provlimatismoi top banner 2019

Ωραίο πρωινό. Έπινα ήσυχα το καφεδάκι μου κάνοντας κάποιες σκέψεις για τις εκλογές της επομένης όταν με πλησίασε μια καλοντυμένη  σαραντάρα με δύο ακόλουθους. Με καλημέρισε  και άφησε στο τραπέζι μου 3-4 επισκεπτήριες κάρτες, που στη μια όψη τους είχαν μια δική της φωτογραφία. Λίγα λόγια και καλά:

meteklogika ImgL

“Αν δεν έχετε κάποια υποχρέωση μπορείτε να με ψηφίσετε”. Παίρνει σβάρνα όλα τα τραπεζάκια της καφετέριας αφήνει κάρτες και επαναλαμβάνει το ίδιο τροπάρι. Ρίχνω μια ματιά στην κάρτα και διαβάζω πω; ήταν Δρ. γιατρός και μάλιστα Διευθύντρια κλινικής σε νοσοκομείο στην Αθήνα.

        Ξαφνιάστηκα. Πότε πρόλαβε και με πιο τρόπο αυτή η νεαρή κούκλα-επιστήμων κατάφερε να γίνει διευθύντρια και για ποιο λόγο αποφάσισε τώρα μέσα από την πολιτική της δραστηριότητα να σώσει εκτός από τους καρδιοπαθείς και τους υπόλοιπους Έλληνες. Να της βγάλω το καπέλο, ή να αρχίσω να βλαστημάω; Έδιωξα αυτές τις άθλιες σκέψεις από το μυαλό μου και άρχισα να καταλαβαίνω τι εννοούσε με τη λέξη “υποχρέωση”.

        Τι υποχρέωση μπορεί να έχει κανείς για να δώσει την ψήφο του σε κάποιο υποψήφιο; Ο υποψήφιος να είναι κάποιο συγγενικό του πρόσωπο. Ή κάποιος γείτονας. Ή κάποιος φίλος, Ή κάποιος φίλος του φίλου. Ή κάποιος που μπορεί να μας διορίσει σε κάποια θεσούλα, να βρει μια τρυπίτσα να χώσει το παιδί ή το εγγόνι μας, να σπρώξει τα χαρτιά για ένα δάνειο, για τη διευθέτηση μιας νόμιμης ή λιγότερο νόμιμης δουλίτσας μας. Ή κάποιος που έταξε να μας εξυπηρετήσει σε κάποια δημόσια διαδικασία. Ή κάποιος που έχει ήδη εκλεγεί, έχει “βολέψει” εμάς ή κάποιον από το περιβάλλον μας και αν δεν επανεκλεγεί κινδυνεύουμε να χάσουμε το “μέσον” μας, τον άνθρωπό μας. Ή, ή, ή.. Άλλωστε ποιο κόμμα δεν πήρε την εξουσία  χωρίς βολέματα, διορισμούς και ρουσφέτια; Δωροδοκώντας δηλαδή και εξαγοράζοντας; Κι από εμάς τί ζητάνε; .Να είμαστε απλά και μόνο ένας από τα εκατομμύρια αυτών που δέχονται σε αντάλλαγμα της ψήφου τους να γίνουν όμηροι για μια θέση στον ήλιο αυτής της κοινωνίας, αυτού του συστήματος όπου όλα αγοράζονται και πουλιούνται σε τιμή ευκαιρίας,  όπου κεντρική του αξία έχει ακριβώς την κατεδάφιση κάθε αξίας, κάθε ιδέας που σε πάει πιο πέρα από την κακομοιριασμένη σου ζωή, κάθε όνειρου που ζητάει την ανατροπή αυτού που σου έμαθαν να δέχεσαι και να προσκυνάς. 

        Η δόκτωρ υποψήφια έχοντας συνείδηση πως ότι και να υποσχεθεί πάει χαμένο, αποφάσισε να ψαρέψει ανάμεσα σ' αυτούς που δεν έχουν κάποια “υποχρέωση” και θα αρκεστούν στην ομορφιά της και την επαγγελματική της ιδιότητα.

        Ξυνό μου βγήκε το καφεδάκι. Φέρνοντας στο μυαλό μου πότε την δόκτορα υποψήφια και πότε τις παραστάσεις που δίνουν οι δύο “μονομάχοι” και οι παρατρεχάμενοί τους πέρασε η μέρα, βρέθηκα μπροστά στην κάλπη και το βραδάκι άκουσα τα αποτελέσματα: Μια από τα ίδια.

        Κι εμείς τι κάνουμε τώρα; Άκουσα την απάντηση που έδωσε ο Θύμιος στην Ελληνοφρένεια.

        "Τι κάνουμε. Συνεχίζουμε. Συνεχίζουμε το τρέξιμο, το όνειρο, την όρεξη, τις ομορφιές, συνεχίζουμε να σκεφτόμαστε, συνεχίζουμε να μη μασάμε. Συνεχίζουμε αυτό που λέμε τον αγώνα. Αυτό που λέγαμε και παλιά: Ο αγώνας συνεχίζεται. “Δεν είμαι εγώ σπορά της τύχης, ο πλαστουργός της νιας ζωής. “Εγώ είμαι τέκνο της ανάγκης κι ώριμο τέκνο της οργής....” Συνεχίζουμε δηλαδή με Βάρναλη. Δεν απελευθερώνεται ο λαός με αγγαρεία, συρόμενος κάθε τέσσερα χρόνια σε μια κάλπη, ψηφίζοντας το μικρότερο κακό, ή τιμωρώντας τον προηγούμενο, όπως κάνουμε εμείς. Δεν απελευθερώνεται ένας λαός όταν έχει συνηθίσει να φοβάται. Όταν ψάχνει ψευδαίσθηση να κρατηθεί, παπάτζα να πιστέψει Δεν απελευθερώνεται ένας λαός που θεωρεί φυσιολογικό να τρώνε άλλοι άνθρωποι από τα σκουπίδια. Δεν απελευθερώνεται ένας λαός με ζάπινγκ με like και με εκλογές. Ποτέ οι εκλογές δεν απελευθέρωσαν ένα λαό αν το ζητούμενο είναι η απελευθέρωση του λαού. Δεν απελευθερώνεται ένας λαός με ανάθεση σε Κούληδες, αριστερούς Κούληδες ή δεξιούς Κούληδες. Ο αγώνας λοιπόν συνεχίζεται. Ευτυχώς, που υπάρχει ο αγώνας, που υπάρχουμε στον αγώνα και που συνεχίζουμε τον αγώνα”.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση