2018provlimatismotext

Συμβαίνουν και αναπάντεχα. Αυτά που στην αρχή σε ξαφνιάζουν, στη συνέχεια σκέφτεσαι βαθειά “τα πως και τα γιατί” και στο τέλος βγάζεις ένα ασφαλές συμπέρασμα. Και όλα ξεκίνησαν από τη δημοσίευσή μας με τίτλο “Σε δύο αφεντάδες να δουλεύει δεν μπορεί κανείς”, μια φράση του Γιώργου Σεφέρη, που εκτός από νομπελίστας ποιητής ήταν και ανώτερος διπλωματικός υπάλληλος,

idiot ImgL

πρέσβης της Ελλάδας το 1962 στο Λονδίνο. Για το άρθρο μας αυτό παραλάβαμε ένα σχόλιο που μας πληροφορούσε ότι το πρόβλημα που είχε ο Γ. Σεφέρης το είχαν και άλλοι “μεγάλοι”, ανάμεσά τους και ο Αϊνστάιν, ο οποίος όταν υπέβαλε τις τρεις εργασίες του το 1905, ήταν χαμηλόβαθμος εργαζόμενος στο γραφείο ευρεσιτεχνιών. Ένα άλλο σχόλιο συνέδεε το άρθρο μας για το Σεφέρη με αυτή καθ αυτή την ιστοσελίδα μας, το www.dioti.gr: Το σχόλιο ήταν επιγραμματικό και ρωτούσε:

dioti ή ούτως ειπείν idiot ;;;;;

        Ωραίο λογοπαίγνιο και προέρχεται από κάποιον ο οποίος και γλωσσομαθής και παρατηρητικός και ευρηματικός είναι. Με αλλαγή της θέσης του i στον τίτλο της ιστοσελίδας μας το dioti (διότι) μετατράπηκε σε idiot (ηλίθιος).

        Για το dioti (διότι), με συντάκτη τον “Διότιμο” τα πράγματα είναι σαφή.

        Οι δημοσιεύσεις του “Διότιμου” φιλοδοξούν να είναι αποδεικτικές με μαθηματική ακρίβεια. Τίποτα ασαφές, κανένα υπονοούμενο. Όλες οι δημοσιεύσεις έχουν το “διότι” τους. Στο “ούτως ειπείν idiot-ηλίθιος” οφείλουμε να ρίξουμε λίγο φως, ώστε να διασαφηνισθεί αν είναι ύβρις ή έπαινος. Μέσα από τις αποσκευές που κουβαλάμε στο πολύπαθο ταξίδι μας στη ζωή ξεπήδησε ένας πασίγνωστος “ηλίθιος”, ο πρίγκιπας Μίσκιν του μεγάλου ψυχογράφου και μυθιστοριογράφου Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, γνωστός ως “ηλίθιος”. Πρόκειται για ένα χαρακτήρα που διέπεται από απαράμιλλη ειλικρίνεια, αφοπλιστική απλότητα, που με τις αλήθειες του πέφτει σαν κεραυνός πάνω στα γαλήνια νερά της ανειλικρίνειας κι ανταριάζει το μαύρο πέλαγος της υποκρισίας και του σκοτεινού ψεύδους της κοινωνίας.

        Στο έργο αυτό ο ηλίθιος Μίσκιν, χαρακτηρίζεται από το γιατρό του σαν ένα παιδί “Βεβαιώθηκα απόλυτα”, του λέει ο γιατρός. Είστε ένα παιδί, δηλαδή ολότελα παιδί. Μονάχα στο μπόι και στο πρόσωπο μοιάζετε με άντρα, μα στην ανάπτυξη, στην ψυχή, στο χαρακτήρα, ίσως ίσως και στο μυαλό, δεν έχετε ενηλικιωθεί και θα μείνετε έτσι έστω κι αν ζήσετε εξήντα χρόνια”. Αυτό το παιδί δεν έχει τις διαστάσεις ενός εξωγήινου, εξωπραγματικού ανθρώπου, αλλά είναι κάποιος που κρύβει μέσα του μια απόλυτα συμπαγή ιδεολογία που στηρίζεται στην απλότητα, την ανιδιοτέλεια, την ειλικρίνεια, την αλήθεια, χωρίς υπονοούμενα και μισόλογα, χωρίς να περιμένει από τους άλλους να τον αποδεχθούν. Αυτός ο idiot, ο ηλίθιος είναι ένας σκεπτόμενος άνθρωπος, που προβληματίζεται ακόμη και για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να μιλήσει: “Μα πώς θα κουβεντιάσω μαζί τους; Με ποια λέξη θα πρέπει ν’ αρχίσω για να καταλάβουν κάτι, έστω και το ελάχιστο;”

        Κάπως έτσι αντιμετωπίζει τη σχέση του με τους αναγνώστες του και ο Διότιμος. Τον απασχολεί εκτός των άλλων, το ίδιο πρόβλημα που απασχολούσε και τον “ηλίθιο”, το πρόβλημα της επικοινωνίας με τους σημερινούς ανθρώπους έτσι όπως τους διαμόρφωσε η σύγχρονη κοινωνία, αυτούς που δεν τους δόθηκε η ευκαιρία ή δεν κατάφεραν να γνωρίσουν τους νόμους του κοινωνικού γίγνεσθαι, που είναι θύματα του ανθρωποφαγικού συστήματος , των κυνηγών κεφαλών, των μαέστρων του ψυχολογικού πολέμου, αυτούς που διδάχθηκαν να έχουν πρότυπα ζωής τη γκλαμουριά, που πολλές φορές μετατρέπονται σε θύτες προκειμένου να μη γίνουν θύματα. 

        Τα υλικά που χρησιμοποιεί ο Διότιμος είναι παρμένα από “μεγάλους”. Προβάλλει και αναλύει το περιεχόμενο που κρύβεται μέσα στα διαμαντάκια της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ρίχνει ένα προβολέα στα έργα γνωστών και άγνωστων ζωγράφων προκειμένου να ανταμώσουν οι αναγνώστες του το πιο όμορφο όνειρο της ανθρωπότητας, τον εξανθρωπισμό της. Οι αλήθειες που προβάλλονται στο “διότι” δεν χαϊδεύουν αυτιά και γι αυτό δεν είναι εύκολο να γίνουν αποδεκτές από όλους. Εξετάζονται με βάση τη σύγχρονη επιστημονική γνώση και κοινωνική εμπειρία ακόμη και τα αποφθέγματα των σοφών της αρχαιότητας. Ισχύουν σήμερα αυτά που ίσχυαν πριν 2500 χρόνια και κάτω από ποιες προϋποθέσεις; Οι αλήθειες του “dioti” αναζητούνται πάντα μέσα από δύσκολους δρόμους και δεν χαρίζονται παρά μόνο κερδίζονται αφού καταβληθεί το αντίστοιχο τίμημα. Είναι λοιπόν αυταπόδεικτο ο Διότιμος να πιστεύει πως είναι τίτλος τιμής να θεωρείται σε τέτοιο βαθμό idiot. Και μάλιστα θεωρεί ότι οι αφορισμοί είναι εύκολοι. Το δύσκολο είναι η απόδειξη των απόψεων, έτσι ώστε η φράση που παραλάβαμε να διαβάζεται και ανάποδα:

“idiot, ούτως ειπείν dioti”.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση