topMessage

         

Είναι μεγάλη αγάπη ο σπουργίτης. Ένα μικρό πουλί κοινωνικό και γηγενές σχεδόν σε όλο τον κόσμο. Φωλιάζει σε κοιλότητες, δέντρα και θάμνους και η φωλιά του είναι τσαπατσούλικη. Όταν κρυώνει χώνει το κεφαλάκι του μέσα στο σώμα του και γίνεται μια τόση δα μικρή μπαλίτσα.

spourgos DIOTI

Αν και δεν έχει φανταχτερά χρώματα και το σωματάκι του είναι μικροσκοπικό γίνεται αντικείμενο αγάπης από παραμυθάδες και καλλιτέχνες. Πότε αγωνίζεται για να γνωρίσει το ουράνιο τόξο, πότε ψάχνει για κανένα ψιχουλάκι στο χιόνι, πότε συνδέεται σε ερωτικές ιστορίες με τη μοναξιά και τη θλίψη. Έξυπνος, τρυφερός, πονετικός, τίμιος, γενναίος έχει όλα τα χαρίσματα για να πάρει μια θέση στο μαγικό κόσμο της τέχνης.


Ο Γιάννης Ρίτσος συνδέει τα πουλιά με τους ποιητές:


“Κάποτε οι ποιητές μοιάζουνε με πουλιά μες στο δάσος τού χρόνου,
κάποτε σα σπουργίτια μες στο χιόνι
ή σαν αητοί ψηλά σ απόκρημνα Ιδανικά.”


(Το χρέος τωνποιητών.Ποιήματα [Ε' Τόμος] (1978)


Κι ο Οδυσσέας Ελύτης γοητευμένος απ' το κελαηδητό τους επισημαίνει:


«Αλλά με τις ξόβεργες μπορεί να πιάνεις πουλιά,

δεν πιάνεις ποτέ το κελαηδητό τους.

Χρειάζεται η άλλη βέργα, της μαγείας,

και ποιος μπορεί να την κατασκευάσει

αν δεν του ’χει από μιας αρχής δοθεί;»

 

Ο. Ελύτης «Πρώτα-πρώτα», Α. Ανοιχτά Χαρτιά, Ίκαρος)

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση