provlimatismoi top banner 2019

Κραυγή απελπισίας ή κραυγή ελπίδας; “Ονειρεύομαι ότι τα βάσανα των πολλών κρυμμένων και καλυμμένων γυναικών, του Αφγανιστάν, της Παλαιστίνης, του Μαρόκου, και της Αφρικής θα σταματήσουν και θα βασιλεύσει η δικαιοσύνη σε όλα τα εδάφη, όπου σήμερα, οι γυναίκες είναι συνώνυμες με την ντροπή... Είναι Ουτοπία;”

Ο Ελληνικός λαός δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο όσους προσπαθούν να σώσουν δήθεν την Ελλάδα από τη χρεοκοπία δια του “αποφασίζομεν και διατάσσομεν”. Αυτούς δηλαδή, που με “εκσυγχρονιστικές” ομοβροντίες ρημάζουν μισθούς, συντάξεις και δικαιώματα. Έχει και τις σειρήνες, που του πουλάνε ελπίδες,

Απολαμβάνουμε χαμογελαστοί μια χαρούμενη, δροσερή, πανέμορφη παρουσίαση. Η κάθε σελίδα της έχει όμορφα, απαλά χρώματα, μιλάνε τα ψαράκια, τα πουλάκια, τα γουρουνάκια, όλα τα χαριτωμένα ζωάκια που αγαπούν τα παιδιά. Φρασούλες μικρές, σύντομες, τρυφερές, σαν κι αυτές που συνηθίζονται στα παιδικά παραμύθια.

Μέσα στην οικονομική κρίση, οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι είναι αυτοί που κυρίως πληρώνουν τα σπασμένα. Όσοι δεν πετιούνται στον καιάδα της ανεργίας πληρώνουν χαράτσια, πρόσθετους φόρους και χάνουν τα δικαιώματα, που είχαν κατακτήσει με αγώνες δεκαετιών. Εκατοντάδες χιλιάδες εξαθλιώνονται, φυτοζωούν περιμένοντας

Όλοι λίγο ως πολύ θεωρούν τους εαυτούς τους “πρωτοπορία”. Οι “μνημονιακοί” επειδή οι οδυνηρές συνταγές τους κατάφεραν να σώσουν την Ελλάδα. Οι 'αντιμνημονιακοί” επειδή εκείνοι θα μπορούσαν να σώσουν την Ελλάδα με λιγότερες θυσίες. Κάποιος μάλιστα, σχολιάζοντας τη λέξη “πρωτοπορία” θεωρεί πως έχει τόσο πολύ εκφυλιστεί