2018provlimatismotext

Μπορούμε άραγε στις μέρες μας να μην επαναλαμβάνουμε τις επιλογές του παρελθόντος; Μπορούμε να αντλούμε χρήσιμα ιστορικά διδάγματα για να καθορίζουμε τη στάση μας στη σημερινή μνημονιακή και στη κατ΄ όνομα αυριανή μεταμνημονιακή εποχή; Ας θυμηθούμε μια συμφωνία που υπεγράφη πριν 7 περίπου δεκαετίες ανάμεσα στα ελληνικά κόμματα και τις συνέπειές της για τα συμφέροντα του λαού μας.

libanos ImgL
        Σαν σήμερα ήταν το 1944, όταν στο ξενοδοχείο Grand Hotel du Rois de Boulogue του χωριού Ντουρ ελ Σαουέρ έξω από τη Βηρυτό έμπαιναν οι υπογραφές στη συνδιάσκεψη που είχε ξεκινήσει στις 16 Μαίου με πρωτοβουλία της Μεγάλης Βρετανίας. Μιας συνδιάσκεψης που έβαζε την πρώτη ταφόπλακα στο μεγαλειώδη αγώνα του ελληνικού λαού για την απελευθέρωσή του από την ξένη και ντόπια σκλαβιά, στην πάλη του για να ανοίξει ο δρόμος που θα τον έκανε νοικοκύρη στον τόπο του.

        Το Μάη του 44 ο πόλεμος που είχε αιματοκυλήσει την ανθρωπότητα είχε πια ουσιαστικά κριθεί και οι νικητές Άγγλοι και Αμερικάνοι ετοιμάζονταν πυρετωδώς για την πρώτη μεταπολεμική ημέρα. Έχοντας επίγνωση των συνθηκών που δημιουργούνταν παγκοσμίως ειδικά μετά τη νίκη των Σοβιετικών στο Στάλινγκραντ, που στάθηκε και η αρχή του τέλους του πολέμου, αυτό που απασχολούσε την άρχουσα τάξη της Ελλάδας ήταν το μεταπελευθερωτικό καθεστώς της χώρας. Βραχνάς για τον αστικό κόσμο και τους συμμάχους του Βρετανούς ήταν η συσπείρωση του λαού στο ΕΑΜ και η νέα λαϊκή εξουσία που άρχισε να οργανώνεται στον τόπο . Το έπος του ΕΑΜ δεν ήταν μόνο η εθνική απελευθέρωση που συντελούνταν με τον ηρωισμό του λαϊκού στρατού και την καθοδήγηση του ΚΚΕ αλλά και η δημιουργία των φύτρων της λαϊκής εξουσίας με τα όργανα λαικής αυτοδιοίκησης , τα λαϊκά δικαστήρια, τη λαϊκή πολιτοφυλακή και την κυβέρνηση του βουνού, όπως τη βάφτισε ο λαός, την ΠΠΕΕΑ. Όλο και περισσότεροι αγωνιστές κατατάσσονταν στον ΕΛΑΣ δυναμώνοντας τον αγώνα τόσο για το διώξιμο του ξένου επιδρομέα από την ελληνική γη όσο και για την κατάκτηση μιας νέας ελεύθερης ζωής με δικαιοσύνη, ισότητα, ευημερία και δικαιώματα για όλους.

        Αν και στον απελευθερωτικό αγώνα μπροστάρης ήταν η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της με την αστική τάξη να βρίσκεται κυριολεκτικά στον τοίχο, καθώς ή συνεργάστηκε με τον κατακτητή ή απείχε όταν ο λαός μάτωνε κι έδινε τα πάντα για “μιας ώρας ελεύθερη ζωή”, οι έχοντες ουσιαστικά την εξουσία (ΕΑΜ και ΠΕΕΑ) κατέληξαν στην απόφαση να τη μοιραστούν μετά την απελευθέρωση. Μόνο που σ΄ αυτό το ζήτημα δε χωράει μοιρασιά. Οι Άγγλοι από τη μεριά τους επιχειρώντας να προλάβουν τις εξελίξεις και να φρενάρουν την πορεία προς μία μεταπολεμική ελληνική λαϊκή δημοκρατία συγκάλεσαν στο Λίβανο διάσκεψη όλων των πλευρών, που υποτίθεται ότι εκπροσωπούσαν τον ελληνικό λαό αλλά στην ουσία δεν εκπροσωπούσαν τίποτα άλλο πέραν του εαυτού τους και των αγγλικών συμφερόντων. Έτσι βρέθηκαν να συζητούν σ΄ένα τραπέζι οι πραγματικοί ηγέτες του αγωνιζόμενου λαού μαζί με τους εκπροσώπους ανύπαρκτων πια προπολεμικών πολιτικών κομμάτων, αντιστασιακών κατ΄ όνομα οργανώσεων καθώς και με το διορισμένο από τους Βρετανούς Γεώργιο Παπανδρέου ως επικεφαλής της εξόριστης κυβέρνησης της Μέσης Ανατολής, που δεν είχε εξοριστεί βέβαια από κανένα αλλά μόνη της έφυγε εγκαταλείποντας τον ελληνικό λαό στο έλεος του κατακτητή αντί να οργανώσει την πάλη για τη συντριβή του. Το αποτέλεσμα των συνομιλιών υπήρξε κόλαφος για τα λαικά συμφέροντα, καταδίκη πραγματική ενός ολόκληρου λαού που έδωσε κατακόμβες νεκρών για την ελευθερία του και το ευτυχισμένο αύριο της χώρας του και παραδόθηκε χειροπόδαρα στον ξένο και ντόπιο εχθρό. Με απαράδεκτες υποχωρήσεις από την ηγεσία του ΕΑΜ και του ΚΚΕ εκχωρήθηκε κυριολεκτικά στην ντόπια αντίδραση και στους Άγγλους ιμπεριαλιστές η πολιτική και στρατιωτική εξουσία που ανήκε στο οργανωμένο λαϊκό απελευθερωτικό κίνημα και την εμπροσθοφυλακή του ΕΑΜ και ΚΚΕ , επιβεβαιώθηκε ο ρυθμιστικός ρόλος του βρετανικού στρατηγείου της Μέσης Ανατολής στο θέμα των ενόπλων δυνάμεων θέτοντας ουσιαστικά τον ΕΛΑΣ κάτω από τις διαταγές του στρατηγού Σκόμπυ με αντάλλαγμα την ισχνή τους συμμετοχή σ ένα πολιτικό μόρφωμα εκ των πραγμάτων θνησιγενές, σε μια εθνική αστική κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου, που δεν είχε κανένα έρεισμα στον ελληνικό λαό.

        Η αλήθεια είναι πως σ΄ όλη τη διάρκεια της κατοχής κι ενώ η ταξική σύγκρουση διαμόρφωνε συσχετισμούς σε βάρος της αστικής τάξης, που ή πρόδωσε ή απουσίαζε από τον αγώνα του λαού, όσον αφορά τη σύνδεση της εθνικοαπελευθερωτικής πάλης με το ζήτημα της εξουσίας υπήρξε λαθεμένη στρατηγική. Πρώτος στόχος, όπως καθορίστηκε από την τότε πολιτική ηγεσία του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, ήταν ο αγώνας για την εθνική απελευθέρωση από τον τριπλό ξενικό ζυγό Γερμανών, Ιταλών και Βούλγαρων φασιστών με συμμετοχή και συνεργασία κάθε εθνικής δύναμης διατεθειμένης να παλέψει γι αυτό το σκοπό. Έπειτα και μετά το διώξιμο του ξένου κατακτητή συγκρότηση προσωρινής κυβέρνησης από τα κόμματα και τις οργανώσεις που πήραν μέρος στον αγώνα αυτό με κύρια προοπτική την αποκατάσταση των λαϊκών ελευθεριών και την ενέργεια δημοψηφίσματος και εκλογών με απλή αναλογική προκειμένου να αποφασίσει ο λαός για το πολιτικό του μέλλον . Αλλαγή δηλαδή της κατάστασης μέσα από αστικοδημοκρατικές λύσεις . Πορεία προς το σοσιαλισμό μέσα από ομαλή δημοκρατική εξέλιξη κι αφού θα είχε προηγηθεί η λύση μιας σειράς από προβλήματα αστικής δημοκρατίας.
        Η ίδια αυτή πολιτική γραμμή συνεχίστηκε και με τις επόμενες συμφωνίες Καζέρτας και Βάρκιζας, που έπνιξαν και παρέδωσαν το απελευθερωτικό κίνημα δεμένο χειροπόδαρα στους Άγγλους και τους αγωνιστές της ΕΑΜικής αντίστασης στον κανιβαλισμό και τη θηριωδία των ταγματασφαλιτών και δοσιλόγων του μεταβαρκιζιανού καθεστώτος. Προφητικός γι αυτά που ακολούθησαν ο λόγος του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ Άρη Βελουχιώτη στους συντρόφους του το Νοέμβρη του 44 : “ Αν ζήσει κανένας σας να θυμάται τα λόγια αυτά: Οι Εγγλέζοι θα σας σφάξουν όλους σαν αρνιά, εγώ στα χέρια τους δε θα πέσω γιατί τα βουνά με ξέρουν...”

        Η συμφωνία του Λιβάνου, που άνοιξε την πόρτα στους Άγγλους ιμπεριαλιστές και στην ντόπια ολιγαρχία προκειμένου να επαναφέρουν το παλιό καθεστώς και να εμποδίσουν το λαό να αποφασίσει ο ίδιος για την τύχη του, ξεπλύθηκε τελικά από τον ένοπλο ηρωικό αγώνα του δημοκρατικού στρατού. Η ιστορία διδάσκει. Και η εξαγωγή συμπερασμάτων από την ιστορική εμπειρία μακριά από ωραιοποιήσεις και ατέρμονες λαθολογίες μπορούν να γίνουν όπλα και εργαλεία στη διερεύνηση της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας και της χάραξης εκείνης της στρατηγικής και τακτικής, που στη κρίσιμη στιγμή της ταξικής σύγκρουσης θα οδηγήσει στη νίκη του επαναστατικού κινήματος.

        Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όταν η αστική τάξη προτείνει μοιρασιά της εξουσίας με την εργατική τάξη έχει σαν στόχο την με κάθε μέσο συγκέντρωση όλης της εξουσίας στα χέρια της και το τσάκισμα της εργατικής τάξης.

        Δεν πρέπει να ξεχνάμε ακόμη πως μπορεί σε κάποια φάση η αστική τάξη να συμμετέχει για δικούς της λόγους στον αντιφασιστικό αγώνα αλλά είναι βέβαιο ότι κρυφά ή φανερά υποθάλπει το φασισμό για να τον ανασύρει από το χρονοντούλαπο της ιστορίας κάθε φορά που τον χρειάζεται ενάντια στο λαϊκό κίνημα.

        Ακόμη να έχουμε πάντα υπόψη μας ότι όσο ελκυστική κι αν είναι η φιλολαϊκή φρασεολογία των εκάστοτε επίδοξων σωτήρων που εκπροσωπούν τα συμφέροντα της αστικής τάξης αυτή είναι το μέσον που έχει στόχο να “αποκοιμίσει” την εργατική τάξη με στόχο το τσάκισμα των δικαιωμάτων της.

        Στις σημερινές μάλιστα συνθήκες των οικονομικών ανακατατάξεων που πραγματοποιούνται σε παγκόσμια κλίμακα και της ενίσχυσης της εξάρτησης της χώρας μας από τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κέντρα πρέπει να έχουμε καλά στο μυαλό μας ότι δεν μπορεί να γίνει φιλολαϊκή συνεργασία με κόμματα, που στο όνομα της σωτηρίας της πατρίδας βαθαίνουν την εξάρτηση της χώρας από τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κέντρα.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση