2018provlimatismotext

Διαβάζουμε στο Associated Press ότι η βρετανική αστυνομία συνέλαβε πριν από λίγες μέρες τρεις άνδρες που κατηγορούνται ότι κρατούσαν περίπου 200 μετανάστες σε συνθήκες δουλείας σε ένα ανθοκομείο. Οι αρχές τόνισαν ότι πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις για την

Δεκέμβρης του 1955 στο Μοντγκόμερυ της Αλαμπάμπα μέσα σ ένα λεωφορείο κουρασμένοι άνθρωποι επιστρέφουν στα σπίτια τους μετά από μια δύσκολη μέρα. Μόνο που απ αυτούς κάποιοι, που έχουν λευκή επιδερμίδα, θεωρούνται περισσότερο κουρασμένοι από τους άλλους κι έχουν δικαίωμα να ξεκουράσουν το κορμί τους σε κάποια θέση, ενώ οι υπόλοιποι με το σκούρο χρώμα

Φτάνει να φτερνιστεί κάποιος “μεγάλος” και τα ΜΜΕ στο όνομα της “αμερόληπτης, πλήρους και άμεσης ενημέρωσης” θα σπεύσουν να το κάνουν σίριαλ. Συχνά ένα γεγονός είναι δεν είναι σημαντικό, έχει δεν έχει ουσιαστικό περιεχόμενο προβάλλεται με τέτοιο τρόπο που να καλύπτει μια άλλη είδηση

Σαν σήμερα, στις 21 Ιανουαρίου του 1924  , έφυγε από τη ζωή.
Αυτός,  τον οποίο ο Μαγιακόφσκι αποκάλεσε "ο ανθρωπινότερος άνθρωπος".
Αυτός, που κίνησε τον τροχό της ιστορίας προς τα μπρος

“Οι μάζες είναι ο αποφασιστικός συντελεστής , αυτές είναι βράχος που πάνω του θα θεμελιωθεί της επανάστασης η τελική νίκη. Οι μάζες στάθηκαν στο ύψος τους, την ήττα αυτή την έκαναν πραγματικά έναν κρίκο στην αλυσίδα των ιστορικών εκείνων ηττών, που είναι η δόξα και η δύναμη του διεθνούς σοσιαλισμού. Και γι αυτό μεσ' απ΄ αυτή την ήττα θα βλαστήσει η μελλοντική νίκη..”, έγραφε στις 14 του Γενάρη του 1919 η Ρόζα Λούξεμπουργκ.

Δεν είναι σπάνιο οι πνευματικοί άνθρωποι να προσπαθούν “να διαβάσουν” την κοινωνική αδικία της εποχής τους και να παρεμβαίνουν για την άρση της. Ο Ιρλανδός συγγραφέας Όσκαρ Ουάιλντ τον 19ο αιώνα κατήγγειλε: “Η ανθρώπινη σκλαβιά είναι άδικη,

“Θυμήθηκα την ξενιτιά και θέλω να πααίνω.” μας θυμίζει το Ηπειρώτικο τραγούδι της ξενιτιάς. Άλλοι καιροί, άλλοι καημοί, άλλες συνθήκες, θα έλεγε κανείς.

“Σαν να χαν ποτέ τελειωμό τα πάθια κ΄οι καϋμοί του κόσμου”
“Η πλουτοκρατία γεννά την αδικίαν, αυτή τρέφει την κακουργίαν, φθείρει σώματα και ψυχάς, παράγει την κοινωνικήν σεπηδόνα”. “Για να αποκτήσει κανείς γρόσια ..πρέπει να φάη σπίτια, να καταπιή χωράφια, να βουλιάξη καράβια”.

Έτσι λέει η παράδοση. Το πρωί της παραμονής της Πρωτοχρονιάς κάποια παιδάκια “μας τα λένε” προετοιμάζοντάς μας για τον ερχομό του νέου χρόνου. Φτωχά και πλούσια τραπέζια γεμίζουν με χίλια δυο καλούδια και οι καρδιές όλων μας γεμίζουν με την ελπίδα να εκπληρωθούν τα όνειρά μας.

Μα είναι δυνατόν; Είναι δυνατόν να συμβαίνουν όσα επίσημα και αποκαλυπτικά διαβάζουμε; Μήπως κοιμόμαστε με τα τσαρούχια και πέφτουμε διαρκώς σαν τα μωρά παιδιά θύματα των εμπόρων της ελπίδας; Μήπως τα ακούμε για πρώτη φορά ή μήπως τα ξέρουμε,