provlimatismoi top banner 2019

 "Σήμερον κρεμάται επί ξύλου". Η θρηνητική κραυγή, ο λυγμός που βγαίνει από τα σπλάχνα τη φοβερή στιγμή της κορύφωσης του ανθρώπινου πάθους.. Χριστός επάνω στο σταυρό είναι ο κάθε σταυρωμένος σ' αυτή τη ζωή: Θύματα πολέμου, μετανάστες, απόκληροι της κοινωνίας, άστεγοι, άνεργοι, παιδιά που πεθαίνουν από πείνα.

elkomenos ImgF

        Πότε; Σήμερα, στον 21 αιώνα, της εποχής της επιστημονικής και τεχνολογικής προόδου. Στον αιώνα της υπερπαραγωγής και ταυτόχρονα της εξαθλίωσης ακόμη και των εργαζόμενων των αναπτυγμένων χωρών, των συνταξιούχων, των αναξιοπαθούντων.

        Μέσα σε μια κόλαση ανασφάλειας και φόβου, καθένας σηκώνει ένα σταυρό στους ώμους του για να κερδίζουν οι εκμεταλλευτές του παραγόμενου πλούτου όλο και περισσότερα. Και το χειρότερο απ' όλα είναι πως αυτοί οι ταλαιπωρημένοι, οι ματωμένοι, οι εξουθενωμένοι, δέχονται αδιαμαρτύρητα το αγκάθινο στεφάνι στο κεφάλι τους θεωρώντας ότι ο σταυρός τους είναι δεμένος με τη μοίρα τους.

        Θύματα της πιο επιστημονικά οργανωμένης εγκληματικής προπαγάνδας περιμένουν άπραγοι κάποιον να τους αναστήσει, περιμένουν ένα θαύμα εξ ουρανού που ποτέ δεν έρχεται. Ποτέ δεν έρχεται κι ποτέ δεν θα έρθει αν δεν καταλάβουν ότι αυτοί οι ίδιοι πρέπει να γίνουν Κύριοι, αφέντες, κυρίαρχοι της φύσης, της ζωής, του πεπρωμένου. Ο μοναδικός Κύριος είναι ο ίδιος ο εσταυρωμένος, ο ελκόμενος, που δεν δέχεται πια να κρεμάται επί ξύλου.


Γιάννη Ρίτσου: Από το όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού.


“Χριστέ μου, γιατί φόρεσες αυτό το μακρύ πένθιμο φουστάνι κι
αυτά τ’ αγκάθια στο κεφάλι σου; 
Χάθηκαν τα λουλούδια;

Ή τάχατε, αν φορούσες παπαρούνες πάνου στ’ αχτένιστα μαλλιά
δε θα σουνα στην πόρτα του ουρανού;

Μη χαμογελάς που ‘χω κ’ εγώ δεμένο το κεφάλι.
Είναι που γλίστρησα προχτές μέσα στα βάτα κυνηγώντας πεταλούδες.

Έλα να πιαστούμε από το χέρι σαν παιδιά και να πάμε
στους αγρούς να σε μάθω φλογέρα.
Πάμε να σου κόψω τα λυπημένα μαλλιά σου με το ίδιο
μεγάλο ψαλίδι που κουρεύουν τα προβατάκια.

Και να δεις, ο Θεός θα μας αγαπήσει, θα μας βάλει να κάτσουμε
στα πόδια του και θα χαμογελάει γλυκά καθώς εμείς θα
στολίζουμε τα μακριά μουστάκια του με μαργαρίτες.

Κι όταν βραδιάσει θα ζέψουμε το μικρό του τ’ αμάξι που το
σέρνουν οι γρύλλοι και θα περάσουμε στη μέση του παραδείσου
ενώ οι άγγελοι θ’ ανάβουνε τ’ αστέρια ...


Γιάννης Ρίτσος.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση