίως των καπνικών, που είχαν αποτελέσει για όλη την περίοδο του Μεσοπολέμου τη βασική πηγή συναλλάγματος της χώρας.

«Ας ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός, ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας, ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος, ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο, ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο, ειδικά

Όταν το απόγευμα της 4ης Μαίου στην πολυσύχναστη πλατεία Haymarket στο Σικάγο ξεκίνησε κάτω από ψιλόβροχο η συγκέντρωση 6.000 περίπου απεργών με ομιλητή τον μαχητικό ηγέτη των εργατών Ώγκαστ Σπάις, τίποτα δεν προμηνούσε την εξέλιξη.

Στο διαδίκτυο κυκλοφορεί μια ιστοριούλα που αφορά ένα δημοσίευμα της αμερικάνικης τοπικής εφημερίδας The Washington Post, που όπως διαβάζουμε είχε σκοπό να επισημανθεί η διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στη πραγματική αξία που έχουν πρόσωπα και πράγματα και σ’ αυτήν που έχουν “τα προϊόντα με ετικέτα”, τα “επώνυμα”, όπως συνήθως λέμε.

 Με τα μνημόνια να διαδέχονται το ένα το άλλο και τη ζωή του λαού να υποβαθμίζεται και να εξαθλιώνεται καθημερινά μια σκέψη περνάει από το μυαλό του καθενός. Όλοι λίγο ως πολύ λένε πως αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί.