2018provlimatismotext

Δεκέμβρης του 1955 στο Μοντγκόμερυ της Αλαμπάμπα μέσα σ ένα λεωφορείο κουρασμένοι άνθρωποι επιστρέφουν στα σπίτια τους μετά από μια δύσκολη μέρα. Μόνο που απ αυτούς κάποιοι, που έχουν λευκή επιδερμίδα, θεωρούνται περισσότερο κουρασμένοι από τους άλλους κι έχουν δικαίωμα να ξεκουράσουν το κορμί τους σε κάποια θέση, ενώ οι υπόλοιποι με το σκούρο χρώμα

Rosa Parks ImgF

πρέπει να στέκουν όρθιοι μέχρι να καθίσει κι ο τελευταίος λευκός. Έτσι εκείνο το απόγευμα, όταν το λεωφορείο γεμίζει και μένουν όρθιοι τέσσερις λευκοί, ο οδηγός απαιτεί να αδειάσει η πρώτη σειρά του έγχρωμου τομέα, των πίσω δηλαδή θέσεων, που σύμφωνα με το νόμο για το φυλετικό διαχωρισμό προορίζονται για τους "μαύρους" πολίτες. Όλοι σηκώθηκαν εκτός από μια 42χρονη αφροαμερικανίδα μοδίστρα με το όνομα Ρόζα Παρκς, που παρέμεινε στη θέση της. Αμέσως καλέστηκε από τον οδηγό η Αστυνομία προκειμένου να τηρηθεί η διασαλευθείσα τάξη. Η Παρκς συλλαμβάνεται αμέσως και κλείνεται στη φυλακή, καθώς αρνήθηκε "να συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις". Η ίδια έγραψε αργότερα. "Δεν ήταν η σωματική κούραση που με εμπόδισε να σηκωθώ. Όχι. Η μόνη κούραση που είχα ήταν η κούραση του να υποχωρώ." Μετά την αποφυλάκισή της ένα κύμα αγανάκτησης απλώθηκε στις μαύρες συνοικίες και ο έγχρωμος πληθυσμός της πόλης αποφάσισε να μην ξαναμπεί στα λεωφορεία. Παρ όλη την πίεση που ασκήθηκε, τους εκβιασμούς, τις απόπειρες χειραγώγησης οι αφροαμερικανοί για περισσότερο από ένα χρόνο με ζέστη και με κρύο, με βροχή και ήλιο περπατούσανε μικρές και μεγάλες αποστάσεις για να πάνε στη δουλειά, στο σχολείο, στην αγορά. "Θα περπατήσετε σήμερα, ώστε αύριο τα εγγόνια σας να παίρνουν το λεωφορείο χωρίς να ταπεινώνονται", ήταν η φράση που πυροδοτούσε τις καρδιές κι έδινε τη δύναμη για αντίσταση.

Το μποϊκοτάζ με επικεφαλής την οργάνωση Montgomery Improvement Association (MIA) και τον πάστορα της πόλης Μάρτιν Λούθερ Κινγκ καθώς γονάτισε οικονομικά το σύστημα μεταφορών έληξε με επιτυχία και το Νοέμβρη του επόμενου χρόνου το ανώτατο δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών κήρυξε αντισυνταγματικό τον επαίσχυντο νόμο για το φυλετικό διαχωρισμό. Η Ρόζα Παρκς είχε νικήσει. Μαζί της νίκησαν κι όλοι οι ανυποχώρητοι άνθρωποι που πάλεψαν οργανωμένα, συλλογικά και αποφασιστικά για το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια της ανθρώπινης υπόστασης, που δεν αποτιμάται σε χρώμα, φυλή και τάξη. Η απόφασή της εκείνο το απόγευμα στο Μοντγκόμερυ της Αλαμπάμπα να επιλέξει την άρνηση από την υποταγή, τη μάχη από τη φυγή, επειδή ακριβώς πηγάζει από αξίες και ιδέες που δυναμώνουν την κοινωνική συλλογική συνείδηση, ανήκει στις παραδόσεις που δημιουργούν οι καταπιεσμένοι αυτού του κόσμου στο πλαίσιο του αγώνα τους για την κατάλυση των δεσμών τους, την κατάκτηση της ανθρώπινης ελευθερίας και την κατάργηση της καταπίεσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Σαν σήμερα ήταν το 1913, που η Ρόζα Παρκς, "Μητέρα του σύγχρονου κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων" , σύμβολο κατά των φυλετικών διακρίσεων και των ανθρώπων που "κουράστηκαν να υποχωρούν" ήρθε στη ζωή.

 

Ποίημα ανώνυμου παιδιού από την Αφρική


Όταν γεννιέμαι, είμαι μαύρος
Όταν μεγαλώσω, είμαι μαύρος
Όταν κάθομαι στον ήλιο, είμαι μαύρος
Όταν φοβάμαι, είμαι μαύρος
Όταν αρρωσταίνω, είμαι μαύρος
Κι όταν πεθαίνω, ακόμα είμαι μαύρος
Κι εσύ λευκέ άνθρωπε
Όταν γεννιέσαι, είσαι ροζ
Όταν μεγαλώνεις, γίνεσαι λευκός
Όταν κάθεσαι στον ήλιο, γίνεσαι κόκκινος
Όταν κρυώνεις, γίνεσαι μπλε
Όταν φοβάσαι, γίνεσαι κίτρινος
Όταν αρρωσταίνεις, γίνεσαι πράσινος
Κι όταν πεθαίνεις, γίνεσαι γκρι

Και αποκαλείς εμένα έγχρωμο...

 

Από το ποίημα " Στην κοιλάδα με τους ροδώνες" του Νίκου Εγγονόπουλου

«Αλήθεια των αδυνάτων αδύνατο
ποτές δεν εκατάφερα να καταλάβω
αυτά τα όντα που δεν βλέπουνε
το τερατώδες κοινό γνώρισμα τ’ ανθρώπου
το εφήμερο της παράλογης ζωής του
κι ανακαλύπτουνε διαφορές
γιομάτοι μίσος διαφορές
σε χρώμα δέρματος ,φυλή , θρησκεία»


"Γράμμα σε μια Αφρικάνα", του Ανωγειανού ποιητή
Μιχάλη Σταυρακάκη ή Νιδιώτη


Τώρα που σου γράφω Χαϊμαλίνα απ’ το πιο ψηλό βουνό της Κρήτης
προβοδώ τα πρόβατά μου στον ίσκιο ενός ασφένταμου.
Έχω πρόβατα λευκά σαν το λευκό μου χρώμα,
έχω πρόβατα μαύρα σαν το μαύρο σου το χρώμα.

Χαϊμαλίνα, το αίμα τους είναι ίδιο κόκκινο
σαν το δικό μας αίμα.
Χαϊμαλίνα, ρωτάω τα πρόβατά μου
πώς μοιράζουνε στα ίσια
τον ίσκιο ενός ασφένταμου
κι έχουν λευκά και μαύρα τα ίδια δικαιώματα ενώ οι άνθρωποι σκοτώνονται
μοιράζοντας μια πήχη γης.

Εσύ Χαϊμαλίνα δε γνωρίζεις
εμάς τους λευκούς που φτιάχνουμε το τυρί,
τις γυναίκες μας που φτιάχνουνε τα ρούχα στο τελάρο.
Εσύ γνωρίζεις τους άγριους λευκούς
που ήρθαν στην πατρίδα σου
και σκότωσαν τ’ αδέρφια σου και κλέβουνε το βιός σου.

Αυτοί που κλέβουνε το βιός σου Χαϊμαλίνα, κλέβουν και το δικό μου το τυρί.
Τώρα που σου γράφω Χαϊμαλίνα απ’ το πιο ψηλό βουνό της Κρήτης
προβοδώ τα πρόβατά μου.

 

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση