provlimatismoi top banner 2019

Στο διαδίκτυο κυκλοφορεί ένα συνταγολόγιο από ομιλία του Bill Gates σε ένα γυμνάσιο στις ΗΠΑ. Πρόκειται για 11 “κανόνες ζωής” που... δεν έμαθαν και δεν θα μάθουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας στο σχολείο.

Μιλάει για το πως οι «προοδευτικοί» δάσκαλοι δημιούργησαν μια γενιά χωρίς αίσθηση της πραγματικότητας και πως αυτή η αντίληψη προετοιμάζει τα παιδιά να αποτύχουν στον πραγματικό κόσμο.

Τι κρύβεται όμως πίσω από τους κανόνες που προτείνει; Ποιες θα είναι οι συνέπειες από την εφαρμογή τους; Τους παραθέτουμε ακριβώς όπως δημοσιεύονται και αποκαλύπτουμε τι κρύβεται πίσω από κάθε κανόνα-συμβουλή του Bill Gates.

Κανόνας 1: Η ζωή δεν είναι δίκαιη - συνήθισέ το!

Η ζωή βεβαίως και δεν είναι δίκαιη, αλλά δεν πρέπει να το συνηθίζουμε διότι όσο το συνηθίζουμε τόσο πιο άδικη θα γίνεται, τόσο η ζωή μας θα χειροτερεύει, τόσο η αφαίμαξη των εργαζομένων θα μεγαλώνει, τόσο η ανεργία θα μας γίνεται συνήθεια, τόσο θα μας φαίνεται φυσικό να εργαζόμαστε εκ περιτροπής, δηλαδή να μοιραζόμαστε όλοι την ανεργία. Χρέος απέναντι στον εαυτό μας, στα παιδιά μας, στα εγγόνια μας, χρέος στη ζωή είναι να καταργήσουμε τη μήτρα που γεννά την αδικία και όχι να συνηθίζουμε σ΄ αυτήν..

Κανόνας 2: Ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται για την αυτό-εκτίμησή σου. Περιμένει πρώτα να επιτύχεις εσύ ο ίδιος κάτι ΠΡΙΝ αισθανθείς καλά με τον εαυτό σου.

Πρέπει άραγε “να τα βρει με τον εαυτό του” ο πτυχιούχος του Πανεπιστημίου που ξόδεψε τα καλύτερα χρόνια της ζωής του για να σκαρφαλώσει στην κορφή της μόρφωσης και τώρα βλέπει τον εαυτό του άνεργο; Φταίει ο εαυτός του ηλικιωμένου που τον πετάει το αφεντικό στο δρόμο επειδή μπορεί να προσλάβει έναν άνεργο, απελπισμένο με μεροκάματο πείνας, με εξουθενωτικό ωράριο, χωρίς δικαιώματα; Το πρόβλημα δεν είναι η αυτοεκτίμηση αλλά το αφεντικό. Εκεί πρέπει να στρέψει τα πυρά του ο αδικημένος αν θέλει να μη χάσει την αυτοεκτίμησή του. Επειδή o Bill Gates είναι ο ίδιος αφεντικό δεκάδων χιλιάδων εργαζομένων, δεν θα συμφωνήσει μαζί μας αλλά δεν περιμέναμε να διαφέρει από τα άλλα αφεντικά.

Κανόνας 3: Δεν θα κερδίσεις 60.000 ευρώ το χρόνο τελειώνοντας το σχολείο. Δεν πρόκειται να γίνεις αντιπρόεδρος με δωρεάν αυτοκίνητο και κινητό τηλέφωνο μέχρι να τα κερδίσεις και τα δύο.

Δε θα σχολιάσουμε πόσο μεγάλη είναι η αμοιβή των 60.000 ευρώ με ένα δωρεάν αυτοκίνητο και ένα κινητό. Αλλά μια και ανέφερε το παράδειγμα o Bill Gates εμείς απλά θα ρωτήσουμε: Σε μια έστω μικρομεσαία εταιρία των 1000 ατόμων πόσοι είναι αντιπρόεδροι; Ένας. Πόσο ευλύγιστη μέση πρέπει να έχει αυτός ο ένας για να γίνει αντιπρόεδρος; Πάνω σε πόσα πτώματα πρέπει να έχει πατήσει για να γίνει αντιπρόεδρος; Γίνεται κανείς αντιπρόεδρος προσλαμβάνοντας ή απολύοντας τους άλλους εργαζόμενους; αυξάνοντας τους μισθούς ή μειώνοντάς τους; χαλαρώνοντας την εντατικοποίηση της εργασίας ή αυξάνοντάς τη; Ο Bill Gates έγινε ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο επειδή “κέρδισε” με το δικό του ιδρώτα τόσα λεφτά όσα άξιζε ή επειδή έβαλε δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους να δουλεύουν γι αυτόν;

Κανόνας 4: Εάν νομίζεις ότι ο καθηγητής σου είναι σκληρός, περίμενε μέχρι να δεις το αφεντικό.

Με άλλα λόγια το αφεντικό είναι ο πιο σκληρός, ο πιο άδικος, ο ανελέητος, ο τιμωρός που δεν ανέχεται καμία παραβίαση των κανόνων που έχει θεσπίσει ο ίδιος ή μέσω της νομοθεσίας. Εδώ θα συμφωνήσουμε πλήρως με τον Bill Gates. Έτσι έχουν τα πράγματα. Τα αφεντικά “πουλάνε” σκληράδα κάθε φορά που την έχουν ανάγκη. Με μια μόνο παρατήρηση: Οι εργαζόμενοι μπορούν να εργασθούν χωρίς αφεντικά, δηλαδή να είναι οι ίδιοι αφεντικά του εαυτού τους. Τα αφεντικά μπορούν να είναι αφεντικά χωρίς τους εργαζόμενους; Όχι. Άρα οι εργαζόμενοι μπορούν να απαλλαγούν όχι μόνο από τα σκληρά αλλά από όλα τα αφεντικά. Αρκεί να το συνειδητοποιήσουν.

Κανόνας 5: Το γύρισμα των μπιφτεκιών δεν σου μειώνει την αξιοπρέπεια. Οι παππούδες σου είχαν μια διαφορετική λέξη για αυτή την εργασία: την έλεγαν ευκαιρία.

Η εργασία δεν είναι ευκαιρία. Είναι δικαίωμα. Το 50% των νέων που είναι καταδικασμένο από το καπιταλιστικό σύστημα στην ανεργία πρέπει να περιμένει να δημιουργηθεί κάποια ευκαιρία, ή μήπως πρέπει να διεκδικήσει το δικαίωμά του να εργασθεί εδώ και τώρα; Να κάνει προσευχές μήπως ανοίξει κάποια ψησταριά για μπιφτέκια ή να διεκδικήσει θέση εργασίας που να ανταποκρίνεται στις γνώσεις και τις φυσικές του ικανότητες; Οι παππούδες που αντί να θεωρούν την εργασία δικαίωμα τη θεωρούν ευκαιρία δεν είναι άμοιροι των ευθυνών για τη σημερινήκόλαση των εργασιακών σχέσεων.

Κανόνας 6: Εάν τα μουσκέψεις, ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΣΟΥ. Γι' αυτό μην κλαψουρίζεις για τα δικά σου λάθη, αλλά μάθε από αυτά.

Για την κρίση, την ανεργία, την εκμετάλλευση, τα κοινωνικά προβλήματα, που μαστίζουν τις καπιταλιστικές κοινωνίες δεν φταίνε ούτε οι γονείς ούτε τα παιδιά τους. Φταίει το κοινωνικό σύστημα που τα παράγει. Φταίει ο καπιταλισμός. Σωστό είναι το να μαθαίνει κάποιος από τα δικά του λάθη, δηλαδή τα προβλήματα που οφείλονται σε προσωπικούς χειρισμούς. Τα βασικά όμως προβλήματα υπήρχαν πριν γεννηθούν οι γονείς και τα παιδιά και θα εξακολουθούν να υπάρχουν αν δεν τα καταργήσουν με τον αγώνα τους οι γονείς και τα παιδιά.

Κανόνας 7: Πριν γεννηθείς, οι γονείς σου δεν ήταν τόσο βαρετοί όσο είναι σήμερα. Έγιναν έτσι πληρώνοντας τους λογαριασμούς σου, καθαρίζοντας τα ρούχα σου και ακούγοντάς σε να λες πόσο «cool» είσαι. Πριν λοιπόν σώσεις τα δάση από τα παράσιτα της γενιάς των γονιών σου, προσπάθησε να καθαρίσεις τη ντουλάπα στο δωμάτιό σου.

Η ευθύνη των γονιών για τα παιδιά ξεκινά πριν ακόμη τη γέννηση των παιδιών. Η πρώτη ευθύνη για την καλή υγεία, τη μόρφωση, τη ζωή, την εργασία, τον τρόπο ζωής των γονιών και των παιδιών ανήκει στην κοινωνία. Τα παιδιά δε γεννιόνται “Cool”. Αν το παιδί δεν έχει να φάει επειδή οι γονείς του είναι άνεργοι, αν δεν έχει σχολείο, παιδικό σταθμό, κέντρα διασκέδασης και επιμόρφωσης φταίνε οι γονείς; Ή μήπως αν το παιδί συμμαζέψει τη ντουλάπα του θα λυθούν αυτά τα καυτά προβλήματα; Οι γονείς με το μεροκάματό τους και οι παππούδες με τη σύνταξή τους αναγκάζονται να φροντίζουν τα παιδιά που απογοητεύει, ταπεινώνει και εξαθλιώνει η ανεργία. Οι καθαρές ντουλάπες δε διορθώνουν την κατάσταση. Τη διορθώνουν οι αγώνες με καθαρά μυαλά, καθαρούς αγώνες και καθαρούς στόχους.

Κανόνας 8: Το σχολείο μπορεί να έχει βρει τον τρόπο να εξαλείψει τις διαφορές μεταξύ κερδισμένων και χαμένων, αλλά η ζωή ΟΧΙ. Μερικά σχολεία έχουν απορρίψει τις αρνητικές βαθμολογίες και θα σου δώσουν όσες ευκαιρίες θέλεις για να βρεις τη σωστή απάντηση. Αυτή η κατάσταση δεν μοιάζει ούτε στο ελάχιστο με την πραγματική ζωή.

Κι εδώ θα συμφωνήσουμε με τον Bill Gates. Το σχολείο μπορεί να εξομαλύνει καταστάσεις. Η ζωή στον καπιταλισμό όχι. Πρέπει επίσης να προσθέσουμε ότι το “παιχνίδι” ανάμεσα σε χαμένους και κερδισμένους είναι στημένο. Στην πραγματική ζωή κερδισμένο βγαίνει το κεφάλαιο που εκμεταλλεύεται την εργατική δύναμη και χαμένοι οι εργαζόμενοι που εξαρτώνται από το κεφάλαιο. Και όταν κάποια στιγμή οι εργαζόμενοι αισθανθούν κερδισμένοι τότε το κεφάλαιο παίρνει πίσω στο πολλαπλάσιο όσα αναγκάστηκε να δώσει κάτω από ορισμένες συνθήκες.

Κανόνας 9: Η ζωή δεν είναι χωρισμένη σε εξάμηνα. Δεν υπάρχουν ολόκληρα καλοκαίρια διακοπών και πολύ λίγοι υπάλληλοι είναι διατεθειμένοι να σε βοηθήσουν να «βρεις» τον εαυτό σου. Αυτό μπορείς να το κάνεις στον ελεύθερο χρόνο σου.

Ποιος διεκδίκησε ολόκληρα καλοκαίρια διακοπών. Για την πλειοψηφία των εργαζομένων οι διακοπές πρακτικά είναι είτε ολιγοήμερες είτε ανύπαρκτες. Μόνο οι άνεργοι βρίσκονται σε διαρκείς διακοπές. Όσο για τον ελεύθερο χρόνο αυτών που εργάζονται θυμίζουμε στον Bill Gates την παροιμία “στου κρεμασμένου το σπίτι δε μιλάνε για σκοινί. Πόσο ελεύθερο χρόνο έχει ο εργαζόμενος που αναγκάζεται να δουλεύει 12ωρο χωρίς να πληρώνεται; Και αν τον βρει με ποια χρήματα και που μπορεί να τον αξιοποιήσει;

Κανόνας 10: Η τηλεόραση ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ η πραγματική ζωή. Στη πραγματική ζωή οι άνθρωποι είναι στις δουλειές τους και όχι στα μπαρ και στα καφενεία.

Φυσικά η τηλεόραση ούτε είναι, ούτε προβάλλει την πραγματική ζωή. Όσο ελέγχεται από το κεφάλαιο θα συνεχίσει να διαστρέφει την πραγματική ζωή, να αποπροσανατολίζει, να αποχαυνώνει, να ευνουχίζει, να αδρανοποιεί τους τηλεθεατές. Η τηλεόραση όμως δεν είναι εκ κατασκευής αποβλακωτική. Είναι εργαλείο. Κάτω από τον έλεγχο της κοινωνίας έχει τη δυνατότητα να βοηθήσει στην αναβάθμιση των γνώσεων, στην αναβάθμιση του πολιτιστικού επιπέδου και γενικά στην πρόοδο της κοινωνίας. Κάτω από τον έλεγχο του κεφαλαίου έχει τη δυνατότητα να λειτουργεί σαν εργαλείο παραπληροφόρησης και ψυχολογικού ολέμου.

Κανόνας 11: Να είσαι ευγενικός με τους σπασίκλες. Στο τέλος μάλλον θα καταλήξεις να δουλεύεις για έναν από αυτούς.

Μεγάλο λάθος. Ίσως μία ασήμαντη μειοψηφία των εργοδοτών να ήταν στο σχολείο σπασίκλες. Η συντριπτική πλειοψηφία τους όμως ήταν “ατσίδες” του καπιταλιστικού συστήματος, που 'αρπάξανε ευκαιρίες”, που πατήσανε επί πτωμάτων για να ανέβουν. Οι σπασίκλες, όταν παίζουν το ρόλο του κεφαλαιούχου μεταμορφώνονται σε παράσιτα. Το μόνο που κάνουν είναι να σπάζουν τα κεφάλια τους για να βρουν νέους τρόπους εκμετάλλευσης και χειραγώγησης.

Με λίγα λόγια

Δε μπορούμε να γνωρίζουμε μέχρι πότε ο Bill Gates θα πιάνει τα Αμερικανόπουλα “αμερικανάκια”. Μπορούμε όμως να πούμε εκ του ασφαλούς ότι όλο και περισσότερα άτομα παίρνουνε χαμπάρι τις κουτοπονηριές του, που σερφάρουν στο διαδίκτυο με τη μορφή συμβουλών προς τη σπουδάζουσα νεολαία.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση