provlimatismoi top banner 2019

Διάβασα και ανατρίχιασα. Επιστολή Έλληνα μόνιμου κάτοικου Σουηδίας που απομυθοποιεί τελείως το σουηδικό μοντέλο “κοινωνικού κράτους”, με το οποίο μας λιβανίζουν εδώ και μισό αιώνα. Άλλοι μας πλασάρανε τη Σουηδία σαν το πρότυπο ενός καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο, στο οποίο αργά ή γρήγορα θα συγκλίνουν τα καπιταλιστικά κράτη. Άλλοι μας πλασάρανε

sweden ImgFτο Σουηδικό μοντέλο σαν το ιδανικό μείγμα καπιταλισμού και σοσιαλισμού, το οποίο πρέπει να εφαρμόσουμε και στη χώρα μας. Κι άλλοι σαν έναν ακόμα τρίτο δρόμο για τον πολυπόθητο σοσιαλισμό. Κι έρχεται κάποια στιγμή η ώρα του ξεσκεπάσματος της μπόχας που αναδύει το κοινωνικό κράτος της Σουηδίας, η ώρα της έμπρακτης απόδειξης ότι τελικά δεν υπάρχει κακός και καλός καπιταλισμός. Πως τα πάντα υποχωρούν μπροστά στο επιχειρηματικό κέρδος. Και είναι αυτό το επιχειρηματικό κέρδος που κάνει στις ΗΠΑ, τη σημερινή Μέκκα του πλούτου, να πεθαίνουν οι άνθρωποι  σαν τα κουνούπια γιατί δεν υπάρχουν αναπνευστήρες, γιατί  δεν φτάνουν οι ΜΕΘ, γιατί η περίθαλψη για τον κορονοιό είναι μόνο για όσους μπορούν να δώσουν 35.000 δολλάρια και οι πολλοί υπόλοιποι, φτωχοί κι ανήμποροι, να πρέπει να πεθαίνουνε “μένοντας στο σπίτι”.

Κι όλος αυτός ο εφιάλτης εκεί  στη μητρόπολη του καπιταλισμού, εκεί όπου γίνεται η  αποθησαύριση όλου του πλανήτη, εκεί όπου ζουν οι  10 πιο πλούσιοι άνθρωποι της υφηλίου που διαθέτουν εισοδηματα  όσο 2,5 δισεκατομμυρια άνθρωποι. 
 

Γράφει στην αποκαλυπτική επιστολή του ο Έλληνας της Σουηδίας:

«Να είμαι λοιπόν πάλι έξω. Όχι από το νοσοκομείο. Από το σπίτι μου. Δεν είμαι καν ένα καταγεγραμμένο επίσημα περιστατικό για το Σουηδικό κράτος. Είμαι ένας από τους ανώνυμους πάσχοντες που είτε επιβιώνουν είτε πεθαίνουν αβοήθητοι στο σπίτι τους. Δύο εβδομάδες μάχη με τον κορωνοιό. Υψηλός πυρετός, βήχας, πόνοι στο σώμα, σπασμοί. 14 μέρες συνεχούς αγωνιάς. Δίπλα η Karin σε κάθε δύσκολη στιγμή μου. Κρατούσε το χέρι μου και αποκοιμόταν δίπλα μου. Δύο εβδομάδες που έφτασαν ώστε οποία αγάπη και θαυμασμό είχα για το Σουηδικό κράτος να την εκμηδενίσουν.

       Μία χώρα που είναι τυλιγμένη με τον μύθο του κράτους που μάχεται ανά το κόσμο για τις ανθρώπινες αξίες καταδικάζει σε θάνατο οτιδήποτε μπορεί να σταθεί εμπόδιο στην οικονομική του ανάπτυξη.

         Αυτό που μου έκαναν οι υπάλληλοι αυτού του κράτος, το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό τους, όταν ζήτησα την βοήθεια τους την 11η μέρα εύχομαι να μην το πάθει άλλος άνθρωπος αλλά εύχομαι οι ίδιοι να ζήσουν τα χειρότερα και να ψοφήσουν σαν αδέσποτα σκυλιά στον δρόμο όπως κόντεψα εγώ όταν με ξεφόρτωσαν στον δρόμο έξω από την κλειδωμένη πόρτα των επειγόντων περιστατικών με 39.5 πυρετό και μια υπόσχεση ότι έρχονται να με πάρουν μέσα. Ποτέ δεν ήρθαν και παρέμεινα 45 λεπτά στο έλεος του κρύου ανέμου. Είχα για αυτούς την Πανώλη του Μεσαίωνα. Είχα όμως λάδι ακόμα στο καντήλι μου. Καθίκια...

         Δεν θέλω να κάνω τον γενναίο όμως η αλήθεια είναι ότι μετά από αρκετές εμπύρετες ήμερες δεν φοβόμουν για την ζωή μου. Τακτοποίησα τις οικονομικές μου υποχρεώσεις, μετέφερα τα χρήματα σε μέλη της οικογενείας μου ώστε αν δεν υπάρξει καλή έκβαση να μην έχουν άλλα στο κεφάλι τους. Έδινα τον αγώνα μου και ότι προκύψει.. Μια φορά μόνο έβαλα τα κλάματα. Όταν η σύντροφος μου μου είπε για έναν 35χρονο πάτερα τριών παιδιών όπου πήγε το ασθενοφόρο στο σπίτι το οποίο μάλιστα κάλεσε η σύζυγός του για δεύτερη φορά και τους είπαν ότι δεν θα τον παν στο νοσοκομείο γιατί δεν είναι γέρος και είναι δυνατός και θα τα καταφέρει. Την άλλη μέρα πέθανε. Για αυτόν τον άνθρωπο έκλαψα. Οχι για μένα. Για έμενα δάκρυ δεν έχυσα. Η σύντροφος μου ναι. Εγώ όχι. Οργή ένιωθα και νιώθω ολο αυτόν τον καιρό. Όχι φόβο. Οργή διότι το ανεπτυγμένο κατά τα άλλα αυτό κράτος με την προσδοκία της ολοένα και μεγαλύτερης ανάπτυξης έχει χάσει αυτό που ονομάζεται ανθρωπισμός και υπερισχύει η βαρβαρότητα που συντροφεύουν τα οικονομικά διαγράμματα.

        Το Σουηδικό μοντέλο λοιπόν. Η σύντροφος μου δουλεύει σαν νοσοκόμα σε νοσοκομείο. Δεν την είχαν καν ενημερώσει ότι οι ασθενείς της ήταν ύποπτοι για κορωνοϊό. Όταν εγώ κόλλησα με αντιμετώπισαν σαν λεπρό. Όπως σας λέω. Σαν λεπρό. Το Σουηδικό μοντέλο είναι το εξής. Μας συμφέρει μακροπρόθεσμα οικονομικά να πάρουμε μέτρα; Όχι. Θα μας κοστίσει πολύ περισσότερο αν προσπαθήσουμε να περιορίσουμε την εξάπλωση. Όλα τα παιδιά σχολείο λοιπόν. Τώρα το αν κολλήσουν μετά τους γονείς και τους παππούδες ααααα εκεί είναι θέμα ατομικής ευθύνης. Και βεβαία θα πάνε σχολείο. Πως αλλιώς ο μπαμπάς και η μαμά θα πάνε στην δουλειά τους. Η αξία της ανθρωπινής ζωής δεν είναι δυνατόν να κοστολογηθεί. Το ποσό που δίνουν για συντάξεις και την υποστήριξη των ασθενών έχει γνωστό κόστος. Όπως και το αβάσταχτο κόστος του να πάρουν μέτρα.. Αν βάλεις λοιπόν τα έξοδα που θα προκύψουν από περιοριστικά μετρά δεν τους βγαίνει με τίποτα. Άσε τους να πεθάνουν λοιπόν. Λέει ο πίνακας λοιπόν ότι στην Σουηδία έχουμε σήμερα περίπου 9000 περιστατικά και πεθάναν 800. Αμ δε, έμενα δεν με έχουν μέσα. Όπως και αυτούς που πεθαίνουν στα σπίτια τους. Test? Τι λες τώρα. Δεν έχει νόημα. Άσε που χαλάει και την  στατιστική εικόνα τους προς τα έξω. Το ίδιο είναι 9000 και το ιδιο είναι 60000?. Όχι δα μην τρελαθούμε. Το ίδιο 800 θάνατοι αντί 5000? Φυσικά όχι. Ας μην χαλάσουμε λοιπόν το image του κράτους, Κάνουν καλά την δουλειά τους οι εδώ αρχές».

Αποκαλυπτική η κραυγή του Έλληνα μόνιμου κάτοικου Σουηδίας τεκμηριώνει πως δεν μπορούμε πια να μιλάμε για ανθρώπινες κοινωνίες μέσα στα καπιταλιστικά πλαίσια. Ο καπιταλισμός είναι ένα παμφάγο τέρας, που η κυρίαρχη ηθική του είναι το “homo hominis lupus”, κι αν αυτόν τον λύκο που είναι το πάση θυσία κέρδος δεν τον εξοντώσεις έγκαιρα, θα έρθει πολύ γρήγορα η στιγμή που θα σε καταπιεί αμάσητο.

Πηγές:
https://www.iefimerida.gr/stories/koronoios-sygklonistiki-martyria-ellina-soyidia

http://www.sepe.gr/gr/researchscience/researchscience-article/15674901/ellinas-asthenis-stin-soyidia-me-ksefortwsan-sto-dromo-eksw-apo-ta-epeigonta/ και

Ηλεκτρονικός Ημερήσιος τύπος.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση