2018provlimatismotext

Μέσα στην οικονομική κρίση, οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι είναι αυτοί που κυρίως πληρώνουν τα σπασμένα. Όσοι δεν πετιούνται στον καιάδα της ανεργίας πληρώνουν χαράτσια, πρόσθετους φόρους και χάνουν τα δικαιώματα, που είχαν κατακτήσει με αγώνες δεκαετιών. Εκατοντάδες χιλιάδες εξαθλιώνονται, φυτοζωούν περιμένοντας

την ελεημοσύνη των συνανθρώπων τους, χάνοντας την αξιοπρέπειά τους. Αυτό το τελευταίο, δεν είναι κάτι αμελητέο, δεν είναι κάτι, που πρέπει να περάσει απαρατήρητο.

Εκτός από την εκκλησία και τα φιλόπτωχα ταμεία των ΜΚΟ υπάρχει και η Ταξική αλληλεγγύη, που βοηθώντας πρακτικά τους φτωχούς έχει στόχο την αναπτέρωση του ηθικού και τη στήριξη της αξιοπρέπειας των φτωχών. Μια καλοπροαίρετη συνταξιούχος όταν το πληροφορήθηκε σχολίασε απογοητευμένη: “Έτσι κι αλλιώς η ανθρώπινη αξιοπρέπεια ευτελίζεται είτε τύχει να ζεις κάτω από συνθήκες ελεημοσύνης είτε με ταξική υποστήριξη. Είναι να μη σου λάχει...”

Η αλήθεια είναι πως η αξιοπρέπεια δε χορταίνει το στομάχι. Με την αξιοπρέπεια δε χορταίνεις την οικογένειά σου. Γι αυτό η Ταξική αλληλεγγύη βοηθά και πρακτικά. Αν όμως θέλουμε να πούμε ολόκληρη την αλήθεια θα πρέπει να προσθέσουμε ότι το πρόβλημα, δηλαδή η οικονομική κρίση και οι αιτίες της δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν από ανθρώπους χωρίς αξιοπρέπεια.

Είναι να μη σου λάχει.

Ρωτάμε λοιπόν: Απλά “είναι να μη σου “λάχει”; Στη ζωή δηλαδή “λαχαίνει” ,και εκεί που εργάζεται κανείς, χάνει τη δουλειά του και εξαθλιώνεται ; Δηλαδή η ζωή κρέμεται από τη ζαριά; Φέρνεις εξάρες και ζεις πλούσια και φέρνεις άσο-δύο και εξαθλιώνεσαι; Έτσι είναι η ζωή; Μήπως έτσι ήταν πάντα και έτσι πρέπει να μείνει; Όχι βέβαια. Τότε, από πότε άρχισε να “λαχαίνει”; “Λάχαινε” πάντα; Δηλαδή οι άνθρωποι από καταβολής κόσμου γεννιόνταν άλλοι πλούσιοι και άλλοι εξαθλιωμένοι;

Ας ρίξουμε μια ματιά στην ιστορία. Από τότε που υπήρχαν δούλοι, μια μικρή ομάδα ανθρώπων, που δεν εργάζονταν χειρωνακτικά μεταχειρίζονταν τους δούλους σαν εργαλεία. Οι λίγοι “πολίτες” είχαν δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στους δούλους. Τους αγόραζαν και τους πουλούσαν όπως σήμερα αγοράζει και πουλάει κανείς ένα φτυάρι, έναν υπολογιστή, ένα αυτοκίνητο. Οι δούλοι που διατήρησαν την αξιοπρέπειά τους επαναστάτησαν και σταδιακά με αιματηρούς αγώνες και θυσίες κατάργησαν τη δουλεία Αυτό σήμανε το πέρασμα από το δουλοκτητικό σύστημα στο φεουδαρχικό και στη συνέχεια από το φεουδαρχικό στο καπιταλιστικό. Οι κολίγοι αντικατέστησαν τους δούλους και οι εργάτες τους κολίγους. . Κοινός παρανομαστής και των 3 κοινωνικών συστημάτων ήταν η ιδιοποίηση της απλήρωτης εργασίας και η συσσώρευση του πλούτου στα χέρια λίγων. Στις μέρες μας όταν ο συσσωρευμένος πλούτος δεν μπορεί να επανεπενδυθεί για να αυγατίσει το κέρδος του επιχειρηματία, πρέπει να καταστραφεί κατά ένα μέρος. Η καταστροφή αυτή σημαίνει ανεργία. Μέσα από τη σχετική φτώχεια ξεπηδά η απόλυτη φτώχεια, η εξαθλίωση. Το τμήμα εκείνο του λαού που πλήττεται περισσότερο και δεν έχει που την κεφαλήν κλίναι εξαθλιώνεται.

Πως αντιμετωπίζεται η εξαθλίωση;

Αν ελεήσουμε τους εξαθλιωμένους αυτοί θα συνεχίσουν να είναι εξαθλιωμένοι κι εμείς θα εξαγοράσουμε δια του οβολού μας την ελπίδα να πάμε στον παράδεισο.

Αν θέλουμε να βγουν οι εξαθλιωμένοι από την εξαθλίωση, θα πρέπει να τους βοηθήσουμε να βγουν από την ψυχοπλάκωση, από το τέλμα, που τους έχei ρίξει η εκμετάλλευση. Να καταλάβουν πως η πείνα “δε λαχαίνει”. Τη δημιουργούν αυτοί που ιδιοποιούνται τον πλούτο που παράγει η ανθρώπινη εργασία με τα χέρια και με το μυαλό. Όταν η εξέλιξη της τεχνολογίας ανεβάζει την παραγωγικότητα, τότε πρέπει να μειώνεται και ο εργάσιμος χρόνος. Πρέπει κάποιοι εργαζόμενοι να απασχολούνται στις νέες θέσεις εργασίες που δημιουργούν οι νέες τεχνολογίες.. Όταν δεν γίνεται αυτό, τότε δημιουργείται ανεργία, φτώχεια, εξαθλίωση, οι άνθρωποι του λαού καταστρέφονται όχι μόνο υλικά αλλά ψυχικά και πνευματικά,

Σ΄ αυτά τα θύματα του κοινωνικού συστήματος πρέπει η κοινωνία να δείξει πως εκτός από το σκυφτό κεφάλι, υπάρχει και το κεφάλι, που στέκεται ψηλά και συνεχίζει να κοιτάζει κατάματα το αύριο. Για να λυθεί ριζικά το πρόβλημα.. Να νοιώσουν πως στη ζωή δεν υπάρχει μόνο το στομάχι. Πως υπάρχουν και εργασιακά δικαιώματα, που κατακτήθηκαν με αγώνες και θυσίες. Η μόρφωση, ο πολιτισμός, η σωστή ψυχαγωγία, δεν γεννήθηκαν ούτε προορίζονται για τους λίγους. Να τκαταλάβουν πως τίποτα σ αυτό τον κόσμο δε χαρίστηκε στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος με τον αγώνα του κατάφερε να είναι αυτό που είναι σήμερα. Με τον αγώνα πάνω από 7000 χρόνια κατάφερε να καταργήσει το δουλοκτητικό σύστημα. Με τον αγώνα πάνω από 1500 χρόνια κατάφερε να καταργήσει το φεουδαρχικό σύστημα. Με τον αγώνα εδώ και ενάμισι αιώνα προσπαθεί να καταργήσει το τελευταίο εκμεταλλευτικό σύστημα, τον καπιταλισμό.

Ελεημοσύνη ή αλληλεγγύη;

Μέσον γι αυτό το σκοπό είναι η ταξική αλληλεγγύη: Πλάι στο ζεστό φαΐ και στο ρούχο, που προσφέρουμε, πρέπει να μιλάμε για τη λαϊκή δύναμη, που μπορεί να σαρώσει τη σαπίλα. Και η εκκλησία λέει λόγια παρηγοριάς. Προβάλλει το Λάζαρο που αρκείται στα ψίχουλα του αφέντη. Δίνει κουράγιο, δίνει παρηγοριά. Τάζει στον εξαθλιωμένο Λάζαρο τη βασιλεία των ουρανών. Αυτή παρηγόρια ξεκίνησε εδώ και 20 αιώνες. Αποτέλεσμα δεν έφερε. Οι Λάζαροι αναπαράγονται και ανακυκλώνονται. Η εξαθλίωση δεν καταργείται, η ελεημοσύνη διαιωνίζεται και στην πράξη συνδράμει την εξαθλίωση.

Η ανθρώπινη αδικία είναι παράγωγο της ταξικής εκμετάλλευσης. Η ταξική εκμετάλλευση δε μπορεί να καταργηθεί χωρίς αγώνα κάτω από τη σημαία της εργατικής τάξης. Η ταξική αλληλεγγύη είναι μέρος της ταξικής πάλης. Μια αλυσίδα όλα αυτά. Το ένα δένεται με το άλλο. Τοποθετούν τον άνθρωπο, την αξιοπρέπειά του, τις αξίες του και τον πολιτισμό στο ύψος τους. Η κοινωνική αδικία είναι αυτή που πρέπει να μπει στο στόχαστρο. Η ελεημοσύνη τροφοδοτεί και ανακυκλώνει την αδικία Φαίνεται σαν αδελφή της ταξικής αλληλεγγύης, αλλά ανάμεσά τους υπάρχει άβυσσος.

Θα μπορούσε να δοθεί παραστατικά αυτή η διαφορά. Η ταξική αλληλεγγύη μοιάζει με τον ποντιακό χορό, τον πυρρίχιο. Οι άνθρωποι χορεύουν κρατώντας σφιχτά ο ένας τον άλλο, ακριβώς όπως πολεμάνε, στηρίζοντας ο ένας τον άλλον, . Ταξική αλληλεγγύη σημαίνει παλληκαριά, ψυχική δύναμη, πίστη στην ενότητα για τη μάχη. Μάχη είναι ο αγώνας για να μη “λαχαίνει” σε κανέναν. άνθρωπο η εξαθλίωση.

Τόσο απλά και τόσο δύσκολα.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση