topMessage

         

Κομψά πηλοτεχνήματα τα ακροκέραμα, που έρχονται από το πολύ μακρινό χτες, τότε που ο άνθρωπος δημιουργούσε, που με τα απλά υλικά που έβρισκε γύρω του γινόταν τεχνίτης αλλά και καλλιτέχνης, που η χρηστικότητα πήγαινε αντάμα με την αισθητική και το κάλλος και κυρίως τότε που ο χρόνος δεν ήταν χρήμα με απόλυτο στόχο το κέρδος.

keramiko DIOTI
        Το συγκεκριμένο ακροκέραμο, καλλίγραμμο και επιβλητικό, χρωματισμένο με κυανό και χοντροκόκκινο, πλασμένο με τη φαντασία και το μεράκι του αρχαίου κεραμοποιού, το συνάντησα να ποζάρει σε μια προθήκη του μουσείου της Ολυμπίας. Τα έντονα χρώματα, ο πλούσιος διάκοσμος μαγνήτισε το μάτι κι έδωσε φτερά στη φαντασία. Το είδα ως απόληξη κάποιας από τις γωνίες των αετωμάτων να στολίζει με τη χάρη του το ακραίο σημείο της στέγης ενός περίκαλλου αρχαίου ναού. Τα ακροκέραμα στην αρχαία Ελλάδα με θέματα άλλοτε παρμένα από το φυτικό κόσμο, φύλλα λωτού, ακάνθου, φοίνικα, αμπέλου ή ανθέμιου, άλλοτε από το ζωικό βασίλειο κι άλλοτε μορφές θεών και ηρώων με εναλλαγές μαύρου και κόκκινου χρώματος έδιναν ζωντάνια κι ομορφιά ελαφραίνοντας μαγικά το βάρος της ύλης, γλυκαίνοντας τον όγκο του αρχιτεκτονήματος.

        Εκτός από την αισθητική του αξία το ακροκέραμο, δηλαδή το ακριανό κεραμίδι, είχε και την πρακτική του χρησιμότητα. Στις αρχαίες ελληνικές και ρωμαϊκές στέγες τοποθετούσαν τα ακροκέραμα, που ήταν μεγαλύτερα και βαρύτερα από τα υπόλοιπα κεραμίδια για μεγαλύτερη ασφάλεια μια και τα κοινά κεραμίδια έφευγαν από τη θέση τους με τον αέρα και τη βροχή και στις τρύπες φώλιαζαν πουλιά. Τα αυγά των πουλιών προσέλκυαν τα φίδια τα οποία έμπαιναν κι αυτά στα σπίτια. Τα ακραία λοιπόν κεραμίδια συγκρατούσαν τα υπόλοιπα κεραμίδια στη θέση τους και έφραζαν με το βάρος τους τη δίοδο στα πουλιά και τα φίδια.

        Πέρασαν αιώνες για να ξαναγυρίσουν τα ακροκέραμα στα πατρικά τους χώματα ξαναστολίζοντας με ίδια ή παρόμοια σχέδια πάντα όμως με την ίδια φρεσκάδα το κέντρο και τις γωνιές των κεραμοσκεπών της αττικής γης. Ήταν τότε που οι Βαυαροί του Όθωνα μεταφύτεψαν στην Ελλάδα το κίνημα του νεοκλασσικισμού, το οποίο στις αρχές του 19ου αιώνα είχε πάρει τεράστιες διαστάσεις στην Ευρώπη. Έτσι, ως αντιδάνειο θα λέγαμε, το ακροκέραμο γίνεται το σήμα κατατεθέν της ελληνικής νεοκλασσικής μας αρχιτεκτονικής.

        Στον Ελλαδικό χώρο υπάρχει μία τεράστια ποικιλία ακροκέραμων. Άλλα ποζάρουν αγέρωχα στις προθήκες μουσείων, άλλα κοσμούν νεοκλασσικά κτίρια, άλλα αποτελούν διακοσμητικά στοιχεία μέσα στα σπίτια. Καθένα με την προσωπική του ιστορία και τη δική του μαγεία. Είτε στην αρχαία τους εκδοχή είτε στην όψιμη το ακροκέραμο όπου το συναντάμε μας συγκινεί και μας γοητεύει με τη νοσταλγία του περασμένου και την ομορφιά του στη διαχρονικότητά της. Αναμορφωμένο και επιζωγραφισμένο από το χρόνο διηγείται τη διαδρομή του μέχρι τις μέρες μας. Το ακούμε σαν παλιό παραμύθι. Μας συναρπάζει το ταξίδι του και ζωντανεύει μέσα μας καινούργιες δημιουργικές παρορμήσεις.

Μπορείτε να σχολιάσετε...


Security code
Ανανέωση