provlimatismoi top banner 2019

Πάντα αισθανόμουνα ότι υπάρχει διαρκώς ένα χέρι στην τσέπη μου και μου την αδειάζει. Την τελευταία δεκαετία η αίσθηση αυτή έχει γίνει καθημερινό φαινόμενο.

        Τη μια μου είπαν πως χρωστάω γιατί “μαζί τα φάγαμε”. Άδικα χτυπιόμουν πως εγώ δεν πήρα μέρος σε κανένα φαγοπότι και γι αυτό αρνούμαι να πληρώσω γιατί χρωστάω. Όταν χρωστάει όμως η Ελλάδα -λένε- χρωστάω κι εγώ, άρα το δίκιο μου

plirono ImgF

έπεσε στα αζήτητα. Οπότε, το χέρι του κακοποιού μού τα άρπαξε για τα καλά από την τσέπη.

        Την άλλη έχασα τα τις δημόσιες παροχές υγείας και πρόνοιας με διαφόρων τύπων “νόμιμα” κουρέματα. Πρέπει να πληρώνω στην ουσία για γιατρούς και φάρμακα. Η συμμετοχή μου -λένε- είναι μόνο 25% και να μην έχω παράπονο. Κι εγώ λέω πως αυτοί οι υπολογισμοί είναι αλχημείες. Οι μάγειρες της εξαπάτησης μπορούν κάλλιστα να εμφανίσουν ότι η συμμετοχή μου είναι ... 5% ή 10% εμφανίζοντας πολλαπλασιασμένη την πραγματική αξία των φαρμάκων. Το χέρι μπήκε ακόμα πιο βαθειά στην τσέπη.

        Κι επειδή η οικονομία στηρίζεται στους επιχειρηματίες βάζουν εμένα να πληρώνω τεράστιους άμεσους και έμμεσους φόρους και προσφέρουν τη μια μετά την άλλη τις φοροαπαλλαγές και τις χρηματοδοτήσεις -διάβαζε δανεικά κι αγύριστα- στα αφεντικά. Ε, αυτό συνέβαινε εδώ και αιώνες, τώρα βρήκα κι εγώ να διαμαρτυρηθώ; Το χέρι που μου τα παίρνει από την τσέπη είναι πιο παλιό κι από τα λάχανα.

        Ήρθε τα τελευταία χρόνια κι ο κορονοϊός Τα “δωρεάν” εμβόλια -που στην ουσία τα έχω χρυσοπληρώσει μέσα από το φορολογικό σύστημα- δεν λύσανε βέβαια κανένα μου πρόβλημα αλλά βάλανε κι άλλα εμπόδια στις λαϊκές μαχητικές διαμαρτυρίες. Έτσι δόθηκε η ευκαιρία μέσα στην αναμπουμπούλα και τον εκφοβισμό να ψηφίζονται αράδα νόμοι που με σπρώχνουν σε όλο και μεγαλύτερη φτωχοποίηση, δηλαδή με άλλα λόγια να λειτουργεί πιο εύκολα το χέρι που μου τα αρπάζει μέσα από την τσέπη.

        Και για να νοιώθω πιο ασφαλής, κάθε φορά που κάνουν παραβιάσεις κάποια τουρκικά αεροπλάνα πληρώνω τους αμερικανο-ΝΑΤΟϊκούς προστάτες μας με αύξηση των πολεμικών μας δαπανών, δηλαδή με αύξηση του “χρέους μου”, δηλαδή με αύξηση της βεβαιότητας ότι έτσι όπως πάμε το χέρι που μου τα αρπάζει από την τσέπη δεν πρόκειται ποτέ να βγει.

        Τώρα μου προέκυψε κι ο πόλεμος στην Ουκρανία. Οι κακοί Ρώσοι εισέβαλαν στην Ουκρανία προσπαθώντας να εμποδίσουν του καλούς ΝΑΤΟϊκούς να εγκαταστήσουν βάσεις στη χώρα αυτή. Και να που και τον πόλεμο ανάμεσα στην Ρωσία και το ΝΑΤΟ (μέσω του ουκρανικού εκπροσώπου τους) καλούμαι να τον πληρώνω πάλι εγώ και μάλιστα σε καθημερινή βάση. Πληρώνω όχι έμμεσα μόνο εξ αιτίας της αύξησης των πολεμικών δαπανών της χώρας μας που συμμετέχει στον πόλεμο -ενώ εγώ δηλώνω πως δεν θέλω καμμιά συμμετοχή- αλλά και άμεσα σε καθημερινή βάση.

        Πληρώνω ακριβότερα το ρεύμα, τη βενζίνη, τα τρόφιμα, τα μεταφορικά, τα πάντα. Ο πληθωρισμός έφτασε το 9% πράγμα που σημαίνει ότι από τη μια μέρα στην άλλη έγινα ακόμη πιο φτωχός κατά 9%. Το χέρι χώνεται όλο και πιο βαθειά στην τσέπη μου κι αρπάζει ακόμα κι αυτά που δεν έχω. Άσε που κινδυνεύει και η ίδια η ζωή μου γιατί η Ελλάδα γέμισε νατοικές βάσεις, γιατί πρώτοι και καλύτεροι τρέξαμε να δώσουμε πολεμική υποστήριξη στον ουκρανικό στρατό μπαίνοντας για τα καλά στο στόχαστρο της Ρωσίας.

        Και το αίνιγμα, ποιο είναι αυτό το χέρι που καταβυθίζεται όλο και περισσότερο στη τσέπη μου οδηγώντας με στη φτωχοποίηση και στην εξαθλίωση, έπαψε να είναι αίνιγμα. Σκέφτομαι, ότι ενώ όλα στη ζωή μου αλλάζουν, υπάρχει μονάχα ένα που μένει εδώ και δυο αιώνες το ίδιο, το οικονομικό σύστημα μέσα στο οποίο γεννήθηκα και ζω: Ο καπιταλισμός. Αυτό είναι το χέρι που μου τα έπαιρνε, μου τα παίρνει και θα μου τα παίρνει όλο και πιο χοντρά μέχρι να με εξαυλώσει εντελώς. Οπότε ή δέχομαι τον αφανισμό μου ή το κόβω από τη ρίζα του. Γιατί γεννάει και πλοκάμια..

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση