Από την απελευθέρωση της Ελλάδας μέχρι σήμερα ο λαός καλείται να παρακολουθήσει σαν θεατής το ίδιο θεατρικό έργο, που παίζεται ξανά και ξανά με την ίδια πάντα σκηνοθεσία αλλά διαφορετικούς πρωταγωνιστές , προκειμένου να απομακρυνθεί ο λαός από τη λύση των προβλημάτων του ξεχνώντας τη δύναμή του.

 Πολλά ερωτήματα που αφορούν το μέλλον της ανθρωπότητας και ιδιαίτερα αυτά στα οποία δεν έχει δοθεί ικανοποιητική απάντηση επανεμφανίζονται με διάφορους τρόπους. Αυτό ισχύει και για προβληματισμούς των Όργουελ και Χάξλεϊ.

“Σωτηρία θα πει να λυτρωθείς απ όλους τους σωτήρες. Αυτή ναι η ανώτατη λευτεριά, η πιο αψηλή, όπου με δυσκολία αναπνέει ο άνθρωπος. Αντέχεις;”

      Ο κόσμος αλλάζει. Κάτω από αυτό το πρίσμα θα πρέπει να δούμε τη διακήρυξη των δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη, που ψηφίστηκε στις 26 Αυγούστου του 1789 από την Εθνική Συντακτική Συνέλευση του γαλλικού λαού και αποτέλεσε το πρώτο βήμα για τη σύνταξη του πρώτου Συντάγματος της πρώτης Γαλλικής Δημοκρατίας, της πρώτης αστικής δημοκρατίας στον κόσμο.

“Καλός είναι στη θεωρεία ο κομμουνισμός αλλά στην πράξη απέτυχε”. Αυτό ακούγεται διαρκώς εδώ και δεκαετίες τόσο από τους εχθρούς του όσο και άσπονδους φίλους του. Κι αν δει κανείς τα πράγματα από μακρυά αυτό φαίνεται λογικό.

        Οι ανελέητες επιθέσεις στο λαϊκό εισόδημα είναι ατέλειωτες. Περικοπές σε μισθούς, συντάξεις, παιδεία, ιατρική περίθαλψη και πρόνοια, ανεργία, υποβάθμιση της ζωής, όλα αυτά λογικά θα έπρεπε να ξεσηκώσουν σύσσωμο το λαό σε οργανωμένη αντίσταση.

Δεν πρόκειται για ένα σχήμα λόγου, ή για κάποια παραδοξολογία “ποιητική αδεία”. Είναι το απαύγασμα μιας βαθιάς φιλοσοφικής τοποθέτησης, μια καθαρή στάση απέναντι στη ζωή.

Στεκόμαστε αρκετές φορές απορημένοι μπροστά στην εκπληκτική πρόοδο που σημείωσε ο άνθρωπος από την εποχή που διαφοροποιήθηκε από τα άλλα τετράποδα και αρχίζοντας με μύριες όσες δυσκολίες να κατανοεί και να αλλάζει το περιβάλλον του έφτασε στις μέρες μας να εξερευνά το διάστημα.

Από μια δημοσίευση της 12 Σεπ. 2017 στο blog “Κατιούσα” αντιγράφουμε:

Η παροιμία «φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης» είναι «λίγη» απέναντι στο θράσος και την ξεδιαντροπιά των αξιωματούχων της ΕΕ, που εξισώνει τον φασισμό με τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό, αγκαλιάζει φιλοναζιστικές κυβερνήσεις (πχ Ουκρανίας),

 Κάτω από την ασφυκτική πίεση των οικονομικών κρίσεων ακούμε πότε πότε μερικούς να λένε, πως χρειάζεται ένας Μεταξάς ή ένας Παπαδόπουλος για να "βάλει τα πράγματα στη θέση τους".