provlimatismoi top banner 2019

Το πόσο δέος και πόσο φόβο μπορεί να προκαλέσει αυτή η φράση του Κώστα Γκόντζου, αναγνώστη του περιοδικού ΚΑΤΙΟΥΣΑ, εξαρτάται από το πόσο βαθειά σκέφτεται κανείς τις συμπεριφορές των ανθρώπων τις τελευταίες δεκαετίες και ιδιαίτερα την περίοδο της τελευταίας οικονομικής κρίσης, που τσάκισε τις ζωές, τις κοινωνικές κατακτήσεις και τα όνειρα της πλειοψηφίας των ανθρώπων του λαού, αλλά και βοήθησε κάποιες ανήσυχες συνειδήσεις

provlepsimoi ImgL

να ξεκαθαρίσουν τις αντιλήψεις τους και να διορθώσουν την αγωνιστική τους πορεία. Ακόμα από το πόσο μπορεί κανείς να επανεκτιμήσει τη δική του συμμετοχή και ευθύνη για όσα συμβαίνουν και όσα μας συμβαίνουν. Καθώς τίποτα δε γίνεται ερήμην μας. Καθώς τίποτα δεν τυχαίνει. Εμείς δίνουμε την άδεια, το πράσινο φως για να συμβαίνουν με το να παραχωρούμε τον έλεγχο του μυαλού μας άρα και της συνείδησής μας. Αξίζει λοιπόν να προσέξουμε αυτά που γράφει ο αναγνώστης:

        “Προκαλεί τουλάχιστον δέος αν όχι και φόβο ακόμα, αυτή η απίστευτη προβλεψιμότητα της συμπεριφοράς του εκλογικού σώματος σε ποσοστά που φτάνουν στα όρια του ελάχιστου, δηλαδή με αποκλίσεις της τάξης του 0,5 τοις εκατό”.Με λίγα λόγια και αν δεν το έχετε συνειδητοποιήσει… σας ξέρουν και… μας ξέρουν γενικότερα πολύ καλά και πάνω απ’ όλα μας έχουν “σίγουρους”.

        Κι αυτό όσο κι αν ακούγεται φυσιολογικό με βάση τις δυνατότητες που δίνουν τα σύγχρονα μέσα για την εκτίμηση της ψήφου και της γενικότερης πολιτικής συμπεριφοράς του κόσμου, είναι πολύ σοβαρό.
Γιατί να είστε σίγουροι, πως αν μπορούν να προβλέψουν με τέτοια ακρίβεια την εκλογική συμπεριφορά του λαού, τότε μπορούν δέκα φορές περισσότερο να… προβλέψουν και να είναι “σίγουροι” για πολύ σοβαρότερα πράγματα.

        Από το πόσο… αντέχουμε ακόμα να μας πατάνε τον σβέρκο, από το πόσο είμαστε διατεθειμένοι να υποστούμε χωρίς αντίδραση ό,τι μέτρο κι αν πάρουν σε βάρος μας, μέχρι και το σημείο που τους επιτρέπει να “πιέσουν” και να “ξεζουμίσουν” τον εργαζόμενο χωρίς να προκαλέσουν ανεπιθύμητες γι’ αυτούς αντιδράσεις.

         Επί της ουσίας, πολύ απλά κι επειδή ακριβώς έχουμε γίνει… προβλέψιμοι, δεν τους… φοβίζουμε κιόλας και αυτό τους αποθρασύνει και τους κάνει να ορμάνε με ακόμα μεγαλύτερη λύσσα και χωρίς κανένα πρόσχημα πια, στο κουρέλιασμα και το κλέψιμο της ζωής μας, του παρόντος και του μέλλοντός μας σε όλες του τις διαστάσεις.

        Από την απλή… επιβίωση, μέχρι και τις υπόλοιπες ανάγκες που έχει ένας άνθρωπος για να μπορεί να λέει ότι ζει μια κανονική ζωή.

        Κι όταν λέμε κανονική ζωή δεν εννοούμε φυσικά την απελευθέρωση της εργασίας και του ανθρώπου.

         Μιλάμε για πολύ πιο… προσιτά και δυνατά ακόμα και τώρα πράγματα, όπως τα στοιχειώδη δικαιώματα του ανθρώπου στην εργασία, στον ελεύθερο χρόνο, στην ξεκούραση, στην κουλτούρα του και την δυνατότητα να έρθει σε επαφή με την τέχνη γενικότερα, στην μόρφωση και στο περιβάλλον που ζει.

        Αυτή η προβλεψιμότητα της συμπεριφοράς του κόσμου, που στην ουσία είναι το αποτέλεσμα της παθητικότητας και της παραίτησης από τα δικαιώματά του, είναι που πρέπει να ανατραπεί και που πρέπει να γίνει και στόχος του εργατικού κινήματος και της πρωτοπορίας του.

         Πρέπει πια να γίνουμε… απρόβλεπτοι.

         Να μην μας έχουν… σίγουρους και δεδομένους.

         Να τους κάνουμε να… μας φοβούνται.

         Άλλωστε είναι και το μοναδικό πράγμα που μπορεί να τους… φοβίσει και να λειτουργήσει ανασταλτικά σε πρώτη φάση μπροστά στην εντεινόμενη λεηλασία και ποδοπάτημα της ζωής μας και να λειτουργήσει και ανατρεπτικά και διεκδικητικά μιας καλύτερης ζωής στην συνέχεια.
Αυτό είναι που τους καίει και τίποτε άλλο.

         Ούτε η ψήφος, ούτε το ποιος θα διαχειριστεί τα συμφέροντα και την εξουσία τους.

         Γι’ αυτή την δουλειά έχουν μπόλικες εφεδρείες και άλλους τόσους “αναλώσιμους” που τους ανεβοκατεβάζουν συνέχεια για να δίνουν ένα τόνο διαφορετικότητας και να δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι κάτι αλλάζει κάθε φορά.

         Κι εκεί, σ’ αυτό, στην δική μας αντίδραση, παρεμβατικότητα και μαχητικότητα είναι που στοχεύουν όλα τα μεγάλα τους όπλα, από τα ΜΜΕ και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, μέχρι την τέχνη, το σινεμά, την πεζογραφία και την “ποίηση”.

         Αν το καλοσκεφτείτε, θα δείτε πως η μεγαλύτερη μάχη δίνεται -αθόρυβα μεν και χωρίς να το ομολογούν, αλλά με απίστευτη συνέπεια και σταθερότητα- ακριβώς για τον έλεγχο της σκέψης, των αξιών και των απαιτήσεων του ανθρώπου.

         Γι’ αυτό και έσπευσαν να βαφτίσουν “αριστερό” τον Τσίπρα και τον κάθε προηγούμενο και επόμενο “Τσίπρα”, για να μπορέσουν δηλαδή στην συνέχεια να “σβήσουν απ’ τον χάρτη”, να αμαυρώσουν και να εξουδετερώσουν, ακριβώς την υπεροχή των ιδεών και αξιών μας, την ανωτερότητα, την ευγένεια και την δυναμική των αξιών που πρεσβεύει η αριστερά και η επαναστατική πρωτοπορία της.

         Χρειάζεται λοιπόν πολλή προσοχή, και κυρίως μεγάλη μάχη σ’ αυτόν τον τομέα που δεν είναι καθόλου… δεύτερος σε σημασία στην πορεία του κινήματος διαχρονικά αλλά και στο παρόν και το μέλλον.”


Πηγή: Η ανατριχίλα της “προβλεψιμότητας” (απόσπασμα) Κώστα Γκόντζου (Αναγνώστη του περιοδικού ΚΑΤΙΟΥΣΑ)
ΚΑΤΙΟΥΣΑ 17-7-2019
http://www.katiousa.gr/apopseis/i-stili-tou-anagnosti/i-anatrichila-tis-provlepsimotitas-kai-i-poinikopoiisi-tou-pezodromiou/

 

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση