2018provlimatismotext

        Όταν οι επέτειοι δε μυρίζουν φορμόλη, δε μνημονεύουν το ένδοξο παρελθόν για να προπαγανδίσουν κάποιο μεγαλοϊδεατικό μέλλον, δεν παιανίζουν τα κλέη των προγόνων για να εφησυχάζουν τους επίγονους, δεν αποτελούν εθνικιστικό παραλήρημα επιλεκτικής και επεξεργασμένης εκδοχής της ιστορίας

25 marti ImgL

για τη δημιουργία θελκτικών μύθων που τρέφουν την υπεροψία και την ιδιαιτερότητα της εθνικής ταυτότητας άρα και την εχθρότητα και το μίσος.
      Όταν αντίθετα οι εθνικοί επέτειοι μπορούν και γίνονται δύναμη και ζωογόνα δράση για το παρόν. Αγωνιστικό κάλεσμα και εγερτήριο ξύπνημα. Διδαχή της ιστορικής πραγματικότητας που δεν έχει ανάγκη την εξιδανίκευση αλλά τη γνώση της αλήθειας. Γιορτή μνήμης για ό,τι σημαντικό έπραξε ο άνθρωπος στον αγώνα του για ελευθερία, αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη, για τη συντριβή του φόβου και τη χειραφέτησή του από κάθε είδους ζυγό. Τελικά όταν οι επέτειοι δεν είναι αποστεωμένες αναμνήσεις, τυπικές κούφιες γιορτές ευτελισμένες από την καπηλεία
        Τότε γίνονται σκυτάλη για σημερινούς αποφασισμένους δρομείς.

       Μ΄ αυτόν τον τρόπο λειτούργησε ο γιορτασμός της 25ης Μαρτίου μέσα στα πρώτα μαύρα χρόνια της κατοχής. Η μεγάλη επανάσταση για εθνική ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη των ξεσηκωμένων ραγιάδων του 21 που αποφάσισαν να τσαλαπατήσουν την οθωμανική φεουδαρχική καταπίεση και να καταδείξουν ότι η μεγαλύτερη σκλαβιά είναι ο φόβος και η παθητικοποίηση έγινε η ενεργητική δύναμη του επαναστατικού ξεσηκωμού των Ελλήνων των σκλαβωμένων από το γερμανοϊταλικό φασισμό. Γιατί τελικά το σύνθημα" Ελευθερία ή Θάνατος", που αποτελεί το μήνυμα και την ουσία του αγώνα του 1821, είναι η μεγάλη αλήθεια ότι χωρίς ελευθερία δεν υπάρχει ανθρώπινη ζωή. Αλήθεια που συνιστά από μόνη της την πεμπτουσία της ανθρώπινης ύπαρξης και της δημιουργίας του ιστορικού γίγνεσθαι.
        Παραθέτουμε δύο αποσπάσματα από τις πρώτες κινητοποιήσεις του λαού της Αθήνας το Μάρτη του 1942:

 

Από την Ιστορία της Εθνικής Αντίστασης 1940- 1945, Δοκίμιο, γ΄έκδοση, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1978


        " Έλληνες που θέλετε ελεύθερη Ελλάδα! Η φετεινή 25 Μαρτίου επέτειος της επανάστασης των πατέρων σας, σας καλεί στον αγώνα. ΕΝΩΘΕΙΤΕ ΟΛΟΙ, άσχετα από τις αντιλήψεις σας, στις γραμμές του ΕΑΜ. ΑΓΩΝΙΣΤΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΨΩΜΙ ΠΟΥ ΣΑΣ ΚΛΕΒΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΣΤΕΡΟΥΝ”.
        Οι λαϊκές εκδηλώσεις άρχισαν από την παραμονή. Οι φοιτητές συγκεντρώθηκαν στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου, στεφάνωσαν τον ανδριάντα του Ρήγα και έψαλαν γονατιστοί τον Εθνικό Ύμνο. Σε συνέχεια πήγαν ομαδικά στην πλατεία των Φιλικών και στεφάνωσαν τον ανδριάντα του Ε. Ξάνθου. Εκεί τους επιτέθηκαν οι Ιταλοί φασίστες για να τους διαλύσουν. Οι φοιτητές αντιστάθηκαν.
        Στις 25 Μάρτη στους δρόμους της πρωτεύουσας κατέβηκαν χιλιάδες πατριώτες για να τιμήσουν την εθνική επέτειο. Οι διαδηλωτές με τους ανάπηρους στις πρώτες γραμμές, κατευθύνθηκαν προς το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, κρατώντας υψωμένες ελληνικές σημαίες και ψάλλοντας τον Εθνικό Ύμνο. Στο δρόμο πατριώτες της πρωτεύουσας τους έδιναν σημαίες και τους έραιναν με λουλούδια. Η Αθήνα ζούσε μια από τις αθάνατες μέρες της .
Στην Πλατεία Συντάγματος οι διαδηλωτές δέχτηκαν την επίθεση των κατακτητών και ιδιαίτερα των έφιππων τμημάτων της ιταλικής καραμπινερίας, που, βλέποντας ότι δεν πετύχαιναν το σκοπό τους με τα κλομπς και τους υποκόπανους, άρχισαν να πυροβολούν στο ψαχνό. Οι συγκρούσεις κράτησαν αρκετή ώρα και πολλοί πατριώτες τραυματίστηκαν. Ένα μέρος όμως από τους διαδηλωτές έφθασε στο σημείο του Άγνωστου Στρατιώτη και κατέθεσε στεφάνια και ανθοδέσμες. Χιλιάδες πατριώτες στάθηκαν ακλόνητοι, αντιπάλεψαν με πείσμα τους κατακτητές .
Στις εκδηλώσεις της 24 και 25 Μάρτη του 1942 πήραν μέρος πλατιές μάζες, που προέρχονταν απ' όλα τα λαϊκά στρώματα και αυτό έδειχνε ότι οι οργανώσεις του ΕΑΜ σημείωναν σοβαρά βήματα στην οργάνωση και κινητοποίηση του λαού.
        Οι πρώτες κινητοποιήσεις , με κορύφωμα τις εκδηλώσεις της 24 και 25 του Μάρτη, έδωσαν θάρρος στο λαό, κι άνοιξαν το δρόμο για τις κατοπινές μεγάλες εκδηλώσεις, που εγκαινιάστηκαν με την πανελλαδική απεργία των δημοσίων υπαλλήλων"


Από το “Συμβολή στην ιστορία της ΕΠΟΝ”. Πέτρος Ανταίος τ. Α/1, σ. 189-199).


        "...Στις 25 Μαρτίου την προκαθορισμένη ώρα, ομάδες φοιτητών συρρέουν στο Πεδίο του Άρεως. Εκεί, τα μέλη της οργανωτικής επιτροπής που φθάνουν πρώτα αντιλαμβάνονται ότι μπροστά στο άγαλμα του Κωνσταντίνου έχουν παραταχθεί σειρές αστυφυλάκων, ενώ ένα τεθωρακισμένο εποπτεύει το χώρο. Η επιτροπή ειδοποιεί μέσω των συνδέσμων της ότι το σχέδιο αλλάζει και καλεί τους χίλιους περίπου φοιτητές που βρίσκονταν στους γύρω δρόμους να κατευθυνθούν προς την πλατεία Εξαρχείων. Εκεί, ο Κ. Λιναρδάτος απευθύνεται στους συγκεντρωμένους ανεβασμένος πάνω σ' ένα κασόνι και τους προτρέπει, εκ μέρους του ΕΑΜ Νέων, να ακολουθήσουν το παράδειγμα των αγωνιστών του '21. Σύνδεσμος μοτοσικλετιστής επικοινωνεί με την κεντρική οργανωτική επιτροπή και μεταφέρει το σύνθημα να πορευτεί η διαδήλωση προς την πλατεία Κολωνακίου. Η διαδήλωση ξεκινά τραγουδώντας το «Μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά...», αφού τα τραγούδια της Αντίστασης δεν είχαν ακόμη εμφανιστεί. Στο δρόμο, ο κόσμος υποδέχεται με ενθουσιασμό τους νέους και μια γυναίκα δίνει στον φοιτητή Διονύση Παπαδόπουλο μια σημαία. Καθώς η διαδήλωση ανεβαίνει τη Σόλωνος, οι γραμμές της πυκνώνουν. Σε λίγο, οι διαδηλωτές βρίσκονται αντιμέτωποι με πυκνές σειρές αστυφυλάκων. Ακολουθεί συμπλοκή. Η διαδήλωση, με τη σημαία μπροστά, φτάνει στην πλατεία Κολωνακίου. Στους συγκεντρωμένους απευθύνεται εδώ εκ μέρους του ΕΑΜ Νέων ο φοιτητής της Νομικής Νίκος Καμβύσης. Οι διαδηλωτές ψάλλουν τον Εθνικό Υμνο και μια φοιτήτρια στεφανώνει τον Ξάνθο. Αίφνης, στους φοιτητές επιτίθενται καραμπινιέροι πυροβολώντας και χτυπώντας τους με υποκόπανους και σπαθιά. Εκείνοι αντιστέκονται και καταφέρνουν να σώσουν τη σημαία που περνά από χέρι σε χέρι. Ξανασυγκεντρώνονται στη Δεξαμενή κι εκεί δέχονται ιταλικά πυρά από τον Λυκαβηττό. Οι νέοι κατευθύνονται τώρα προς το Πανεπιστήμιο και στεφανώνουν τον Ρήγα και τον Γρηγόριο Ε'. Εδώ αντιμετωπίζουν Ιταλούς και Γερμανούς.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση